Foto bij Hoofdstuk 32

nieuw stukje

ik begin inspiratieloos te worden x.x

dus ideeen zijn welkom :3

Een warme vinger gleed over mijn gezicht. Langzaam. Van boven naar beneden en terug. Ik kreunde even als licht protest en ik hoorde Embry grinniken. Ik bedacht me opeens dat we het gister goed gemaakt hadden en schoot omhoog. Doordat Embry over me heen hing knalde ik tegen hem op en viel toen weer terug ‘Zo goedemorgen’ zei hij lachend en gaf me een kusje op mijn mondhoek.’Hé’ zei ik terwijl ik een gaap probeerde te onderdrukken wat niet wou. ‘Heb je nog een beetje kunnen slapen na je nachtmerrie?’ ik knikte ‘ja daarna heb ik goed geslapen’ ‘mooi’ zei hij vrolijk en knuffelde me even. ‘Embry? Wat gaan we doen vandaag? Het is zondag namelijk’ Hij leek even na te denken ‘we kunnen naar Sam en Emily gaan? Ik moet nog vragen wanneer ik wacht moet lopen en ik denk dat ze wel blij zullen zijn om je weer te zien’ zei hij rustig, maar in zijn ogen zag ik dat ze wel dat hij het super vond dat ik hem had opgezocht. Ik glimlachte en antwoordde vervolgens:’Ja is goed, het lijkt me leuk de jongens weer te zien’ ook hij glimlachte nu. ‘Mooi dan gaan we dat doen vandaag’ Langzaam ging hij recht zitten en ook ik ging rechtop zitten. Ik gaapte nog een keer en naast me hoorde ik gegrinnik. ‘Ja lach maar’ zei ik zelf lachend en porde hem tussen z’n ribben. Hij leek er niet veel van te merken mijn hand daarin tegen voelde ik wel. Langzaam kroop ik naar de zijkant van het bed en ging ik staan. ik draaide me weer om naar Embry en kreeg een glimlach op mijn gezicht. ‘Wat?’ vroeg hij lachend ‘zo ben ik groter dan jou’ zei ik blij. Ook al scheelde het maar een paar centimeter. Embry schudde lachend zijn hoofd en stond ook op. ‘Zo nu ben ik weer groter’ zei hij lachend. Ik trok even een pruillipje en Embry schoot in de lach. Ik draaide me maar om en keek in mijn kast om kleding te zoeken om aan te doen. Snel graaide ik wat bij elkaar. Het was aardig koud vandaag dus trok ik als extra er een dikke trui over aan. ‘Kijk Embry’ zei ik trots toen ik de badkamer uit kwam. ‘Ik heb me warm aangekleed vandaag’ ‘Goed bezig Amber’ zei hij lachend en schudde ondertussen met zijn hoofd. Samen liepen we vervolgens de trap af naar de keuken. Aan de tafel zaten mijn moeder en Dirk koffie te drinken. Toen wij binnenkwamen kregen we even een vieze blik toegeworpen, maar negeerden ons verder. Mijn moeders hand zat in verband en een triomfantelijk gevoel trok door mijn lichaam. Snel smeerden we wat brood en gingen met z’n tweeën in de kamer zitten. ‘Hagelslag hagelslag ik heb lekker hagelslag’ zong ik zacht toen ik mijn broodje met hagelslag voor me had. Embry schoot daardoor in de lach en ik keek hem verontwaardigd aan ‘ja wat’ zei ik verbaasd waardoor hij alleen maar harder moest lachen. Vragend keek ik hem opnieuw aan ‘je zingt over je broodje hagelslag’ zei hij nog lachend ‘nou en?’ zei ik dom en nam snel een hap van mijn broodje. Want in de tijd dat ik heb gezongen had Embry al 4 broodjes gegeten. Genietend van mijn broodje humde ik soms instemmend. Embry moest lachen door mijn tevreden gezicht toen ik hem ophad en ik keek hem droog aan. Nadat we allebei volzaten en met elkaar nog wat hadden gedronken liepen we naar de kapstok. Ja de kapstok ik ging vandaag mijn jas niet vergeten. Snel trok ik hem aan pakte Embry’s hand en verstrengelde mijn vingers met de zijne. Samen liepen we de straat uit en daarna het bos in. Ontspannen liep ik naast Embry en keek blij om me heen. Het bos begon te verkleuren omdat we richting de herfst gingen en dat gaf een mooi effect al die kleuren. Embry merkte dat ik verwonderd om me heen keek en keek daarna weer glimlachend voor zich. ‘Heb je dat gister niet gezien?’ vroeg hij uiteindelijk toen we na een tijdje nog niks gezegd hadden. ‘Nee, ik was te druk met andere dingen ‘ zei ik zacht ‘hé het geeft niet’ zei hij ook zacht toen hij zag dat ik me ervoor schaamde en mijn humeur erdoor naar beneden ging. ‘Nee, het is niet erg verder, maar het is gewoon..’ ik stokte mijn zin en zuchtte ‘het geeft niet oké sorry’ ‘nee, nee je hoeft geen sorry te zeggen’ een waterige glimlach veroverde mijn gezicht. ‘Embry’ ‘hmm?’ ‘dat inprenten hé? heb je daar zelf wat over te zeggen?’ ‘nee, dat heb ik niet, maar ik ben echt superblij met jou.’ Zei hij glimlachend en keek even op me neer. Ook bij mij verscheen er een glimlach ‘dat vind ik fijn’ beaamde ik ‘zat je daarmee?’ vroeg hij bezorgd. Ik haalde mijn schouders op ‘niet erg, maar ik heb het me wel een tijd afgevraagd’ zei ik zo onverschillig mogelijk. ‘Niet zo druk maken’ zei hij zacht en kneep zacht in mijn hand. ‘Zullen we een stuk afsnijden’ veranderde Embry het onderwerp. Ik keek hem vragend aan en hij wees naar de bomen die ik allemaal op elkaar vond lijken. ‘Maar er is geen pad, straks val ik, of verdwalen we of - of’ de angst sloeg weer toe en mijn ogen sperden zich wat verder open. Mijn hart begon wat sneller te slaan en ik begon als vanzelf harder te lopen. Embry ging opeens stil staan en hield mij daardoor ook staande. ‘Je denkt toch niet dat ik je laat verdwalen? Laat staan vallen’ zei hij gespeeld verontwaardigd. ‘Ik zorg dat je heel overkomt, zonder kleerscheuren.’ Hij pauzeerde even een ondeugende glimlach verscheen op zijn gezicht. ‘Wat?’ vroeg ik wantrouwend. Hij pakte me snel vast en slingerde me op z’n rug. ‘Embry’ zei ik lachend en sloeg snel mijn armen om zijn nek en mijn benen om zijn middel. Ook Embry lachte om mijn reactie en liep zo rechtstreeks het bos in.

Reacties (2)

  • Adia

    Wat is Embry toch een schatje (:

    8 jaar geleden
  • jessieStyles

    love it

    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen