Foto bij [22.2] Can't take my eyes off you

And I love how you tease me when I'm moody
But it's never too much
I'm falling fast but the truth is I'm not scared at all
You climbed my walls

~Floriene Danytha Stefani

‘Precies als haar grootmoeder.’ Aro nam een stap mijn kant op, en bleef in mijn ogen kijken. ‘Laten wij eens even verder testen..’ Mompelde hij tegen zichzelf.
Al had ik mezelf geleerd hoe ik mijn gave stop kon zetten, lukte dit niet bij hem. De vele herinneringen die hij had opgedaan in zijn eeuwige leven stormden mijn hoofd binnen, en zorgde voor een bijtende pijn door heel mijn lichaam.
Ik probeerde mijn lichaam stil te houden, maar er ging toch een rilling over mijn rug heen. ik durfde en wilde niet wegkijken. Zijn herinneringen waren dan wel zo overheersend dat het mij letterlijk pijn deed, maar ze waren ook te interessant om te negeren. En het was een toon van zwakte als ik zijn ogen los zou laten.
Mijn nagels probeerden mijn marmeren huid te doorboren, maar de hoofdpijn overheerste nog steeds alles. Uiteindelijk kon ik de verzurende pijn niet meer aan, en sloot ik krijsend mijn ogen. Mijn handen grepen naar mijn hoofd, en bijna direct zakte ik door mijn knieën. Mijn ijzige gil echode door het verlaten bos heen, en liet de anderen vol medelijden naar mij kijken.
‘Stel u eens voor, meester, hoe zij zou reageren als ik mijn gave zou gebruiken.’ De gluiperigheid droop ervan af, en ik moest me inhouden er geen gemene opmerking over te maken, iets wat ik zeker zou doen als de pijn zich niet nog steeds in mijn lichaam had bevonden.
De verzuring bleef in mijn hersenen, en leek ze te verpulveren. Elke keer als ik probeerde adem te halen, verschrompelde mijn brein en liet weer een nieuwe pijnvlaag over mijn lichaam gaan.
Na een paar martelende secondes – wat voor mij voelde als uren – ebde de pijn weg en kon ik weer normaal mijn ogen openen.
Voorzichtig stond ik op, maar bleef met mijn ogen naar de grond kijken.
‘Wat komen jullie hier doen?’ Carlisle bleef beleefd klinken, maar ik had hem ook nog nooit anders horen praten.
Een van de mannen die nog geen woord had gezegd, wilde een antwoord geven toen we allemaal af werden geleid door een luid geritsel die gevolgd werd door een gigantische stank.
‘Wat een idioten.’ Fluisterde Edward, toen de eerste wolf in zicht kwam.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here