Foto bij Twenty-Seven.

Ik heb toch besloten de verkrachting NIET te beschrijven omdat ik hier dan ook zou zitten huilen. Het is een korter hoofdstukje dan normaal, maar wel vol met het nodige drama. Vanaf dit moment komt alles in een stroomversnelling.

- Charlotte 'Charlie' Haywood

Hete tranen leken diep in mijn wangen te kerven. Mijn onderlip trilde terwijl ik mijn ogen stijf dichtgeknepen hield. De pijn tussen mijn benen was moordend. Ik was al wat gewend, maar dit deed zo'n pijn, mentaal en fysiek. Ik voelde me vuil, alsof ik door een vervuilde vijver gezwommen had. Ik hyperventileerde door de paniek. De hele tijd had ik één zinnetje in mijn hoofd herhaald. Hij kan je lichaam breken, Charlie, maar niet je ziel. Toch wilde ik hem smeken om me af te maken als een hond toen hij rechtkrabbelde. Ik verroerde geen vin en bleef gewoon liggen, mijn benen gespreid en mijn polsen naast mijn hoofd. Een briesje streelde langs mijn dijen en ik rilde, niet van kou maar van vernedering. Maxim ritste zijn broek weer toe en boog weer over me heen. Ruw nam hij mijn kin tussen zijn vingers.
"Kijk me aan, jij vuile hoer," snauwde hij geamuseerd.
Langzaam opende ik mijn ogen. Een golf van misselijkheid trok door me heen toen zijn koele blauwe ogen me recht aankeken.
"Ik zie je nog wel weer," grinnikte hij.
Ik rukte mijn hoofd weg toen hij me wilde kussen. Even later was hij verdwenen. Meteen krabbelde ik overeind. Met moeite hield ik de flarden die mijn rokje geweest waren bij elkaar. De tranen veegde ik weg met de rug van mijn hand. Ik rilde als een ijsblokje. Snikkend kroop ik in een bolletje in elkaar in een hoekje. Langzaam maar zeker kreeg ik mijn ademhaling weer onder controle. Ik voelde me zo verschrikkelijk smerig. Het leek wel alsof er bloed aan mijn handen kleefde. Moeizaam strompelde ik de trap op. Nog volledig aangekleed ging ik onder de pijnlijk harde en warme straal van de douche staan. Maar het haalde niks uit. Toen ik een halfuur later het water uitzette voelde ik me nog even vuil als daarvoor. Onophoudelijk speelden de beelden en de geluiden zich weer af in mijn hoofd. Ik was nog geen seconde gestopt met huilen. Plots flitste er een krankzinnig idee door mijn hoofd. Nog druipend liep ik naar mijn kamer en opende mijn juwelenkistje. De heroïne lag er nog steeds in onder mijn armbanden. Even twijfelde ik. Maar ik moest hier even weg, ik wilde dat het bandje in mijn hoofd eindelijk stopte met spelen. Beneden lag nog een spuit van een oude vitaminekuur van Kate. Trillend prepareerde ik een snuifje heroïne, niet teveel dat ik drie uur buiten strijd zou zijn. Een uurtje was al genoeg. Met gesloten ogen drukte ik de naald door mijn huid en spoot de drugs mijn bloed in.
"Het spijt me, Harry," fluisterde ik schor van de tranen.
Uitgeput zakte ik in mijn kussens en gaf mezelf over aan de aankomende rush.

Reacties (13)

  • lovingnouis

    Oh neee, als ze maar niet weer verslaafd raakt! Ö
    En hdjskxjdkdkdjd die KLOOTZAK van een Maxim. I wanna kill him.
    Wow, ik denk dat ik me nog nooit zó in een verhaal heb ingeleefd als bij dit verhaal. Jij schrijft gewoon zo freaking geweldig! <3

    1 decennium geleden
  • ForevahYoung

    NEEE, dat mag niet! <3

    1 decennium geleden
  • NAKEDHARRY

    Nee, shit shit shit shit dit mag niet gebeuren!?!?! Als het kon, zal ik in dit verhaal stappen en die gast vermoorden echt omghsjdhfsdjffdjg. Ik vind dit niet leuk, als dit mij zou overkomen zal ik echt zm plegen ja, ik ben zo zwak, maar omg dsjkfhdf. Je bent veelste goed, Anke.

    1 decennium geleden
  • Rembrandt

    JE kan ook gewoon zeggen dat je bent verkracht
    Maar het is ook niet zo makkelijk om te zeggen,volgens mij
    Maarja,ik hoop dat ze geen problemen krijgt met Harry
    Verder <3

    1 decennium geleden
  • MCourtois

    ;o

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen