Foto bij || 029 || Jacob Black

So crazy is this thing we call love.

Jacob Black.

Met Allesia nog op mijn rug kwamen we na een paar uur toch aan, we waren later dan normaal maar toch voelde ik er niets bij. Het moment was perfect geweest waardoor ik het liever niet wou verpesten door het af te laten lopen. Met mijn ene arm gooide ik de deur open terwijl mijn andere Allesia vast hield die nog op mijn rug zat, ik vermoedde dat ze te lui was om er af te springen of ze deed het voor de grap. Toen ik de gang binnen liep merkte ik dat het huis te aanwezig was om verlaten te kunnen zijn, want een paar uur geleden rook ik geen etensgeur die het huis in zijn greep had. Allesia leek het ook te merken, dat zag ik doordat haar vleugels vanzelf op haar rug ontstonden toen ze de woonkamer binnen ging. Maar haar vleugels verstopten zich weer en ze zette het licht aan, toen ik ook binnen was merkte ik dat het niet iemand was waar ik over moest vrezen. ‘Leah…’ Zuchtte ik, en ik liep vanzelf naar de t.v. om die aan te zetten. Toen het licht eindelijk aan was merkte ik de tranen die over Leah’s wangen stroomden, en ik merkte door die beweging dat ze huilde. Alsof ik al niet traag van begrip was begon ze nog harder te huilen zodat Allesia geschrokken uit de keuken kwam. Ik wist uit ervaring dat ze er niet tegen kon als ze iemand droevig zag en een seconde daarna zat ze al naast Leah met een pak met zakdoeken. ‘Niet huilen… alsjeblieft. Er zal heus wel een reden zijn dat ze boos op je is…’ Natuurlijk wist Allesia al wat er gebeurd was zonder dat ze het had hoeven vragen, en ik merkte de vraagteken die langzaam op mijn hoofd ontstond. En alsof Leah mijn gedachten kon lezen vertelde ze haar verhaal, snotterend en wel. ‘Ik heb dus echt een knallende ruzie gehad met mijn moeder, want ze is echt totally different geworden na de dood van mijn vader. En toen begon ze over Sam en mij, en toen was ik echt freaked out, want ze deed er zo lullig over.’ Ze staarde me een seconde aan en ik merkte dat de tranen die ze produceerde niet nep waren, maar toch voelde ik dat het schijnheilig was wat ze deed. Maar dat gevoel vervaagde al snel toen ik het verdrietige gezicht van Allesia zag, en de tranen die in haar oogkassen blonken als teken dat ze het niet meer zou houden. Want verdrietige mensen waren iets waar ze niet tegen kon en soms ging het zelfs zo ver dat ze zelf begon te huilen. ‘Ik breng je zo een kussen en een deken en je kan op de bank slapen…’ Prevelde ik snel voordat ik naar Allesia liep zodat ik haar kon troosten. ‘Nee, niet huilen, het komt allemaal goed.’ Na een woedende blik naar Leah pakte ik Allesia op zodat ik haar naar de slaapkamer kon brengen. Fijn, nu zat ik met een huilende Leah thuis.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen