Foto bij 15 • Juliet Willis

Ik was nog nooit zo blij geweest in mijn leven toen ik de voordeur van mijn huis in zicht zag komen. Elk moment kon ik in tranen uitbarsten en dat wilde ik niet in het midden van de straat doen. Daar wilde ik mee wachten totdat ik me weer helemaal alleen had opgesloten op mijn kamer en ik er zeker van was dat niemand me zag.
Voordat ik naar binnen liep, keek ik nog even de straat op om er zeker van te zijn dat niemand van het groepje me gevolgd had. Tot mijn opluchting zag ik niemand, buiten een paar spelende kinderen.
Eens ik binnen was gooide ik de deur toe en liep direct de trap op. Alsof God mij vandaag helemaal niet goed gezind was, stond Faith bovenaan de trap op me te wachten. Ze had haar armen gekruist en keek me kwaad aan. ‘Waar was je, verdomme?’ Riep ze kwaad. Nog kwader dan ze eruit zag, en dat betekende wat. ‘Laat het, ik wil het niet eens weten.’ Ze wachtte eventjes en begon dan aan haar uitleg. ‘Ik ga naar de cinema maar ik heb geen geld meer en niemand is thuis. Geef me geld!’ Dat laatste zei ze zo kil dat mijn nekharen ervan omhoog kwamen te staan.
Ik schudde mijn hoofd en daar was ik zelf verbaasd van. Ik was nooit tegen iemand ingegaan, zeker thuis niet omdat ik wist dat het dan niet goed met me ging aflopen. ‘Nee.’ Kwam er dan ook nog over mijn lippen. Alsof het nog niet genoeg was.
Blijkbaar was Faith even verbaasd als ik was en keek ze me met grote ogen aan. Ik greep die kans om snel langs haar heen te lopen en me op te sluiten in mijn kamer. Onmiddellijk nadat de deur op slot was, werd er al luid op de deur gebonkt.
Zuchtend liet ik me langs de deur naar beneden glijden. Ik trok mijn knieën, sloeg mijn armen erom heen en begon toen eindelijk zachtjes te huilen.
Waarom kon niemand eens gewoon vriendelijk tegen me doen? Waarom moest iedereen me haten en alleen maar tegen me praten als het echt nodig was? Waarom bleven ze allemaal zo ver mogelijk uit mijn buurt alsof ik één of andere besmettelijk ziekte had. Waarom? Wat heb ik hen allemaal misdaan?
Tranen begon harder over mijn wangen te rollen en het enige geluid in mijn kamer was mijn zachte gesnik dat zelfs zo zacht was dat je het amper geluid kon noemen. Wacht? Enige geluid? Het viel me nu pas op dat het gebonk was opgehouden. Gelukkig, die laat me dan al eventjes met rust.
Met mijn mouwen veegde ik de tranen die over mijn wangen liepen weg, en stond daarna op om me twee meter verder op mijn bed te laten vallen. Ik pakte mijn boek van mijn nachtkastje en begon weer te lezen. Even weg zijn in de fantasiewereld van Stephenie Meyer zal me goed doen, hoopte ik.


Bedankt voor degene die een reactie hebben gepost, maar gaan we nog eens zoals in de vakantie proberen? Dat ik over de acht reacties had? Dat maakt me echt zo blij, zeker als ik morgen iets mondeling moet voorbrengen van Duits. (a)
(flower)

Reacties (8)

  • RandomnessXx

    One thing I learned from reading these comments, don't mess with 1D fans

    YOU'RE RIGHT BABE

    8 jaar geleden
  • PayneInTheAs

    Ah, echt zielig!!!
    Mooi geschreven!

    9 jaar geleden
  • xBaps

    Verder!!!

    9 jaar geleden
  • TOMMONLINE

    SNEL VERDERRRRRRR

    9 jaar geleden
  • xxxsmile

    achhh, ik heb echt medelijden met haar. ;c
    snel verder.<333

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen