Foto bij || 023 Roselinda Devonne Vioré.

My head is to small for this feelings.

Roselinda Devonne Vioré.

Sommige dingen leken op een sprookje op de wereld, want mijn angst was weg getoverd en had plaats gemaakt in pure liefde. Ik zou hem voor altijd lief hebben, ook al was hij een enorme harige weerwolf die alleen veranderde als hij super boos was. Een liefde maakte blind dus het enige wat ik dacht was 'Perfecter kan niet, toch?'. Maar ik wist niet wat er was, soms vroeg ik me af of het om de feit was dat ik altijd al een naïef kind was geweest, waardoor ik bij alles wat ik deed geen nadeel wou verzinnen. Het lukte gewoon niet, ook al was het gevaarlijk om langs hem te liggen, gestreeld te worden door mijn haar. 'Waar denk je aan?' Mompelde ik tegen zijn schouder aan terwijl ik een kus op zijn sleutelbeen drukte, hij huiverde bij mijn aanraking waardoor hij me in mijn ogen keek. 'Over het feit dat ik je iets moet vertellen, maar ... bang ben voor je reactie.' Ik had Seth nog nooit zo onzeker gezien van zijn zaak waardoor ik al rechtop in bed lag, zuchtend nam hij hetzelfde voorbeeld waardoor we naast elkaar zaten. Hij besloot dat het op de rand van het bed veel aangenamer was waardoor ik op zijn schoot ging zitten. Net als een baby, maar dan een grotere, grinnikend om mijn gedachten sloeg ik mijn armen om zijn nek. Een serieuze gezicht verscheen waardoor ik me toch zorgen begon te maken over hem. 'Je hebt me gezien, en eigenlijk wou ik dat het anders was geweest. Dat je niet bang voor me zou hoeven zijn, maar jonge weerwolven verliezen zo hun beheersing. En ik kan er niets aan doen want je overviel me, maar ik zal nooit jou de schuld geven. En ik wil dat je nu heel goed luisterd, want ik houd van je Rose, met heel mijn hart. Met meer dan mijn hart.' En zo begon hij aan zijn verhaal.

Reacties (1)

  • Troian

    WE WANT MORE:9~

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen