Foto bij Hoofdstuk 47

“Alex, ik voel me eigenlijk wel schuldig.” Biecht ik op als we na hun optreden naar Vinny gaan. “Waarom? Je hoeft je toch nergens schuldig voor te voelen?” vraagt hij verward. “Ik heb hun droom kapot gemaakt. Heb je sommige meisjes dan niet zien huilen? Ze droomden er waarschijnlijk van ooit jouw vriendin te zijn.” Antwoord ik. “Ach, Ilona, dat hoef je je toch niet aan te trekken. Die meisjes kennen me alleen van op het podium en filmpjes op Youtube. Jij kent me persoonlijk, je verdraagt mijn irritante kant.” Redeneert hij. “Ik verdraag hem niet, ik negeer hem gewoon.” Lach ik. “Ook goed. Je snapt wel wat ik bedoel, je hoeft je niet schuldig te voelen. Soms moet je echt eens meer aan jezelf leren denken, zoals ik.” Lacht hij. “Ja, want jij denkt zoveel aan jezelf. Je hebt nog amper tijd voor je vrienden, je neefje en je vriendin.” Antwoord ik sarcastisch. “Je begrijpt me.” Maakt hij een besluit.

“Tante, tante, tante. Ik heb succes. Er zijn meisjes gekomen voor mij en ze vroegen een handtekening. Ik moet een naam zoeken voor als ik op het podium mag.” Alex springt heen en weer. “Dan moet je er snel één bedenken, want morgen kom jij mee op het podium en ga je een liedje met mij doen.” Antwoordt Alex. Lalex’ oogjes worden groot. “Echt?” vraagt hij enthousiast. “Echt, en jij mag kiezen welk.” Bevestigt Galex. “Oh, dan weet ik al welk. Dat liedje van Rihanna en Drake. What’s my name en jij mag Rihanna zijn.” Besluti hij. “Dan moet jij amper iets doen, je moet de show wel een beetje stelen hoor. Drake rapt maar een klein stukje. Ik wil met je meedoen, maar dan moet jij ook nog een deel van Rihanna zingen. Je kan zingen dus daar hoef je geen angst voor te hebben.” Lalex knikt. “Ok, we doen What’s my name. Gaan we straks in de bus kijken welk stuk jij doet en welk stuk ik?” vraagt hij dan. “Dat doen we.”

De jongens delen nog een heleboel handtekeningen uit, gaan samen met fans op de foto,…. Lalex en ik? Wij staan er gewoon op toe te kijken… tenminste tot London langskomt. “Je mocht op het podium, wauw zeg. Dat is niets vergeleken met wat ik mocht. Ik mocht twee liedjes meezingen. Ik heb Remembering Sunday nog gezongen met hem.” Probeert ze me jaloers te krijgen. “Oh, geloof me, mij krijg je niet jaloers daarmee. Ik kan niet zingen, dus ik voel me helemaal niet minderwaardig of achteruit geduwd.” Zonder aanleiding krijg ik een slag in mijn gezicht. “Oh, maar jij gaat niet opnieuw beginnen hoor. Ik ben jouw gedrag meer dan beu.” Reageer ik en onderdruk de drang om haar terug te slaan. “Oh, echt? Wat doe ik dan verkeerd?” ze probeert me opnieuw te slagen maar mijn reflexen zijn net iets sneller dan haar slagen. Ik houd net op tijd haar hand tegen waardoor ze me net niet sloeg. “Ik heb je door hoor. Je probeert mij op te jagen zodat ik jou zou slagen. Ik ga je toch je plezier niet gunnen hoor. Ik weet beter. Ik heb Alex en een zoon.” Dit keer slaagt ze met haar ander hand en is het goed raak, op mijn neus. Bovendien trekt ze me ook nog bij mijn haar. “Alex, ga naar de jongens.” Meteen loopt hij weg terwijl zij me nog harder bij mijn haar trekt. “Je bent laf en je hebt Alex misschien nu nog, maar dat zal niet blijven duren. Eens hij doorheeft dat hij beter met mij af was, ben jij afgedankt.” Snauwt ze en geeft me een duw waardoor ik op de grond val. “In nog geen honderdduizend jaar neem ik je terug.” Reageert Alex en trekt me voorzichtig recht. “Is alles ok?” vraagt hij zacht. Ik schud mijn hoofd. “Ik heb pijn in mijn voet…. Veel pijn…”. “Maak dat je weg komt. Nog één verkeerde beweging en ik zorg er persoonlijk voor dat dit je laatste dag is op Warped… voor altijd…. Oh en als je nog één keer Ilona slaat dan zal ik jou eens slaan.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen