Foto bij Hoofdstuk 4

Zo! Eindelijk een nieuw hoofdstuk! :3 Ik dacht, ik heb geen inspiratie voor deze, school heeft me mijn fantasie afgepakt:OMaar ik ging even schrijven en er is toch nog wat uitgekomen, ook al had ik iets beters verwacht, maarja, de jongens moeten er snel inkomen, want dan wordt het knallen, ghehe :3
School = horrible! Hoop dat jullie het hebben overleefd, want dan kan je nu genieten van mijn nieuwe hoofdstukje :3 Veel leesplezier! :3

“Goed, weet je hoe de procedures werken als je alleen vliegt?” vraagt ze met een aardige stem, maar die was genept, ze had namelijk helemaal geen zin in mij en vooral niet toen ik haar terug aankeek met die valse blik. Toen wist ze met wie ze te maken had, ik kon even nep terug doen. “Natuurlijk, anders zat ik hier toch niet?” zeg ik met een glimlach en ze kijkt me begrijpend aan.
“Goed, dan uhm,” zegt ze en kijkt zoekend rond en wijst ergens naar en loopt er dan hoofdknikkend heen. Ik haal mijn schouders op en staar naar buiten. Er was niemand die me nog zou gaan uitzwaaien, natuurlijk ook omdat dit een landingsbaan was, maargoed, je begrijpt me wel. Niemand zou me echt gaan missen, Bonny zou het gemakkelijk van me overnemen en misschien kwam Jessica erbij om mijn lege plek op te vullen. Zo gaat dat nou eenmaal als je populair bent, losers kun je missen, maar de beste niet.
Ik zucht en staar vooruit in de leegte. Ik had het aardig verpest bij mijn vrienden. Bij nieuwe kleren, horen nieuwe vrienden, dat merkte ik al snel genoeg. Meer mensen spraken me aan, maakte complimentjes om mijn nieuwe kleren, maar vooral die merken vielen zo goed op. Ik merkte dat ik cooler werd gevonden, het enige wat mij steeds tegenhield, waren mijn vrienden. Ze hielden me tegen op mijn missie, mijn missie om populair te worden, te laten zien dat ik nog leefde. Dat het goed met me ging en dat iedereen daar van kon genieten.
Helaas vond Natascha dat minder leuk en vroeg steeds waar mijn oude kleren waren gebleven. Zo waren er meer dingetjes tussen ons, wat een steeds grotere kloof tussen ons dreef. Eerst mijn kleding, toen mijn make-up, mijn manier van lachen – ook al geloof je het niet, het is heel belangrijk hoe je lacht - , mijn nieuwe haarstijl, mijn wekelijkse manicure; dat allemaal vond zij onzin en voor mij werd het steeds belangrijker.
Mensen begonnen namelijk eindelijk mijn naam te onthouden en niet meer Kittien, hoe ze mij steeds noemde op de gangen. Het was eigenlijk een soort compliment, want ik haalde alleen maar tienen, maar als je een Kittien werd genoemd, dan was je nog een ergere variant dan een nerd. Dus in iedereens ogen was mijn bijnaam een echt scheldwoord geworden. Heel irritant als je gehele naam nog in dat scheldwoord zit ook.
Daar dus ook de laatste stap die ik veranderde, ik saboteerde mijn toetsen. Dit gaat misschien heel dom klinken, maar voor mij was het de slimste zet ooit. Goed, ik wist dus wat ik moest invullen op mijn toetsen, laten we zeggen, alle goede antwoorden. Maar met mijn nieuwe strategie, vulde ik alle fouten antwoorden in en zo behaalde ik mijn eerste onvoldoende. Ik wist ook precies wat ik had fout gedaan, nog precies in welke vragen.
Al die tijd had ik namelijk alles in me om populair te zijn, maar er ontbrak steeds nog een ding waar ik mijn vinger maar niet op kon leggen. Toen ben ik gaan letten op Bonny, de populairste cheerleader uit mijn klas. We hadden alles gemeen – want ondertussen zat ik ook al op cheerleading – maar in een ding bleven we nog steeds verschillend, onze cijferlijsten.
Toen ik dit ontdekte, ben ik gelijk verandert. Mijn vorige periode stond ik overal nog tienen en negens, de periode daarna alleen nog maar vijven, vieren of lager. Het was wat drastisch, maar het resultaat mocht er dan ook zeker zijn.
Geloof het of niet, ik werd gelijk na de eerste week van onvoldoendes door Bonny binnengehaald aan hun lunchtafel. Daarna spraken we wat vaker af na het cheerleaden, belde we elkaar regelmatig, bleef ik naast haar zitten in iedere les en langzaam verschoof ik me van mijn oude vriendengroep, naar mijn nieuwe. Alleen Natascha bleef volhouden dat ik slechts in de war was, maar toen ik haar en het scheikunde team liet zitten op de jaarlijkse scheikunde olympiade, was het ook zeker voor haar: we waren geen vriendinnen meer.
“Mevrouw, eindelijk, wilt u uw riem vastmaken, we gaan zo opstijgen,” zegt een stewardess opeens die in mijn zij prikt en ik kijk haar aan. Wat zou er gebeuren als ik nu nee zei? Zouden ze me uit het vliegtuig zetten? Zou ze de gordel zelf bij mij gaan omdoen? In dat laatste had ik geen zin, stewardess handen aan mijn lijf was wel het laatste waaraan ik dacht. Dus ik pakte mijn riem met een ongelooflijk lieve lach vast, bleef de stewardess ook zo aankijken terwijl ik langzaam de riem in elkaar schoof en je een zacht klikje hoorde. “Dank u,” zegt ze en loopt snel weg. Ik zucht, wat een gedoe toch altijd met dat vliegen. De volgende keer ging ik gewoon weer met ons privé-vliegtuig.

Reacties (3)

  • xEliza

    super ! snel verder <33333

    8 jaar geleden
  • Joshifer

    Ooooh, Kittie is dus eigenlijk een nerdje. Ghehehe x]

    8 jaar geleden
  • Puddingvork

    mijn naamgenootje is slim...
    ze deed dus echt alles om populair te worden, om er echt bij te horen...
    en dan heb je een te hoge reputatie om nog met je oude vrienden om te gaan..
    sleeeecht, Kittie :')

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen