Foto bij Thirty-Three.

- Harry Styles

Mama liep voor me uit naar de auto. Ik keek zoekend om me heen, maar Charlie was nergens te bekennen. Ik had haar al drie keer ge-sms't en twee keer gebeld maar ik kreeg geen gehoor. Het was alsof ze van de aardbodem verdwenen was. Mijn maag lag in een driedubbele knoop van angst. Ik had haar nooit mogen laten vertrekken daarstraks, wie weet had die Maxim haar ontvoerd terwijl ze op weg naar huis was. Ik had mama gesmeekt om te wachten tot ze er was, maar na een kwartier had ze het voor bekeken gehouden. Ze stemde wel toe om me bij Charlie thuis af te zetten. De deur bleef genadeloos toe. Haastig haalde ik de sleutel onder de tuinkabouter uit en opende de deur.
"Charlie!?" riep ik met overslaande stem.
Geen antwoord. Het nare gevoel van een déja-vu overviel me als een lawine. Ik doorzocht elke kamer, maar Charlie was nergens te vinden. Ik vond enkel haar gsm op haar bed. Een melding van vier nieuwe berichten verscheen zodra het scherm oplichtte. Ik had er maar drie gestuurd. Met een schok zag ik van wie nummer vier was. Bovenaan het scherm leek de naam me uit lachen. Maxim. Ik zakte neer op het bed en staarde naar de telefoon. Het was kort, enkel oké. Maar het bericht dat Charlie verzonden had deed me huiveren. Ik knipperde de tranen weg en stond op. Ik moest naar die fabriek, ik moest Charlie beschermen tegen die klootzak. Ergens wist ik dat ik niks zou kunnen doen met mijn gekneusde ribben, maar ik kon niet werkloos toekijken hoe hij haar misschien vermoordde. Ik nam een taxi naar de rand van het dorp. Het terrein was doodstil, maar ik wist zeker dat ze hier waren. Met mijn hand op mijn pijnlijke ribben liep ik zo snel ik kon de lege loods binnen. Even verstijfde ik toen ik Charlie's roerloze lichaam op de grond zag liggen. Die kerel die me in elkaar geslagen had, Maxim dus, knoopte net zijn broek terug dicht. Charlie's broek lag aan haar voeten, samen met haar slipje. Een golf van pure walging en woede deed elke vezel in mijn lichaam tintelen. Een waas verduisterde mijn zicht. Briesend rende ik op hen af.
"Ha, jij bent er ook," lachtte Maxim honend.
Ik lanceerde mezelf de lucht in en landde bovenop hem, waardoor we alletwee op de grond belandde. In blinde razernij begon ik op hem in te slaan, zo hard ik kon en overal waar ik kon. Het leek alsof de woede me drie keer sterker maakte. De pijn in mijn borstkas verbeet ik. Ik hefte net mijn vuist om zijn gezicht nog meer te verbouwen toen ik een metaalachtige klik hoorde achter me.
"Rechtstaan, allebei!" beveelde een koele stem.
Ik slikte en krabbelde overeind. Toen ik me omdraaide, keek één of andere onbekende kerel me recht aan. Hij hield een pistool voor zich uitgestoken. Ik twijfelde er niet aan dat het geladen was. Maxim kwam ook overeind, drukte zijn zakdoek tegen zijn neus en greep in zijn jaszak. Nog geen seconde later voelde ik iets in mijn rug prikken. Snel gluurde ik naar beneden. Mijn adem stokte in mijn keel toen ik zag dat er nu een tweede pistool op me gericht was. Mijn hart klopte in mijn keel en de gedachten raasden door mijn hoofd. Waar was ik in godsnaam in terechtgekomen?

Reacties (4)

  • MCourtois

    Ohmygod ;o

    1 decennium geleden
  • lovingnouis

    GDUJDDDJJDJDNDJSJFJDDJSJDJZ NEEE NIET SCHIETEN NIET SCHIETEN NIET SCHIETEN OMG.! O:

    1 decennium geleden
  • Westwood

    FFFFFFFFFFFFFFFUCKING HELL ANKE. Waarom moet dit juist gebeuren? Oh, God. Ik hoop maar dat alles snel goedkomt D: Oh, my God. Dit is echt zo erg. eoghueorhg En het is weer zo goed geschreven. I can't. Het is echt zo mooi en gewoon uegueiohfoiezbg euohgoizehgiopezhg Ik kan geen zinnig woord uitbrengen op dit moment

    1 decennium geleden
  • Rembrandt

    In hel ,liefje
    Is het de broer van Maxim met het pistool? Ö
    O,dude, foute boel daar...
    Verder <3

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen