Foto bij [26.0] Memories

And through the years eyes
I’ve seen a thousand lives
And it’s taken years to realize
That nothing stays the same
And no one is to blame
But I’d do it all again

~Rachelle Mehria William

Daar stond ik dan. Voor het huis die ik herkende als die van mijn oma. Snel deed ik de pet af, net zoals mijn zonnebril en probeerde snel mijn haar goed te doen. Waarschijnlijk was ik zoveel veranderd in al die jaren dat ze me niet meer herkenden, dus ik had ook nog een paar foto’s mee van mijn jeugd.
Ik haalde voor nog een laatste keer diep adem, en liep toen naar de deur. Voordat ik me kon bedenken, drukte ik de deurbel in en nam toen snel een stap naar achter. De secondes gingen voorbij als uren, en ongemakkelijk begon ik aan mijn shirt te trekken.
Eindelijk werd de deur opengedaan, en voor mij stond een oude vrouw. Ze had tientallen rimpels in haar dunne huid die haar eerder flatterend stonden dan verouderend. Haar hazelbruine ogen keken verbaast mijn kant op, en in plaats van dat ze vroeg wie ik was hield ze de deur voor mij open zodat ik verder naar binnen kon lopen.
‘Wat doe je hier, lieverd?’ Haar vrouwelijke stem werd af en toe onderbroken door een korte adempauze zoals de meeste oudere mensen hebben.
‘Ik was in Houston, en vond eigenlijk dat ik u moest opzoeken, Nana.’ Ik gaf de oude vrouw een knuffel, en liep toen achter haar aan naar de woonkamer. Er was niet veel veranderd om de jaren dat ik hier niet was geweest, al stonden er wel meer foto’s dan eerst.
‘Dat is geweldig.’ Zei ze zo enthousiast mogelijk, maar haar lichaam deed niet helemaal meer mee waardoor ze zich snel liet zakken in een stoel. ‘Je zusje is hier ook.’ Op haar gezicht stond een glimlach toen ze de naam van mijn zusje riep.
Terwijl ik wachtte op het moment dat mijn kleine zusje van de trap afrende, bood mijn oma mij wat te drinken aan, iets wat ik maar al te graag aannam.
‘Hoe ben je eigenlijk in-’ Ze kon haar zin al niet meer afmaken, want met veel geluid kwam mijn zusje de trap afrennen.
‘Wat is er, Nana?’ Vroeg ze geïrriteerd. ‘Ik wilde net Olivia in bad doen.’
‘Kijk zelf maar, lieverd.’ Mijn oma wees mijn kant om, waarna ik opstond.
‘Rachelle!’ Schreeuwde Elja hard waarna ze mij in een knuffel trok.
‘Elja!’ Riep ik terug, terwijl ik begon te lachen.
‘Ik heb je al zo lang niet gezien!’ Riep ze hard, en gebaarde toen dat ik een rondje moest draaien.
Het enige wat mijn oma deed was met een gelukkige glimlach op haar gezicht naar het tafereel kijken.
‘Wat ben jij veranderd!’ Elja keek maar niet te kunnen stoppen met schreeuwen. ‘Je haar, je kleding, je make-up.’
‘Jij dan! Je ziet er zo volwassen uit.’ Zei ik met een glimlach. ‘De laatste keer dat ik je zag, was je 7.’
‘Zullen we wat gaan drinken bij de koffietent bij de straat?’ Vroeg Elja nog steeds grijnzend.
‘Ja, klinkt leuk! Komt u ook, Nana?’
‘Nee, sorry meiden. Dat lukt mij niet meer. Die hitte hierbuiten wordt mijn dood nog.’ Ze glimlachte even. ‘Maar Elja, kan je dan wel Olivia meenemen? Dan ziet ze haar tante ook nog eens.’
Geschokt keek ik mijn zusje aan. Zij heeft een kind?

Reacties (4)

  • xxMissJonas

    OMG hoe oud is ze?!:O
    Vandaar dat die vader weg is!
    Snel verder!
    xx

    8 jaar geleden
  • Amalakadama

    Like OMG!
    snel verder!
    xxx,

    8 jaar geleden
  • JessyJonas

    Ahh Snel verder!!

    8 jaar geleden
  • LostMoments

    Snel verder <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here