Foto bij Hoofdstuk 57

Heel erg bedankt om het verhaal te lezen. Hopelijk vonden jullie het wat.
Ik wil Ilona bedanken om me te helpen met dit verhaal en dit online te zetten voor mij.

Zoals verwacht duurt het feest tot de vroege uurtjes. Hoe kan het ook anders als Jack, Rian, Zack en Alex aanwezig zijn. Kyle, een goede vriend van hen, heeft de hele nacht muziek gedraaid. Het minste wat je kon zeggen is dat hij er wat van kon.

Jack zit het laatste half uur bij mij. Het meisje waar hij de hele avond mee heeft doorgebracht is vertrokken. In dat half uur heeft hij het alleen maar over haar gehad. Hij kon zijn ogen niet van haar houden, hij is helemaal gek op haar. Van wat ik gezien heb, kan ik alleen maar zeggen dat het meisje ook gek is op hem. Ik snap alleen niet dat ze elkaar nooit eerder ontmoet hebben. Zij is een vriendin van Alex, net zoals Jack een vriend is van Alex. Hetzelfde kan ik eigenlijk van Rian en Zack zeggen. Ook zij zijn stapelgek op de meisjes waar ze een hele avond mee gepraat en gedanst hebben.

“Waar zit jij met je gedachten?” fluistert Alex in mijn oor en legt zijn armen rond mijn middel. “Ik vraag me af hoe het kan dat Jack, Rian en Zack die meisjes niet kenden terwijl ze allemaal bevriend zijn met jou. En dan te bedenken dat ze elkaar leren kennen op ons huwelijk en head over heels in love vallen. Ik snap het niet… maar het heeft wel iets romantisch.” Alex schudt glimlachend zijn hoofd. “Jij denkt veel te veel na. Maar dat wil niet zeggen dat ik daarvoor minder van je houd. Je was van mij, je bent van mij en je zal altijd van mij zijn. En vandaag is dat officieel vastgelegd… met deze ringen.” Antwoordt hij en wijst op onze trouwringen. “En ik kan alleen maar zeggen dat ik heel blij ben dat ik van jou was, ben en altijd zal zijn. En ik ben ook heel blij dat we GISTEREN eindelijk getrouwd zijn.” Ik leg expres de nadruk op gisteren en grijns eens. Alex heeft door wat ik wil zeggen en rolt eens met zijn ogen. “Gisteren of vandaag, dat is allemaal hetzelfde. We hebben nog steeds niet geslapen dus het is nog steeds vandaag.” Lacht hij.

Na nog wat gedans zijn de laatsten weg. “Alex, Ilona, gaan jullie maar. Jullie vertrekken morgen op huwelijksreis. Wij zullen het hier wel opkuisen. Maak jullie maar geen zorgen. Wij regelen het hier wel.” Zegt Rian wanneer ik nog wat borden bij elkaar ruim. “Dat is heel lief Rian, maar dat hoeft echt niet. Jullie zijn ook moe en willen ook in jullie bed kruipen. Gaan jullie maar, Alex en ik doen het wel.” Antwoord ik. “Nee, dat doen jullie niet. Het is jullie trouwdag geweest, jullie vertrekken op huwelijksreis. Het is jullie gegund van te rusten.” Gaat Zack tegen me in. “Ja, wij ruimen het hier wel op. Ga naar huis, maak jullie geen zorgen over Alex en Courtney. We zullen ook voor hen zorgen. We weten wel niet in welke staat je ze zal terugkrijgen.” Antwoordt ook Jack. “Alex, kunnen we niet nog een paar jaar wachten met die huwelijksreis? Tot Alex en Courtney oud genoeg zijn om op hun eigen benen te staan?” vraag ik toch wat onzeker bij het horen van Jack zijn reactie. “Het is maar een grapje, Ilona. We zullen goed voor hen zorgen en Alex zijn ouders gingen sowieso al de hele tijd voor hen zorgen.” Lacht Jack. Opgelucht haal ik adem. “Ga nu, wij ruimen alles op. Als ze morgen de zaal komen controleren op netheid dan kunnen ze hier van de grond eten.” Belooft Rian. “Kom, Ilona, we zijn hier duidelijk niet meer gewenst.” Lacht Alex en neemt me op zoals een bruidegom zijn bruid hoort op te nemen. “Dag jongens, heeeeeeeeel erg bedankt! Succes met jullie meisjes!” roep ik nog naar hen en laat me dan naar buiten dragen.

“Doen we een nachtje door? Binnen een uur moeten we toch opstaan om naar het vliegveld te gaan?” vraag ik als we thuis zijn aangekomen. “Misschien is dat op zich geen slecht idee, tegen dat we in slaap zijn mogen we alweer opstaan.” Redeneert Alex en neemt me uit het niets in zijn armen. “You’re amazing and it’s true.” Fluistert hij. Glimlachend geef ik hem een kus. “Als ik amazing ben, wat ben jij dan wel niet? Voor jou zijn er gewoon geen woorden.” Lach ik. “Ja, dat weet ik, ik ben onbeschrijfelijk.” Doet hij uit de hoogte. “Help, ik krijg geen lucht meer! Iemand zijn ego neemt alle lucht op.” Reageer ik en grijp lachend naar mijn keel. “Ooooooh, steek door mijn hart. Je hebt me beledigd. U zal boeten voor uw daden! Loop weg als u uw leven lief heeft!” Lachend loop ik meteen naar boven. Ik kan je één ding zeggen, rennen in een trouwjurk is niet zo handig en heel vermoeiend. Nog voor ik goed en wel onze slaapkamer bereikt heb grijpt Alex me al rond mijn middel en draait rondjes met me. “Gotcha!” Hij laat me op bed vallen en begint me te kietelen. Lachend en gillend probeer ik me te weren, maar zonder succes.

“Kom, mevrouw Gaskarth, we moeten naar het vliegveld.” Zegt hij na een tijdje gewoon neer te liggen op bed. Ik knik en zet me recht. “Ik ga me nog vlug even omkleden. Ik zie het niet zitten om in die trouwjurk op het vliegtuig te stappen.” Hij knikt en laat me gaan. “Mevrouw Gaskarth klinkt wel goed vindt ik.” Redeneert hij luidop terwijl ik me omkleedt. “Best wel eigenlijk.” Antwoord ik hem. “Eigenlijk heb ik er best wel spijt van dat we niet uitgebreider afscheid genomen hebben van de kindjes, je familie en de jongens.” Bedenk ik. “We kunnen nog even langs bij mijn ouders, maar ik vrees dat de kindjes nog zullen slapen, net als hun.” Ik knik begrijpend. “We zien ze toch terug binnen twee weken. Ze zullen blij zijn om eens bij je ouders en de jongens te zijn zonder dat wij erop toekijken. Zullen we dan maar vertrekken?” Alex knikt instemmend en neemt twee koffers. Ik volg zijn voorbeeld en samen gaan we naar de auto. Op naar onze huwelijksreis, op naar een mooi leven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen