Foto bij Hoofdstuk 52

*Drie maanden later*
Misselijk ga ik naar de keuken en begin toch maar een boterham klaar te maken. Niet dat ik hem helemaal zal opeten, maar ik moet gaan werken. Met een lege maag gaan werken, dat komt gewoon niet goed. Na één hap voel ik mijn maag al helemaal keren en loop naar het toilet.
“Ilona? Gaat het wel?” Ik kijk achter me en zie Alex met een ongeruste blik. “Ik voel me niet zo goed.” Antwoord ik en doe mijn haar uit mijn gezicht. “Ik bel wel naar Karen. Jij blijft een dagje thuis.”

“Wat ben je aan het doen?” vraagt Alex ’s middags. “Me aan het klaarmaken. Ik voel me beter. Ik blijf echt niet de hele dag thuis.” Hij rolt met zijn ogen en neemt mijn T-shirt uit mijn handen. “Jij blijft thuis. Rust vandaag uit en ga morgen werken.” Ik neem mijn T-shirt terug en doe hem over mijn hoofd. “Ik voel me goed, ik ga werken.” Houd ik vol. “Karen zei zelf dat je maar een dagje thuis moest blijven en rusten. Doe nu gewoon wat zij en ik van je vragen.” Koppig schud ik mijn hoofd. Ik doe nog een trui aan, loop langs Alex en vertrek… nadat ik hem nog een kus gegeven heb.

“Ben je hier nou toch? Alex zei dat je niet lekker was.” Karen kijkt me verbaasd aan. “Dat was ook zo, maar ik voelde me deze middag veel beter dus kom ik werken.” Glimlach ik. “Als het ineens weer zou verslechteren dan ga je maar naar huis. Beloof je me dat?” Ik knik. “Dat beloof ik je. Maar ik voel me prima.”

We zijn driedagen later en nog steeds voel ik me misselijk als ik ’s ochtends opsta. Al en AG worden met de dag ongeruster. Ook Karen begint haar zorgen te maken. “Ilona, jij en ik gaan nu naar de dokter. Dit kan zo niet verder.” Besluit Alex voor mij als ik alweer boven het toilet hang. “Alex… ik denk dat we niet naar de dokter hoeven… of toch niet de dokter die jij in gedachten hebt.” Verward kijkt hij me aan. “Wat bedoel je?” Hij fronst zijn voorhoofd en kijkt me afwachtend aan. “Ik denk dat we beter… naar de gynaecoloog kunnen gaan.” Bang voor zijn reactie kijk ik hem aan. “Bedoel je dat…” Hij wijst van mij naar hem naar mijn buik. “Ben je z... zwa… zwanger?” stamelt hij. “Ik denk het wel….”fluister ik. Voor ik nog iets besef word ik omhelsd, opgetild en rondgedraaid. “Dat is geweldig nieuws.” lacht hij. Opgelucht haal ik adem. “Ik weet het niet zeker. Het kan nog steeds zijn dat ik gewoon ziek ben.” Hij knikt maar de glimlach blijft toch nog op zijn gezicht staan. “Misschien moeten we een zwangerschapstest doen?” stelt hij na een korte stilte voor. Ik knik. “Ik ga naar mijn werk, maar ik zal deze avond eentje gaan kopen.” antwoord ik.

“Duurt het nog lang?” vraagt Alex ongeduldig. Mijn neefje ligt al enige tijd in dromenland. We hebben expres gewacht tot nu. Hij weet nergens van. Als er dan toch geen kindje aankomt, dan wordt hij tenminste niet teleurgesteld. “Nog even geduld.”
“En? Wat zegt het?” vraagt hij wanneer ik zeg dat het resultaat er is. “We worden mama en papa.” Glimlach ik. Voor de tweede keer die dag word ik geknuffeld, opgenomen en rondgedraaid.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen