Foto bij Hoofdstuk 31

Sorry dat het zo lang duurde voordat ik bij poste, mijn laptop was gecrasht of naja hij deed het niet meer, en ik heb het gewoon druk.

hier is tenminste een nieuw stukje, en ik post zosnel mogelijk weer bij


plaatje komt later:)

Mijn hand ging langzaam omhoog tot bij mijn oog. Nog versuft door wat er net gebeurd was keek ik tegen Embry’s rug aan die mij afschermde voor wat mijn moeder nog meer van plan was. Die stond echter kwaad naar mij en Embry te kijken. Opnieuw haalde ze uit. Het ene moment sloeg ze nog tegen Embry’s borst het andere moment hield ze haar hand vast en sprong ze door de kamer heen van de pijn. ‘wat gebeurde er?’ vroeg ik verbaasd. Embry draaide zich langzaam om en zei:’ze sloeg me tegen mijn borst aan’ ik knikte en haalde mijn hand van mijn oog af en legde hem voorzichtig tegen zijn borst. ‘Gaat het?’ ‘maak je maar geen zorgen om mij, ik heb niks’ zei hij glimlachend ‘met jou?’ ‘wel goed denk ik’ ik glimlachte terug. ‘Zullen we naar boven gaan?’ net nadat ik dat zei klapte de deur dicht. Ik keek verbaasd om en zag een donkere gestalte staan in de deuropening staan. Toen hij in het licht stapte zag ik dat het dikkie was. Mijn moeder stopte met rondspringen en rende naar hem toe. ‘Dirk!’ riep ze dramatisch en streek neer tegen zijn borst ‘ze hebben me pijn gedaan, volgens mij is mijn hand gebroken’ snikte ze. Hij keek ons even niet begrijpend aan toen kwaad en toen richtte hij zijn blik –gelukkig- weer op mijn moeder. ‘Kom we rijden naar het ziekenhuis en laten naar je hand kijken’ zei hij bezorgd en liep met haar naar buiten richting de auto. Ik haalde opgelucht adem toen de deur dichtklapte en draaide me naar Embry toe. ‘Ik euhm.. ik ga slapen blijf je hier of’ mijn kaken kleurden dieprood en ik wendde mijn blik af naar mijn voeten. Ik zag die van hem een stap dichterbij niet lang daarna voelde ik zijn handen rond mijn lichaam, zijn lippen bij mijn oor ‘als jij het niet erg vind, blijf ik graag’ fluisterde hij. Nog roder als dat ik op dit moment kleurde kon haast niet maar ik keek blij omhoog. Zijn ogen twinkelden vrolijk en mijn hand gleed in de zijne. Langzaam begon ik naar de deur te lopen en trok hem tot zover ik dat kon mee. Liep samen met hem de trap op en sloot uiteindelijk mijn slaapkamerdeur achter ons dicht. Draaide me om en nam hem op. Zijn ontblote bovenlijf trok even mijn aandacht, maar al snel schoten mijn ogen weer naar zijn gezicht. Hij glimlachte naar me, ik glimlachte terug. Langzaam liep ik naar hem toe en drukte hem achteruit. Gehoorzaam zette hij een aantal stappen terug tot hij het bed raakte en ging zitten. Langzaam laat ik me op zijn schoot zakken en kijk hem diep in zijn betoverende bruine ogen. ‘Ik ben blij dat je er weer bent’ zei ik zelfverzekerd en zijn glimlach die zich op zijn gezicht zat geplakt ging over naar een grijns ‘ik ben ook blij dat ik hier ben’ was zijn simpele antwoord. Een aangename stilte volgde en ik genoot van zijn aanwezigheid in deze kamer. Uiteindelijk liet Embry zich langzaam onderuit zakken tot hij met zijn hoofd op mijn kussen lag. Ik ging automatisch mee en belandde boven op zijn borst. ik glimlachte opnieuw naar Embry en liet mijn hoofd op zijn borst rusten en sloot genietend mijn ogen. Ik voelde zijn vingers door mijn haar gaan. Zachtjes. Teder. Ik slaakte een gelukkige zucht uit en drukte me toen op om Embry recht aan te kunnen kijken. Nieuwsgierig keek hij me aan met zijn bruine ogen ‘bedankt, voor het redden vanavond’ zei ik zacht en ik drukte een zacht kusje op zijn mondhoek. Zijn lippen die een glimlach hadden gevormd zakten in en opeens keek hij serieus. Geen sprankje speelsheid of iets wat er op leek. ‘Amber, natuurlijk help ik je. Wat denk jij? Dat ik je daar had laten zitten? Toen ik transformeerde en jou geur rook in het bos, ben ik je meteen gaan zoeken!’ hij keek me doordringend aan dat ik alleen maar kon terugstaren ‘het enige waar ik toen aan dacht is dat ik jou moest vinden, want er was net bekend gemaakt dat er een vampier liep, ik heb zo snel mogelijk je geur gevolgd en kwam net op tijd.’ Eindigde hij zijn verhaal. Ik keek hem met open mond aan, hij was zo bezorgd geweest om me, terwijl ik hem 2 dagen ervoor had afgewezen. Tranen welden als vanzelf op en gleden over mijn wangen naar beneden. ‘Dat is zo lief’ wist ik uit te brengen ‘terwijl ik zo gemeen ben geweest’ fluisterde ik erachteraan en sloeg mijn armen met moeite om zijn nek omdat hij op mijn bed lag. Ik drukte mijn hoofd tegen zijn schouder. Ook hij sloeg zijn armen om mij heen, stelde me gerust en gaf me af en toe een kusje op mijn wang of hoofd. Uiteindelijk begon ik moe te worden. Zakten mijn ogen dicht tegen mijn wil. Uiteindelijk gaf ik me gewonnen ging comfortabel op Embry’s borst liggen en zakte weg in een diepe slaap.

‘Amber’ verbaasd draaide ik me om en zag Will staan. ‘Will?’ vroeg ik verbaasd. Ik keek om me heen en zag dat ik in het bos stond. ‘Wat doe ik in het bos?’ ‘Amber’ zei hij weer. Opnieuw keek ik hem aan. plotseling zag ik het verschil. Zijn hoektanden waren langer en zijn ogen kleurden van blauw naar rood. Ik slikte ‘Will?’ vroeg ik zacht. ‘Je bloed.’ Zei hij verlekkerd. Ik keek naar mijn arm en zag dat er een straal bloed langs naar beneden liep. ‘Ik heb honger, en jij bent mijn avondeten’ ik draaide resoluut om en zette het op een lopen. Wetend dat ik hem nooit voor kon blijven. Angstig keek ik achterom, maar het enige wat er te zien was waren bomen. Heel veel bomen. Met een klap kwam ik tot stilstand. Toen ik opkeek keek ik recht in een paar rode bloeddorstige ogen. Het laatste wat ik kon doen was gillen.
Ik schoot overeind. Zweet parelde van mijn voorhoofd. Embry zat al naast me rechtop en keek me geschrokken en bezorgd aan. ‘Amber! Wat is er?’ vroeg hij bezorgd en hij sloeg een arm om me heen en drukte me tegen hem aan. ‘Nachtmerrie’ hijgde ik en liet me gewillig tegen hem aanzakken. Troostend sloeg hij zijn andere arm ook om me heen en drukte me nog wat dichter tegen zijn lichaam. Een zwakke glimlach sierde mijn gezicht. En sloot mijn ogen weer en zakte bijna meteen weer weg. Embry ging langzaam weer liggen. Trok mij dicht tegen zich aan en zo vielen we samen in slaap. Dit keer zonder nachtmerries.

Reacties (3)

  • Aliisaa

    Leuk verhaal,

    SNEL VERDER
    x

    7 jaar geleden
  • Creater

    Snel verder(H)
    XX

    8 jaar geleden
  • channie18

    snel verder(yeah)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen