Foto bij Hoofdstuk 37

Opnieuw laat met schrijven, sorry mensjes!

maar ik ben begonnen aan ander verhaal te schrijven [ die staat ngo niet online :3]

zodra ik die voor mijn geveol ver genoeg af hebt komt ie ook online:)

maar daardoor schrijf ik dus nu dubbelop vandaar

Sam, Jared en Embry keken me verbaasd aan. Mijn hart ging als een razende tekeer en ik zat bijna aan de andere kant van de bank van schrik. Kim en Emily begonnen integendeel te lachen door mijn actie. ‘Wat doen jullie?’ vroeg Sam geïnteresseerd terwijl hij Emily op elk litteken een kusje gaf’ ‘The Grudge kijken.’ Was Emily’s droge antwoord. Kim was opgesprongen en in Jared’s armen gevlogen. Die dat helemaal niet erg vond. Ik zat nog steeds verstijfd op de bank. Kussen nog steeds tegen me aangedrukt naar de film te kijken. Mijn ogen groot van angst keek ik toe hoe het verder ging. Toen ik een warme hand op mijn schouder voelde slaakte ik weer een kleine gil en viel bijna van de bank af als diezelfde hand me niet snel weer terugtrok. Ik keek snel op en zag dat het Embry was geweest. Opgelucht zuchtte ik even. En liet mezelf tegen hem aanhangen. Het was al behoorlijk aan het schemeren buiten en als ik hem lief aankeek zou hij me zo vast wel even naar huis willen brengen. ‘Wat doe jij hier’ zei Embry glimlachend. ‘Ik werd gebeld of ik wou komen om film te kijken’ zei ik zacht. ‘Gezellig!’ zei Embry vrolijk ‘maar moest het nou horror zijn? Je weet dat je daar niet tegen kan’ zei hij serieuzer dan ik had verwacht. Ik haalde zo onverschillig mogelijk mijn schouders op en liet voorzichtig het kussen los. Nu kon ik Embry wel fijnknijpen als er wat eng was. Toch? Hij voelde het waarschijnlijk toch niet. Uiteindelijk heb ik de film helemaal uitgekeken of uitgekeken? Ik heb me nadat Embry naast me was gaan zitten vaker achter zijn arm, rug of iets waar ik me achter kon verstoppen verstopt dan dat ik film heb gekeken, maar hij was klaar en ik was blij dat hij eindelijk was afgelopen. ‘Dat was echt een te gekke film!’ riep Kim vrolijk en sprong op van Jared’s schoot die haar liefdevol nakeek. ‘Ja’ stemde Emily knikkend in die bij Sam zat. ‘uhuh’ humde ik instemmend mee. Uiteindelijk hadden we nog wat nagepraat en was ik rond een uur of 10 opgestaan en had gezegd dat ik haar huis ging. Twijfelend keek ik nog even naar het donkere bos en liep toen uiteindelijk naar de deur. Ik zuchtte nog even en draaide me toen nog een keer om om gedag te zeggen, maar ik keek tegen Embry’s borst aan. ‘Wat doe jij hier?’ vraag ik verbaasd. Maar vanbinnen voel ik me opgelucht. Hij ging vast met me mee naar huis lopen. ‘Meelopen’ zei hij glimlachend. Ik kon net een opgeluchte zucht onderdrukken. Ik boog me om Embry heen wenste iedereen een goede avond en liep toen snel de deur uit. Tussen al die bomen was het donker en een angstig gevoel bekroop me, kneep mijn keel dicht. Ik voelde Embry’s hand op mijn schouder. Ik keek verbaasd op. ‘Ik bescherm je wel’ fluisterde hij. En ik knikte. Ik zette dapper een aantal stappen vooruit en Embry volgde me al snel en hoe dieper we in het bos kwamen hoe donkerder het werd. Hij kwam naast me lopen. Toen ik Embry niet meer zag slikte ik even en piepte ik schor zijn naam. En keek zoekend om me heen. Plots lag zijn warme arm om mijn middel en sprong ik van angst vooruit. Maar de arm hield me op m’n plek. Zijn warme adem in mijn nek die zijn eigen naam fluisterden en die mij lieten zuchten van opluchting. Ik hoorde hem nog wat mompelen van dat ik geen horror had moeten kijken. ‘Je liet me schrikken’ zei ik nog altijd ademloos. De kleine glimlach die zich op dat moment rond zijn lippen speelde kon ik niet zien, maar ik wist dat hij erzat. ‘Je had ook geen horrorfilm moeten kijken’ zei hij. Zijn lippen zaten in mijn nek en zorgden ervoor dat ik kippenvel kreeg. Ik giechelde even zacht en voelde hoe zijn warme arm zich terugtrok. Ik voelde zijn grote hand de mijne pakken en me zacht meetrekken verder de bossen in. ‘Em, niet zo hard.’ Ik zei het zacht, maar doordat het stil was op onze zachte voetstappen na droeg mijn stem ver. Hij vertraagde zijn pas bijna acuut en snel ging ik naast hem lopen. ‘Dankje’ hij kneep zacht in mijn hand. Mijn huis kwam al snel in zicht en ik zag dat er nog licht brandde. Verdomme. ‘Tot morgen’ ik draaide me naar hem om en zijn bezorgde blik gleed over mijn gezicht. ‘Is je moeder nog op?’ ik haalde mijn schouders op. ‘Het is al laat, ga maar snel slapen’ vervolgde hij daarna uiteindelijk na een kleine onaangename stilte. Ik knikte langzaam gaf hem nog een knuffel en draaide me toen om. Snel liep ik naar de deur. Draaide me nog een keer om en glimlachte zo bemoedigend mogelijk naar Embry. Die warm terug glimlachte. Ik opende de deur zo zacht mogelijk maar een klein gekraak kon ik niet voorkomen. Snel schoot ik naar boven voor er iets gezegd kon worden beneden en sloot mijn slaapkamer deur.

Reacties (4)

  • crazychickxx

    prachtig verhaal! snel verder!!!

    7 jaar geleden
  • Choizz

    Cool! Snel verder!:D

    7 jaar geleden
  • XxDarknessxX

    GEWELDIG <3
    vlug verder !!:D
    Xx

    7 jaar geleden
  • Adia

    Love it.

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen