Foto bij Book III || [001]

“Man is least himself when he talks in his own person. Give him a mask, and he will tell you the truth.”
~Oscar Wilde

~Clemence Samantha Abboy

You are beautiful no matter what they say
Words can't bring you down
You are beautiful in every single way
Yes, words can't bring you down
Don't you bring me down today

Een harde knal zorgde ervoor dat Christina Aguilera stopte met zingen, en met betraande wangen bekeek ik mezelf in de grote spiegel.
De rozige strepen die over mijn ribben liepen staken af bij mijn bleke huid en het zwarte lingerie. Mijn donkerrode haar hing zo futloos langs mijn gezicht heen, dat ik het in wanhoop had opgestoken en mijn felblauwe irissen waren omringd door een rood doorlopen oogwit. Dezelfde kleur rood liep over mijn plakkerige wangen heen als teken dat ik had gehuild, en vol walging bekeek ik mijn lichaam die door het weigeren van voedsel op sommige plekken zo mager was dat je mijn botten kon bekijken.
Ik ben prachtig, yeah right. Iedereen vond mij vast woest aantrekkelijk met de grote littekens die over mijn gehele lichaam liepen en de tranen die maar niet wilden stoppen met lopen.
Het spiegelbeeld teisterde mij maar, en hoewel ik weg zou kunnen lopen en mijn ogen zou kunnen sluiten voor de realiteit, deed ik dat niet.
Een walgend gevoel ging door mij heen zodra de littekens op mijn polsen tevoorschijn kwamen, en snel wendde ik mijn blik af zodat ik het niet meer hoefde te zien. De herinneringen van hoe ik het had gedaan stroomden mijn hoofd terug in, en het verbaasde me ergens wel hoe makkelijk ik het toen had gedaan. Zonder twijfel, pijn of hapering deed ik het. Ik haalde gewoon in een keer een mes over mijn pols heen. Geen enkel gedoe.
Ik zou het zo weer kunnen doen. De pijn laten wegvloeien met het bloed door er alleen maar iets scherps over te halen. Mijn oom en tante waren niet thuis, en niemand zou me kunnen stoppen, niet kunnen tegenhouden om mijn eigen lot te bepalen.
Maar ik wilde dat niet riskeren. Ik kon doodgaan. En hoewel mij dat eerst een geweldige bijzaak leek, was het nu de hel voor mij. Als ik nu dood zou gaan, zou ik Jacob niet meer zien. Jacob was de reden waarom ik mezelf nog niet had dood gesneden of kapot gedronken. Er waren voordat ik hem had ontmoet honderden momenten waarop iemand tegen mij zei dat ik niks waard was, en net op het moment dat ik had besloten dat ik het geloofde, kwam hij in mijn leven.
En nu. Walgend van mijzelf, stond ik hier. Huilend om wat ik had gedaan. Ik was weggerend toen hij zichzelf had laten zien. Ik had gedaan wat ik juist niet moest doen. Ik had het verknald.
Elke seconde die ik voor de spiegel spendeerde, zorgde voor nog meer kotsneigingen. De gedachtes die door mijn hoofd gingen, waren te erg om nog een keer terug te brengen. Het enige wat al mijn gedachtes samenbond, was een rode lijn van zelfstraffing.
Mijn slanke vingers vormden langzaam een bal, en de lange zwart gelakte nagels boorden zich een weg door mijn zwakke huid heen. Langzaam bracht ik mijn vuist naar achter, terwijl een lied zachtjes door mij werd gemompeld. 'Tried to break my heart. Well it's broke. Tried to hang me high. Well I'm choked.' Met al mijn kracht sloeg ik met mijn vuist in op de spiegel, en bekeek het glinsterende oppervlakte aandachtig terwijl het in duizenden stukken door de lucht heen vloog, besmeurd met mijn bloed.

Reacties (10)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here