Foto bij [37.1] Penguin

Love like this may come once
Baby, it's fate
Like a soul mate, he's your penguin
Baby, it's fate
Not luck

~Rachelle Mehria William

‘Nou, welkom bij het concertgebouw. Links zijn de kleedkamers, rechts een paar badkamers en voor u de bezemkast.’ Ik wees verschillende deuren aan, en duwde er eentje open. ‘En dit is dan de kleedkamer die ik deel met de crew.’ Een grote rommel verscheen voor ons, en een beetje ongemakkelijk krabde ik aan mijn achterhoofd. ‘Tja… We hebben door al dat repeteren bijna geen tijd meer om op te ruimen zoals je ziet.’ Ik haalde een lege pizzadoos van de bank af, en liet mezelf er toen op vallen. ‘Oh, wacht. Er is geen tijd om te gaan zitten.’ Riep ik opeens, en sprong toen weer van de bank af. ‘Ik moet namelijk repeteren.’ Snel wilde ik de kamer weer uitgaan, toen ik Nick verward naar mij zag kijken. ‘Ja, sorry. Het is hier echt te hectisch. Ik had echt niet verwacht dat jij zou komen, want anders had ik vandaag wel mijn hele schema veranderd.’
‘Het geeft niet, hoor.’ Nick wuifde het weg, maar ik zag in zijn ogen dat hij het toch niet leuk vond.
‘Het spijt me echt heel erg.’ Zei ik nog een keer, en pakte toen zijn hand. ‘Kom, dan gaan we naar het podium.’ Ik glimlachte even, en liep toen op een normaal tempo samen met hem richting de zaal waar de jongens al op ons aan het wachten waren.
‘Hey, Rach! En jongen?’ Danny liep verbaasd onze kant op, en schudde toen de vrije hand van Nick. ‘Danny O'Donoghue.’ Stelde hij zich voor, en keek toen mijn kant op voor een uitleg.
‘Dat is Nick. Mijn vriendje.’ Legde ik overdreven uit. Ik had wel verwacht dat Danny Nick Jonas zou kennen, maar dat was blijkbaar te veel gevraagd.
‘Oh, Nick. Als in Nick Jonas. Als in die zanger. Leuk je te ontmoeten, man.’ De handdruk veranderde in een losse knuffel, en zodra hij Nick had losgelaten richtte hij al zijn aandacht weer op mij. ‘Jij moet oefenen met je nieuwe liedjes.’
‘Ja ja, I get it.’ Ik zuchtte even, en liep toen naar het midden van het podium. ‘Welk liedje gaan wij doen?’ vroeg ik aan de jongens.
‘Ik dacht aan jouw eigen geschreven liedjes.’
‘Ja, dag! Ik ga ze niet allemaal doen!’ Riep ik verbaasd. Ik had door al dat getrain al tien verschillende liedjes op mijn album gekregen, en volgens mij waren de jongens van plan er nog meer met mij te bedenken.
‘Nee. Maar doe Olive you.’ Zei Danny, waarna hij mijn kant op liep. ‘Dan zing ik de mannenstem wel.’ Hij wilde de microfoon van de stelling halen, maar snel legde ik mijn hand erop.
‘Eigenlijk wil ik dat Nick samen met mij dat lied gaat doen.’ Voorzichtig glimlachte ik zijn kant op.
‘Goed. Maar je weet dat ik de tekst niet weet.’
‘Dat weet ik, maar doe toch gewoon lekker mee.’ Ik duwde hem mijn songtekstenschrift in zijn handen, en lachte toen even. ‘Jongens? Zijn jullie er klaar voor?’ Toen ik de jongens zag knikken, begon ik af te tellen. ‘5, 6, 7, 8.’ Het begin stukje begon, en hoewel ik in het echt mezelf zou begeleiden met de gitaar, vervuld Mark nu die rol.

‘Can't get the words out of my mouth
That little feeling everyone talks about
The things you say like, "I miss your face"
I wanna let you know, but I can't get the words to go.’


Hoofdstuk 125! Worden jullie dit verhaal al zat?:P

Reacties (4)

  • xxMissJonas

    k wordt dit verhaal volgens mij nooit zat joh! hahah
    snel verder
    xx

    8 jaar geleden
  • JessyJonas

    Ik hou van je verhaal!!
    Snel verder!!! <333

    8 jaar geleden
  • Allysae

    nice
    snel verder
    ik ben je verhaal nog niet zat hoor

    8 jaar geleden
  • Salute

    Snel verder!! <333

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here