Foto bij Hoofdstuk 34

sorry hier eindelijk neiuw stukje :3

School weer begonnen ><

khb vandaag op school henna workshop gedaan was echt vet 8)

Embry P.O.V

Toen ze zag dat ik mijn armen opende liep ze snel naar me toe en propte ze zich in mijn armen. Haar hoofd in mijn nek. Ik grinnik zacht om haar houding en hoor haar dan zacht zeggen:’Jij bent wel lief toch?’ een warm gevoel kroop door mijn aderen en vlinders fladderden in mijn maag. Opnieuw grinnikte ik en verstrakte mijn grip om haar heen nog wat. ‘Ik zal lief zijn’ fluisterde ik terug. Helemaal verzekerd van mijn zaak. Ik voelde haar glimlachen. Ik hoefde het helemaal niet te zien. Ze draaide zich om zodat ze iedereen aan kon kijken. Ik wist dat de rest ons breed lachend aan zat te kijken, maar dat negeerde ik. Toen haar ogen ook al die mensen breed lachend naar haar zag kijken, behalve Leah dan. Die keek altijd chagrijnig, liep ze rood aan – hoe lief!- en wendde snel haar blik af en giebelde wat opgelaten. Ik vond het wel schattig en gaf haar nog een kusje op haar wang waarna ik toen mijn neus in haar -haar stopte. Ik snoof haar heerlijke geur op en vergat op slag mijn gesprek met Jared. ‘Hé dude!’ riep hij uiteindelijk en zwaaide met zijn hand voor mijn gezicht langs. ‘we waren in gesprek’ geïrriteerd keek ik hem even aan. Toen hoorde ik het mooiste geluid in mijn omgeving weer. Haar zachte gegrinnik om onze onzinnige discussie over donuts. Alhoewel ze wist niet waar het over ging waarschijnlijk, maar dat maakt niet uit. Want hoe belangrijk het ook was. Zij bleef belangrijker. ‘Ach ga naar Kim’ zei ik terwijl ik Amber stevig tegen me aanhield. Een zachte grom rolde over Jared’s lippen. Waarschijnlijk omdat hij wist dat ik wist dat Kim niet weg mocht vandaag omdat ze iets met de familie ging doen of zo. ‘Je weet dat ze naar haar familie moet’ zei hij geërgerd. En wende zijn blik af en zuchtte diep. Hij miste Kim vast. Ik wist zelf immers ook hoe sterk Inprenten was. Elke minuut zonder Amber. Maakte me gek, wou ik naar haar toe. Haar in mijn armen houden en nooit meer loslaten. ‘Hé sorry oké?’ zei ik verontschuldigend. ‘Is oké’ zei hij glimlachend. ‘Maar toch zijn chocolade donuts lekkerder dan die rotzooi van jou’ ‘nietwaar’ zei ik grijnzend. En stompte hem vriendschappelijk op z’n schouder. Ook Jared grijnsde. Ik keek snel op mijn mobiel 1 uur al. De tijd ging snel! ‘Amber’ fluisterde ik zacht in haar oor. Ze keek me nieuwsgierig aan met haar mooie grijze ogen. ‘Zullen we zo gaan? Dan kopen we onderweg wel wat eten’ fluisterde ik zachtjes en ze grinnikte even maar knikte daarna. ‘Nou kom op dan’ grinnikte ik zacht. Ze stond op van mijn schoot en ook ik stond op. Haar kleine tengere hand gleed in die van mij en ik pakte hem zacht vast om haar geen pijn te doen. ‘Wij gaan’ kondigde ik aan. ik hoorde wat instemmend gemompel en wat gegroet. Ook Amber zei de rest gedag en opnieuw was er gemompel. Langzaam trok ik haar mee naar de deur zo mee het bos in. ‘Embryy wat gaan we eten dan?’ hoorde ik het zeurende stemmetje van Amber. En toen ik haar aankeek keek ze onschuldig terug. ‘We kunnen ook naar Forks gaan, of bij mij?’ zei ik, dat laatste vragend. Mijn moeder zou vast blij zijn haar te ontmoeten. ‘We kunnen ook naar jou gaan? Ik weet helemaal niet waar je woont’ hoorde ik haar zacht zeggen. Instemmend knikte ik en loodste haar zonder enige moeite door het bos richting mijn huis. Af en toe struikelde ze over een tak of een stronk. Ze slaakte dan een klein gilletje. Telkens weer ving ik haar snel op fluisterde ze iets van dankjewel en werd knalrood. Ik grinnikte toen ik weer aan net dacht, ze struikelde weer over een tak en ik ving haar op. Ze stamelde wat -wat ik niet helemaal kon verstaan- en wende haar blik weer af. Mijn grote hand liet ik in de hare glijden en trok haar zacht weer verder. ‘Kom op, kleine stuntelaar van me’ ze keek me even glimlachend aan begon toen verder te lopen. Ik volgde haar glimlachend. Ze was en bleef schattig als ze zo verlegen deed. opnieuw struikelde ze half. Ik trok haar snel omhoog aan de hand die ik vast had en sloeg mijn arm om haar middel en trok haar dicht tegen me aan. Nadat ik mijn arm om haar heen had geslagen, struikelde ze een stuk minder vaak. Ik voelde soms inderdaad haar gewicht op mijn arm, maar daar had ik verder geen last van. Ik zag dat de bomen al verder van elkaar af gingen staan, wat dus betekende dat we het bos bijna uit waren. We liepen nu op een klein zandweggetje met hier en daar een huisje. Ik zag een klein rood huisje staan. Jake’s huis. ‘Daar woont Jacob, en iets verder woon in’ zei ik wijzend naar het rode huisje wat nu al te zien was. Op haar tempo liepen we door en ik uiteindelijk zag ik ons kleine huisje. Ook rood. Ik kuchte even en Amber keek nieuwsgierig op.

Reacties (2)

  • Fenton

    nu haat ik de persoon onder mij omdat ze me dit verhaal niet heeft aangerade
    want dat is namelijk een vriendin van me
    love your story

    7 jaar geleden
  • Maeror

    Ik heb speciaal een profiel aangemaakt om abo te kunnen hebben(yeah)
    Verder:P

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen