Foto bij 3 • Juliet Willis

‘Pappie!’ Faith kwam vijf minuten na de rest aan tafel zitten en gaf haar vader een knuffel. Ik zou eens een paar seconden te laat moeten komen. Dan zou ik het gewoon niet meer overleven. Maar natuurlijk mag Faith weer wat meer. ‘Pappie?’ Vroeg ze nu terwijl ze plaatsnam naast haar vader. ‘Mag ik een nieuwe iPhone? Die van mij is nu al een maand oud!’
Ik kon zo wel overgeven. Om de maand een nieuwe gsm. Ik doe het met die van mij al wel zes jaar, en die werkt nog prima. Waarom moest ze toch altijd nieuwe dingen hebben? Ik rolde onopvallend met mijn ogen en nam nog een hap van mijn boterham.
‘Natuurlijk, liefje.’ Hij glimlachte naar haar. ‘Maar als je nog een paar weken wacht, dan kan je het nieuwe model kopen.’
‘Maar dan koop jij toch gewoon dat nieuwe model binnen een paar weken?’
‘Natuurlijk, liefje. Natuurlijk!’ Het was duidelijk te zien dat hij er alles aan deed om zijn dochter rustig te houden.
Eén keer heb ik haar tekeer zien gaan tegen haar vader. Eén keer, en dat wil ik nooit meer meemaken. Omdat ze mij op dat moment nog steeds meer haatte dan haar vader, was ze naar mijn kamer gelopen en alles wat er stond kapot gemaakt. Natuurlijk was haar vader niet onder de indruk. Ik beteken toch niets voor hem. Toen was ze naar beneden gekomen, heeft ze de televisie ingeslagen, alle laptops kapot gemaakt en dan gaf haar vader toe. Een maand lang heb ik op de grond geslapen. Gewoon op een simpel, dun matrasje. Toen wilde Faith nieuwe meubelen en kreeg ik haar oude. Sindsdien geeft haar vader alleen nog maar toe. Om zo’n situaties dus te verwijden.
‘Dat is niet eerlijk!’ Moeide Tyler zich nu ook. ‘Dan wil ik ter waarden van die iPhone, PlayStation – spelletjes!’ Hij kruiste zijn armen voor zijn borst. ‘Dat is een eerlijke deal.’
‘Zullen we anders zeggen dat jij tien spelletjes krijgt?’ Stelde zijn vader voor. Tyler knikte met tegenzin, maar maakte er geen scène van.
Ik keek even naar iedereen en opende dan mijn mond om ook iets te zeggen. ‘Zou ik dan misschien een nieuw boek mogen? Alsjeblieft.’ Vroeg ik zo vriendelijk mogelijk.
Iedereen keek me alsof ik een onmogelijke vraag had gesteld, voor al mijn moeder. Het duurde daarom ook niet lang voordat ik het mep in mijn gezicht kreeg van haar. Ik voelde haar handafdruk in mijn vel branden. ‘Hoe durf je zoiets te vragen? Zo heb ik je niet opgevoed!’ Spuugde ze naar me.
‘Wees eens blij met wat je krijgt!’ Begon Faith nu ook.
‘Dat moet jij juist zeggen!’ Siste ik naar haar.
Een luide bonk vulde het hele huis. Zonder op te kijken, wist ik al dat het van mijn stiefvaders vuist was die op de tafel sloeg. ‘Genoeg! Zo praat je niet in dat huis! Naar je kamer!’ Brulde hij.
‘Jij bent mijn vader niet!’ Riep ik terug.
Al snel kreeg ik weer een mep in mijn gezicht. Weer van mijn moeder. ‘Verdwijn vanonder mijn ogen! Weg! Jij bent mijn dochter niet!’ Brulde ze. Ze trok me aan mijn shirt recht, duwde me de gang in en gooide me tegen de trap. Voor een laatste keer kreeg ik weer een mep in mijn gezicht. Daarna liep ze weg en voordat ze de deur dichtsloeg, riep ze : ‘En jij krijgt geen eten niet meer!’ Daarna viel ook de deur met een luide bonk dicht.


Nu heeft toch echt iedereen medelijden met haar?(huil)

Reacties (12)

  • agirlx

    ben net begonnen aan het lezen van je verhaal!
    wat een kut familie zeg! tss, losers! arme Juliet, ben er voor je! ;(

    8 jaar geleden
  • Iiampayne

    EINDELIJK VOND IK DE TIJD OM DIT VERHAAL TE BEGINNEN LEZEN ! &echt je schrijft zo goed xxx

    8 jaar geleden
  • fxirytale

    Het is niet zo een goed idee van me om een verslavend verhaal s'avonds te lezen..

    9 jaar geleden
  • Nian206

    Wat een kreng is Faith! Het is echt niet normaal... Arme Juliet

    9 jaar geleden
  • AnimeFan07

    Man, wat een ouders!! en wat n zussen, ocharmekes!!!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen