Foto bij [030] || Innocence

But the story needs some mending
and a better happy ending
Cause I don't want the next best thing

~Azriel Sanna Zina

Mijn blik ging over de onzichtbare grens tussen de twee gebieden. Dit was het dan. Vanaf het moment dat mijn voet over deze lijn heen ging moest ik leven met de gedachte dat ik een groep wolven ga verraden. En dat dan nog wel voor de liefde tussen twee vampiers. Eigenlijk was ik nu al bijna te lang aan het twijfelen over het overstappen van de ene grens naar de andere, de wolven zouden anders nu al hun twijfels kunnen krijgen over mijn redenen waarom ik aan hun kant van de grens ga rondlopen.
Met een dubbel gevoel stapte ik dan toch maar over de grens heen, en liet mijn voeten wegzakken in de modder. Ergens had ik verwacht dat het heel anders zou voelen, maar achteraf gezien was dat wel één van de domste verwachtingen die ik kon hebben.
Mijn blik ging kritisch over de bomen heen, en het enige wat mij eigenlijk opviel was de leegde. De bomen leefden, maar hun geesten waren dood. Hol was het woord wat ik zocht. Het voelde hier hol.
Het gevoel van dat iemand mij aankeek, bekroop mij en hoe verder ik liep, hoe sterker dat gevoel werd. Ik werd gevolgd.
Mijn intuïtie zei dat ik terug moest gaan, mijn verstand dat ik door moest gaan. Het waren de mensen die ik moest hebben, en binnenkort zouden ze zich laten zien. Het gevoel van een paar ogen die mij volgden, zou maar tijdelijk zijn.
Even glimlachte ik, mijn ware aard moest natuurlijk wel gezien worden. Anders was ik voor deze pack een normaal meisje die dan weer in een dun linnen jurkje de kou trotseert.
Een hoog zuiver gezang echode door het os heen, en hoe sterker het gevoel van begluring werd, hoe harder ik ging zingen. De wind speelde met mijn witblonde haar, waardoor ik genietend mijn ogen sloot.
Voorzichtig begon ik te huppelen en maakte toen een eind aan mijn gezang. Mijn ogen opende ik, waardoor er een gigantische boom voor mij opdoemde. De wortels waren boven de grond gedreven, om daar vervolgens door een groene vlaag van mos te worden bedekt. Aan de grootte te zien zou hij minstens honderd jaar oud moeten zijn, maar zijn bladeren waren het groenste van alle bomen in zijn omgeving.
Een paar seconde bleef het kalm stil in het bos, die ik daarna verstoorde door weer verder te gaan met zingen. Ik hield niet van stiltes.
Mijn voeten brachten mij naar de boom toe, waar ik na zijn toestemming tegenaan ging liggen. Mijn ogen sluitend, in de hoop dat de wolven nu wel dichterbij durfden te komen.

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here