Foto bij VI.

Drie dagen later zat Naomi half slapend voor de tv toen de deurbel ging. Haar broer, die in de sofa tegenover haar zat, keek haar dwingend aan. Met een zucht stond ze op en wandelde naar de voordeur. Sinds het hele gedoe met Zayn was haar adoratie voor haar broer danig onder nul gezakt. Nu zag ze plots hoe lui, arrogant en egoïstisch hij was. En hoe racistisch. Geeuwend opende ze de voordeur. De postbode, een jonge kerel van begin twintig, overhandigde haar een enveloppe. Ze tekende gehoorzaam af en sloot de deur weer. Nieuwsgierig keek ze naar het adres. De brief was aan haar gericht. Ze fronste even terwijl ze hem omdraaide, in de hoop een afzender te ontdekken op de achterkant. Maar die was er niet. Plots begon haar iets te dagen. Kon het echt zijn? Had hij het echt gevonden? Haastig verstopte ze de enveloppe onder haar sweater en liep de woonkamer terug in.
"Wie was het?" vroeg Jack mompelend.
"De postbode. Maar de brief was niet voor ons," loog ze snel, "Ik ga naar mijn kamer, een dutje doen,"
"Oké,"
Zo snel haar benen haar konden dragen maar niet te snel zodat Jack argwaan zou krijgen, rende ze de treden op. Ze duwde de deur achter zich in het slot. Met wild bonzend hart zette ze zich op haar onopgemaakte bed en scheurde de brief open. Hoopvol vouwde ze hem open en begon te lezen.
Mijn mooie Naomi,
het spijt me dat ik je niet eerder geschreven heb. Maar ik heb al mijn contacten moeten bovenhalen om je te vinden. Ik hoop dat je broer zich heeft kunnen intomen. Als hij je ook maar een haar gekrenkt heeft, zorg ik ervoor dat hij het niet overleefd. Ik hoop zo dat je in orde bent. Ik kan de gedachte niet verdragen dat ik niet weet wat er met je gebeurd. Ik kan niet stoppen met aan je te denken. Je prachtige bruine ogen, je zachte krullen en je tedere lippen. Ik wou dat ik je in mijn armen kon nemen en je kon kussen zoals je nog nooit gekust bent. Je maakt me gek, Naomi, gek van verlangen. Alsjeblief, als deze brief je bereikt, geef een teken dat je ook aan mij denkt. Het spijt me als ik wanhopig overkom, maar dat ben ik ook. Zodra je de kans hebt, kom naar het adres op de achterkant van deze brief. Ik zal op je wachten. Ik hou van je, mijn prachtige meisje.
Jouw Zayn.

Tranen van ontroering gleden langs haar vingers toen ze haar hand tegen haar lippen drukte. Hij was haar niet vergeten. Met gesloten ogen drukte ze het papier tegen haar borstkas. Toen de ergste huilbui voorbij was, draaide ze het papier om en kopieerde het adres op een klein stukje papier, dat ze veilig wegstak in haar beha. De brief zelf vouwde ze zo klein mogelijk op en stopte hem weg in een klein zakje van haar ongebruike beha, waar normaal gezien de vulling inzat. Ze had nog vier dagen te gaan tot ze naar het adres kon gaan dat Zayn haar gegeven had. Ondertussen moest ze een manier vinden om Zayn te bereiken en hem te laten weten dat alles relatief goed met haar was. Plots kreeg ze een idee. In de plaatselijke kruidenier hing een postbus. Haar moeder ging er elke dag inkopen doen. Ze kon meegaan en ongezien een brief posten naar het adres. Ze schreef snel een kort briefje, deed dat in een enveloppe en vouwde die op. Ook die stak ze weg in haar beha. De inkopen voor vandaag moesten nog gedaan worden, dus ze kon de brief vandaag al posten. Ze werkte nog snel haar rode ogen van het huilen weg en legde zich op het bed, haar ogen gesloten maar haar oren gespitst tot ze haar moeder's auto op de oprijlaan zou horen.
Dat geluid kwam ongeveer anderhalf uur later. Als de voorbeeldige dochter die ze was, bood Naomi aan om haar moeder te helpen met de boodschappen. In de kruidenier deed ze gehoorzaam wat haar opgedragen werd. Toen ze voor een pakje drop ging, kwam ze voorbij de postbus. Haastig flitsten haar ogen naar links en rechts, maar niemand hield haar in het oog. Met vlugge vingers haalde ze de enveloppe uit haar beha, plakte er een postzegel op en liet die door de gleuf van de postbus glijden. Het was haar gelukt. Met een gerust hart liep ze terug naar haar moeder met het pakje drop.
"Ja, mevrouw Nunes. Uw dochter is groot geworden. En zo braaf. Ik wou dat mijn dochter ook zo was," taterde de cassière.
"Ja, mijn Naomi is een echte engel," glimlachte haar moeder vrolijk.
Naomi kon een grijns eens onderdrukken. Je moest eens weten, mama. Je moest eens weten.

Reacties (4)

  • TessaStyles

    Wauw, wat een supergoed verhaal!
    Echt geweldig
    nogmaals, je schrijft echt heel goed.
    ik kan het niet beschrijven, zo goed!
    snel verderr

    1 decennium geleden
  • lovingnouis

    hihi, naomi is een echte engel :'). jaaaja. oke wat ik eigenlijk wil zeggen is dat dit zo'n überprachtig verhaal is, niet normaal <3. Ik ben er zo ongeveer verslaafd aan =). En ik weet dat ik eithihjuirh VEEEEL huiswerk heb, maar ik weet ook dat ik dit stukje gewoon nog even móest lezen! Much loveee <33

    1 decennium geleden
  • IbixAfellay

    OMG dit verhaal is zo amazing geweldig !
    je schrijft zo mooi!
    het is zo echt !
    echt ik neem een abo en hoop dat je heel snel verder gaat !!

    <3

    1 decennium geleden
  • Westwood

    iurgiuzerghoirhgoirghroighroihgporh AAH. Ik heb echt zo'n warm en leuk gevoel in me wanneer ik een deeltje van dit verhaal lees. Het is echt zo goed D: Ik zou snel verder moeten met 'You bring peace to the chaos', maar ik heb daar echt shit inspiratie voor... Sorry D: Maar fucking hell, ik houd echt zo veel van dit verhaal. Mag ik ermee trouwen, Anke? God, ik denk zelfs dat ik hier kindjes mee wil maken, als dat mogelijk zou zijn. Of misschien moet jij er maar voor zorgen dat er later véél kleine Harrys en Ankes rondlopen, zodat jouw schrijfstijl in de wereld blijft. Urgh, ik houd hier echt zo veel van. Het is echt allemaal zo mooi.

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen