Foto bij Twenty-Nine.

- Charlotte 'Charlie' Haywood

Zodra ik wakker werd uit mijn rush, keilde ik de spuit in de vuilnisbak en stopte de heroïne weer onder mijn armbanden weg. Ik voelde me nog steeds ellendig, maar iets minder dan daarstraks. Na een vluchtige blik op de klok besefte ik dat ik maar een kwartier meer had om me klaar te maken en naar Harry te gaan. Ik kon een avondje gezelligheid wel gebruiken. Ik douchte zolang ik me kon permitteren en trok de meest bedekkende outfit aan die ik had. Beneden slikte ik snel nog een pijnstiller aangezien de pijn nog steeds amper te harden was. Vol moed ging ik op weg. De hele tijd keek ik zenuwachtig om me heen, doodsbang dat Maxim zou opduiken om me weer te verkrachten. Maar er gebeurde niks, helemaal niks. Bij Harry belde ik lang aan en trippelde ongeduldig van het ene been op het andere. Langzaam opende de deur op een kier. Louis's gezicht was maar net zichtbaar.
"Wat kom jij hier doen?" snauwde hij koeltjes.
Ik knipperde even uit het lood geslagen.
"Ik ben hier voor Harry, waarom anders? We hadden vanavond afgesproken," stamelde ik.
"Wel, de afspraak gaat niet door. Hij wil je niet zien,"
Voor hij de deur dichtsloeg, plaatste ik mijn voet ertussen. Het was een reflex. Mijn verstand kon niet volgen. Waarom deed hij zo vijandig tegen me?
"Louis, laat me binnen," zei ik dwingend, "Ik wil Harry spreken,"
Ik keek hem strak in de ogen. Met een zucht opende hij de deur. Terwijl ik voorbij hem liep, keek hij me verwijtend en onbegrijpend aan. Ik fronste even, maar liep door. Stemmen klonken op vanuit de woonkamer. Het waren Anne, Harry's moeder, Harry en Mick, zijn stiefvader. Zodra ze me in het vizier kregen, viel het gesprek stil. Harry, die met zijn rug naar me toe had gezeten met zijn hoofd op zijn moeder's schoot, keek nieuwsgierig op. Zijn gezicht verstrakte toen hij me zag. Louis wurmde zich langs me heen en zette zich naast Mick. Ik zag hoe iedereen onwennig heen en weer schuifelde, tot ze met z'n drieën naar de keuken vluchtten. Nu was het enkel ik en Harry nog. Ik zag iets in mijn ogen dat me doodsbang maakte.
"Louis zei dat je me niet wou zien. Wat is er aan de hand, Harry?" vroeg ik onbegrijpend.
Hij slikte en kwam overeind. Zijn ogen waren vuurrood van het huilen en hij rilde over zijn hele lichaam. Toch brandde er een vuur van woede in zijn ogen.
"Dacht je nu echt dat ik het niet te weten zou komen? Dacht je echt dat je dit voor me verborgen kon houden?" mompelde hij verbeten.
Ik slikte en knipperde enkele keren kort na elkaar. Mijn hart bonkte bijna uit mijn borstkas. Hij was het te weten gekomen van Maxim en het prostitueren, daar was ik zeker van.
"Waar heb je het over, Harry?" stamelde ik met een krop in mijn keel.
"Ik heb je wel gezien, Charlie! Je gebruikt terug! Al die dagen wakker, al die beledigingen die ik van je geslikt heb! Voor niks! Ik heb mijn eigen hart gebroken, gewoon zodat je even later terug opnieuw kan beginnen!"
Ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn gezicht. Kleine zwarte vlekjes zweefden voor mijn ogen. Het leek alsof ik geen lucht kreeg. Hij had me gezien. Het was geen illusie van de rush geweest, hij had daar echt in de deuropening gestaan.
"Harry, ik..." probeerde ik wanhopig.
Hij kwam op me af en greep mijn arm pijnlijk beet. Ik zag de woede in zijn ogen. Maar ook de radeloosheid, de pijn.
"Je hoeveelste shot was dat alweer!? Zeg het me, Charlie! Hoeveel shots heb je tot nu toe gezet!? Ik wil het weten!" schreeuwde hij buiten zichzelf van woede.
Ik wilde terugdeinsen, maar mijn voeten leken aan de grond vastgelijmd. Ik kon enkel naar die beschuldigende groene ogen kijken. Tranen rolden oncontroleerbaar over mijn wangen.
"Mijn eerste, dat zweer ik!" riep ik als antwoord.
"Lieg niet tegen me!"
Ik schrok op van zijn plotse schreeuw. Snikkend sloot ik mijn ogen. Dit was een nachtmerrie. Dit was een fucking nachtmerrie.
"Je bent een junkie! Ik weiger te verkeren met een junkie. Maak dat je wegbent," zei hij zachter nu, maar zo doordrongen van haat dat ik rilde.
"Harry, ik weet hoe dit lijkt. Maar ik zweer dat dit het eerste en enige shot was dat ik ooit nog gezet heb. Je moet me geloven. Ik kan het je niet uitleggen, maar je moet me vertrouwen," smeekte ik huilend.
Hij keek me strak aan. In zijn blik lag een sprankje hoop. Hij had nog hoop.
"Ik weet het niet, Charlie. Het is zo moeilijk. Die beelden van jou, op dat bed, die spuit,... Het deed pijn, Charlie. Ik...ik heb samen met je gevochten. Wees gewoon eerlijk tegen me. Vertel me gewoon wat er aan de hand is,"
Ik sloeg mijn armen om mezelf heen en keek naar de tippen van mijn tenen. Plots voelde ik me weer moederziel alleen in deze wereld. Iedereen leek uit te zijn op mijn ondergang. Ik kon de grond al zien barsten en handen naar boven zien reiken om me mee te sleuren naar de eeuwige verdoemenis.
"Dat kan ik niet, Harry. Ik wil je niet nog meer pijn doen," fluisterde ik schor.
Even bleef het doodstil. Ik sloot mijn ogen weer en snikte geluidloos verder.
"Ik kan niet leven met iemand die geheimen voor me heeft. Geheimen die je duidelijk achtervolgen en je kapotmaken,"
Ik knikte. Ergens begreep ik hem wel. Zonder nog een woord te zeggen, draaide ik me om en begon terug naar de voordeur te wandelen. Ik wilde die net openen toen Harry zacht mijn naam zei.
"Charlotte,"
Met tranen in mijn ogen keek ik over mijn schouder. Harry stond in de deuropening.
"Ik hou van je, Charlotte"
Die vier woorden deden zo'n pijn. De manier waarop ze gezegd werden, vol pijn, radeloosheid en wanhoop.
"Ik ook van jou, Harry," fluisterde ik schor.
Daarna sloot ik de voordeur achter me en wandelde terug naar huis. Dat wist ik doordat ik even later binnen was. Maar terwijl ik liep, had ik het gevoel alsof ik mijn eigen dood tegemoet liep.

Reacties (10)

  • lovingnouis

    Ze moet het hem vertellen! Maxim hoeft dan toch niet te weten dat Harry het weet? Misschien zal het Harry pijn bezorgen, maar het doet hem ook pijn als Charlie dingen voor hem verzwijgt..

    1 decennium geleden
  • Frappucino

    Eigenlijk alles wat de andere lezers zeggen. Ik voél Harry's woede en onbegrip, ik voel Charlie's pijn. Dit is zo ontzettend goed!

    1 decennium geleden
  • Rivendell

    Vind je het erg als ik deze story later bijlees? Het spijt me heel er en hij is echt prachtig maar ik kan het niet aan. Het doet me teveel pijn. Ik lees weer verder zodra het wat beter gaat, maar voor nu kan ik het gewoon niet. Im sorry.

    1 decennium geleden
  • Rembrandt

    Vertel.het.hem.Nu!
    Hij gaat jouw heus de schuld niet geven dat je bent verkracht
    Verder <3

    1 decennium geleden
  • Colton

    omg, omg, omg, omg ;oo Ik heb gwn hartpijn als ik dot verhaal lees.. Het lijkt zo eeeeeeeeecht ;oo Omgg, dit is echt té erg ö UuhslmgihsmhistiohgoitngbomdbipfgqpfgbMP8 Omg, snel verder ;oo

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen