Foto bij || 019 Seth Clearwater.

The sky is full of lighters.

Seth Clearwater.

Dat ze voor me stond, zo onbeschermd en onveilig dat ze was, terwijl mijn enorme wolvenlichaam voor haar stond. Ik gromde naar haar, ik liet haar haartjes omhoog staan door dreigend naar haar toe te geven, en ik merkte dat ik mezelf niet in de gaten hield. Het was vreemd hoe mijn wolvenlichaam me in controle nam, maar ergens diep van binnen wist ik dat ik haar nooit pijn zou kunnen doen. Daar was haar lieftallige gezicht te speciaal voor, te schoon voor en te zuiver voor. Ik zou nooit mijn nagels over haar heen laten krassen waardoor ze in haar huid zouden klauwen, moeilijk om te bevrijden en een litteken achterlatend. ‘ROSE! JE MOET HIER WEG!’ Hoorde ik Sam roepen en ik merkte dat ik het opving, maar ik wou niet meer dat ze verdween. Het liefst wou ik haar onder mijn nagels houden… nee! Mijn gedachten lieten me schrikken, het was weer de kant van mijn jaaginstincten die het overnam. Ik hield van haar verdomme. ‘Seth?!’ Fluisterde ze terwijl ze nog steeds naar achter begon te lopen, bang wat de situatie zou meebrengen. Bang om getroffen te worden door mij, door mij verdomme?! Wat deed ik? Waar was ik in hemelsnaam mee bezig? Ik slaakte een geblaf als teken dat ik haar hoorde maar dat leek haar te beangstigen. Haar ogen vormden twee schokerende schotels waarna ze keihard begon te rennen richting haar fiets. Toen ik een seconde daarna besefte dat ik mijn eigen inprent bang had gemaakt keek ik met een minachtende gevoel op mezelf neer. Ik was een monster, ik was niet goed voor deze wereld, ik zou verbannen moeten worden. Mijn wolvenlichaam draaide ik om, vanaf nu had ik mezelf in de handen. IK WAS GEEN MONSTER VERDOMME, ik hield van Rose… Met mijn gedachten die vol op hol sloegen rende ik de kant van het bos, bevrijdend van realiteit. Voor even, want daarna zou ik mijn spijt moeten tonen.

Reacties (6)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen