Foto bij Hoofdstuk 33

Hee lieve mensjes:)


sorry dat ik zo weinig post >< en dat mijn schrijfstijl steeds meer faalt ><

volgende hoofdstuk[jes] worden Embry P.O.V

Tips / kritiek enzo mag natuurlijk altijd :3

Ontspannen zat ik op zijn rug terwijl hij zich snel een weg tussen alle bomen doorbaande, af en toe maakte hij opeens een sprong opzij waardoor ik een klein kreetje slaakte en hij moest lachen. Zachtjes tikte ik hem dan op zijn hoofd en keek hij verontwaardigd achter zich. Waardoor ik hem dan snel een klein kusje op zijn wang gaf en we allebei in de lach schoten. Zo kwamen we snel bij Sam en Emily’s huisje en toen ik door de ramen naar binnen keek zag ik een aantal hoofden snel weg schieten. Voordat ik me kon bedenken wie het waren vloog de houten voordeur open en stormden een aantal bekende gezichten het huis uit. ‘Amber?’ riepen ze vrolijk in koor. Een grote glimlach sierde mijn gezicht toen ik ze zag ‘Seth, Paul, Jake!’ riep ik vrolijk terug. Ook de rest kwam naar buiten, alleen met minder haast. Iedereen was er, allen Leah zag ik niet. Langzaam liet ik me van Embry’s rug afglijden en ging naast hem staan. Hij pakte mijn hand snel vast en glimlachte bemoedigend naar me. ‘Hoi jongens’ zei ik rustig. Ik snap nog steeds niet waarom ik bang voor ze was. Ze zijn en blijven aardig. Ook al heb ik ze bevooroordeeld. ‘Jongens het- het spijt me’ zei ik maar meteen. Ik hakkelde iets en keek naar de grond. Toen ik geen reactie kreeg keek ik voorzichtig op en zag ze allemaal glimlachen. Behalve Leah dan die er ook bij was komen te staan. ‘Geeft niet’ zeiden ze in koor en lachten warm naar me. Ook bij mij verscheen er weer een kleine glimlach. Embry kneep even in mijn hand en liet hem toen los zodat ik iedereen een knuffel kon geven. Toen ik los was van Embry en een paar stappen naar voren zette kwam ook Seth naar voren en knuffelde me bijna plat. ‘Seth geen lucht’ fluisterde ik schor en hij liet me snel los. ‘Sorry’ grijnsde hij ‘ik ben gewoon blij’ ‘ik ook’ zei ik met een grijns. Seth liet me los en stapte weer wat naar achter. Achter hem stond Paul en ook hij omhelsde me stevig. Daarna volgde Jake. En de rest gaf me een glimlach of knikte een keer met hun hoofd. Ik glimlachte blij terug en ging met mijn ogen de rij af. Alleen Leah keek nors voor zich uit. Ook haar gunde ik uiteindelijk toch een zwakke glimlach, die zei vervolgens negeerde. Uit het niks sloeg Embry zijn armen om me heen en trok me tegen zijn lichaam aan. ‘Van mij’ zei hij lachend tegen de jongens die voor hem stonden en gaf me snel een kusje op mijn wang. ik haalde mijn schouders op en liep rood aan ‘van hem’ zei ik lachend en drukte me nog wat meer naar achter. Leah trok even een gezicht en keek toen snel de andere kant op de jongens lachten alleen maar en liepen toen naar binnen. Embry liet me langzaam los en liep met de jongens mee. Ik wou achter hem aanlopen en snelde met mijn blik op de grond naar de deur. Niet oplettend knalde ik voordat ik de deur doorging per ongelijk tegen Leah op. ’S-Sorry’ stotterde ik toen ik haar woedende blik zag. ‘Kijk. Uit. Waar. Je. Loopt’ siste ze kwaad en duwde me ruw aan de kant om als eerst naar binnen te kunnen. En viel half tegen de deur aan en kon me nog net aan de deurklink vasthouden anders was ik op de grond gevallen. Snel hervond ik mijn evenwicht en liep half struikelend naar binnen. Leah zat al op de bank. Embry glimlachte naar me ik glimlachte snel terug en ging op een stoel zitten waar nog niemand op zat. ‘Hé da is mawn stoewl’ zei Jake hard toen hij de kamer weer binnenkwam met eten in z’n mond. ‘Oh sorry’ zei ik snel en stond op. Snel ging Jake zitten en stond ik ongemakkelijk te kijken wat ik nu moest gaan doen. ‘Kom maar Amber’ zei Paul lachend en klopte op zijn schoot. Wantrouwend keek ik erna en schuifelde ongemakkelijk richting Paul. Langzaam ging ik zitten en hij sloeg zijn armen snel om me heen en trok me wat verder op schoot. Ik hield gespannen mijn adem in en hij grinnikte. ‘Rustig maar ik eet je niet op’ zei hij lachend. Ik glimlachte niet overtuigend, maar ontspande me wel iets. Embry was druk in gesprek met Jared. Uiteindelijk gaf ik me over en zat ik ontspannen tegen Paul aan. ‘Boe’ een schok ging door mijn lichaam en ik viel bijna van zijn schoot. Paul lachte hard. En ik ademde snel in en uit. ‘Eikel’ zei ik ademloos en sloeg hem een keer op z’n borst wat mij pijn in mijn hand bezorgde. Ik hoorde meerdere mensen gniffelen en ik stond snel op. ‘Dat was niet leuk’ zei ik nog licht nahijgend en Paul had een brede grijns op zijn gezicht. ‘Ik vond het wel geestig’ zei hij grinnikend. Embry keek ons aan met een klein glimlachje en toen hij mijn blik opving opende hij zijn armen. Ik liep snel naar hem toe en propte mezelf erin. Ik hoorde hem zacht grinniken. Zijn adem kriebelde in mijn nek. ‘Jij bent wel lief toch?’ fluisterde ik tegen zijn nek waar ik mijn hoofd helemaal in gepropt had. Opnieuw grinnikte hij en sloeg zijn armen wat strakker op me heen. ‘Ik zal lief zijn’ verzekerde hij me. Ik glimlachte even en draaide me toen zo dat ik de rest van de kamer ook kon zien. Iedereen keek me breed lachend aan, behalve Leah dan. Ik liep rood aan wendde mijn blik snel af en giebelde een beetje opgelaten.

Reacties (1)

  • ZIANOURRY

    Ga, asjeblieft verder !!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen