Foto bij Book II || [008]

I've got a little secret, but I'll never tell that little secret about you
~Rachel Stevens

~Jacob Black

Zodra ik bij een rand kwam van een bos, veranderde ik me weer terug in mijn menselijke gedaante.
Het voelde bevrijdend om de woede en verwarring uit mijn lichaam te rennen op een tempo die zo snel ging dat geen enkel mens mij zou kunnen volgen of zelfs zien, maar ik kon niet voor eeuwig blijven rennen. Er bestond ook nog een ander leven, en ik moest weten wat er met Samantha aan de hand was zodat mijn leven weer normaal werd.
Zodra ik mijn broek had aangetrokken, keek ik om mij heen en herkende de omgeving. Dit was het bos dat grensde aan Samantha’s ooms huis.
Snel liep ik uit het bos, en klom bijna meteen de boom in waar ik die ochtend eerder uit was gesprongen. De puntige takken zorgden voor krassen op mijn lichaam, maar voordat de lucht de ondiepe wonden ook maar kon raken waren ze alweer verdwenen.
Het duurde maar secondes voordat ik in de top van de boom was geklommen, en de kamer van Samantha in kon kijken.
Een lied – volgens mij Nickelback – klonk door haar kamer heen, maar kon het gesnik niet verbergen. Ik zou zo graag naar haar toe willen gaan op dit moment, maar ik wist dat ze dat niet op prijs zou stellen. Ze wilde alleen zijn op dit moment, en ik moest van mezelf wel haar behoeftes begrijpen. Maar toch kon ik het niet laten om te blijven staren naar haar kamer. Ik moest haar zien. De uren dat ik haar niet om mij heen had, waren hels geweest en ik kon gewoon niet weg zonder een glimp van haar te hebben opgevangen.
Ik wilde gewoon zeker weten of ze oké was, en dat ze zichzelf niet weer ging verminken zoals ze een jaar eerder had gedaan. Pijnlijk sloot ik mijn ogen, toen de beelden van de krassen over haar polsen terugkwamen in mijn hoofd.
Toen ik de littekens op haar pols zag een week geleden, kon ik niet geloven dat zij dat echt had gedaan. Maar het leek ook alsof ze niet de hele waarheid had verteld. Ze hield nog iets voor mij verborgen, en ik zou het zo graag willen weten, gewoon zodat ik haar kon helpen.
Maar aan de andere kant, ze wist mijn grootste geheim ook niet. Ze wist niet dat degene waarmee ze al die tijd doorbracht, nog een tweede wezen was. En ik wist dat ik het zo snel mogelijk aan haar moest vertellen, maar ze leek het nu al zo moeilijk te hebben. Ik zou niet weten hoe ze zou reageren op het nieuws, en als ik eerlijk ben wilde ik het ook niet weten.

Oeps;O Ik had zes gisteravond geactiveerd, maar daarna weer inactiveerd;P Sorry:(

Reacties (6)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here