Foto bij || 022 Roselinda Devonne Vioré.

Love is never right, it can hurt you.

Roselinda Devonne Vioré.

Het kwam steeds meer mijn kant op, na een doffe klap had ik gemerkt dat het wezen steeds meer mijn kant op begon te schuifelen, zijn bewegingen waren aarzelend en terughoudend toen hij zich een weg naar mij toe baande. Ik vervloekte mijn ouders, mezelf en Seth duizend maal dat dit gebeurde, maar een stem in me schreeuwde meer naar geluk. Dat gevoel probeerde ik steeds meer en meer te onderdrukken, ik zou niet willen weten wat er zou gebeuren als ik weer zo roekeloos onderhandelde. Een hand bij mijn middel bracht me weer tot realiteit, en toen ik zijn arm onder mijn knieën voelde merkte ik dat hij me optilde. Ik deed niets tegen deze beweging, te bang om te vallen zodat ik mijn rug zou breken, al leek dat iets wat uit fantasie werd gelegd. Hij legde me neer op mijn bed, trok het vest -die ik zonder opgemerkt te hebben had vastgeklemd- uit mijn handen. Hij schopte zijn schoenen uit waarna hij zich naast me nestelde, en ik hield mijn ogen strak dicht zodat ik hem niet aan zou hoeven kijken. Het was doodstil tussen ons, voor mijn martelaar leek hij erg rustig met zijn bewegingen en de monotone beweging van de aai die hij me gaf leek aanwezig. Het was aanwezig, ik wou dat hij me aaide, wat voor een slachtoffer was ik? En ik was bang om te bewegen, bang om hem kwaad te krijgen maar hij leek niet kwaad. Het tegendeel, hij leek zo lief en rustig met me om te gaan dat het me verwarde, waar was de pijn die ik zou voelen? Rustig deed ik mijn ogen open zodat ik hem zelf kon ervaren, en al met al begon ik gewend te raken aan de donker zodat ik zijn gezicht zou kunnen bestuderen. En zo de gelaatsuitdrukking van mijn Seth.

Reacties (4)

  • mOoNx

    snel verder

    -xx-

    1 decennium geleden
  • FearlessLove

    ahhhhh

    1 decennium geleden
  • benign

    <3333

    1 decennium geleden
  • Cinta

    Armeeee zij!!!!

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen