Foto bij 1 • Juliet Willis

Eerste stukjes zijn toch altijd slecht?
Hope you like it!

Hij was de enige. Hij is de enige. En hij zal de enige zijn. Voor altijd. Die zin bleef door mijn hoofd gaan terwijl ik doelloos uit het raam keek. Het was winter en buiten op de straat lag zeker vijf centimeter sneeuw, en het was nog steeds aan het sneeuwen. Ik was er al zeker van dat het weer een heel gedoe ging zijn om op school te geraken, ook al was het nog maar vijf uur in de ochtend en moesten de sneeuwruimers nog komen.
Winter. Ik vond het wel leuk. Het was beter dan de zomer. Niet zo vrolijk. Niet zo kleurrijk. Het paste bij mijn humeur. Depressief. Al sinds vijf jaar. Toen was het gebeurd. De droom die elke keer weer kwam opdagen, was toen werkelijk gebeurd. Met echt bloed, en echte mensen.
Ik legde mijn hoofd op mijn knieën een keek weer naar de straat die er nog steeds hetzelfde bijlag. Ik zuchtte. Hij was mijn Romeo, en ik was zijn Juliet. En nu zijn we allebei niets meer. Het enige wat ik nog ben is het ongewenste kind.
Mijn vader heeft mij en mijn moeder in de steek gelaten toen ik tien jaar was. Gelukkig had ik geen goede band met mijn vader waardoor ik hem niet echt miste. Jammer genoeg, was mijn moeder al een paar jaar later hertrouwd. David Sandler. Zo heette hij. Hem kon ik al niet uitstaan, laat staan zijn twee kinderen. Faith Sandler. Zijn negentienjarige dochter. Heel diep vanbinnen is ze misschien een goed iemand, maar die kant laat ze helemaal niet aan mij zien. En dan nog Tyler Sandler. Zijn zestienjarige zoon. Hij was zo iemand die iedereen z’n neus afbijt, alleen die van zijn vader niet. Natuurlijk niet. Als hij dat deed, kreeg hij helemaal niets meer. Dat gold trouwens ook voor Faith.
En dan heb je mij in het gezin. Juliet Willis. Achttien jaar en sinds vijf jaar totaal buitengesloten in dit gezin. Als ik eens iets krijg, zijn het de afdankertjes van Faith en Tyler die nog maar half werken. Mijn moeder heeft me ook liever weg dan hier in huis. En dat gewoon omdat ik hém niet kan vergeten.
Vergeten. Hém. Ik zou het zelfs niet willen. Hij zorgde ervoor dat ik tenminste nog iets voelde. Alleen thuis dan toch. Op school stond ik bekend als het meisje zonder gevoelens. Ik wist gewoon dat als ik gevoelens ging laten tonen dat ze me zo diep mogelijk in de grond gingen boren. Dat wilde ik absoluut vermijden. Daarom dat ik dus deed alsof ik geen gevoelens had. Maar thuis, in mijn kamer, wanneer ik helemaal alleen ben, dan kan ik alleen maar huilen. Het verbaasde mezelf dat ik nu niet aan het huilen was.
Ik werd uit mijn gedachten gehaald door wat gerommel in de badkamer. Zuchtend keek ik op mijn klok die aangaf dat het 05.36 was. Dat bevestigde alleen maar wat ik dacht. Ik was niet meer de enige die wakker was in dit huis. Faith begon zich klaar te maken voor school.

Reacties (5)

  • GreenDemon

    omg die Faith staat wel erg vroeg op:X
    echt mooi geschreven<3

    9 jaar geleden
  • PayneInTheAs

    Mooi, wel zielig

    9 jaar geleden
  • xxxsmile

    mooi geschreven.<33

    9 jaar geleden
  • Aplin

    Oeh, dat is dat meisje van Starstruck, niet? In ieder geval is dit echt heel erg mooi geschreven! <3 Wel zielig voor haar..

    9 jaar geleden
  • Chikorita

    Damn, zielig ;[
    verder <3

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen