Foto bij 006. First mention

Chapter six – Noelle C. Richards

“Serieus, degene die pauze uitgevonden heeft dan ik op mijn blote knieeën!” zuchtte Paige dramatisch. Marylin en ik lachten en ik vergat de dramatische les van net. Mevrouw Johnson had me het stuk nog een paar keer laten spelen. Ik was met een rood hoofd van woede en inspanning achter een piano gekropen en had nog meer geoefend. Zonder haar arendsogen ging het stukken beter.
“Ik heb trouwens nog een nieuwtje!” verkondigde Paige ineens. Marylin en ik keken haar aan. Ze had minstens 2 keer per dag een nieuwtje en vaak was het niet eens interessant, maar we luisterden toch maar. “Nou… papa heeft kaartjes voor me weten te bemachtigen voor een concert.” Paige ging vaak naar concerten, aangezien zij daar wel tijd voor had. “Van wie?” vroeg Marylin snel voordat ze een hap van haar sandwich nam. “One Direction!” Marylin en ik keken elkaar eventjes aan en vroeg toen tegelijk: “Wie?!” Paige keek een beetje beteuterd. “One Direction! Boyband…” “Liefje, je weet best dat ik een compleet geïsoleerd leven leidt. Ik zit alleen achter mijn laptop om muziek te zoeken…” “Ja, weet ik. Maar goed…” Marylins aandacht was afgedwaald van ons gesprek. Ze haalde haar muziek tevoorschijn en begon het blad te bestuderen. “Ik móét die overgang volgende week kunnen, anders vermoordt Johnson me…” mompelde ze. “Je weet best dat het Johnson niets kan schelen. Al speel je het achterstevoren, die vrouw heeft het niet door. Die is bedwelmd door je aanwezigheid,” zei Paige achteloos terwijl ze haar broodbeleg bestudeerde. “Iel! Hou op, voordat ik onbestemde gedachten krijg!” riep ik uit. Ze wist het altijd zo lekker te brengen. Marylin en Paige lachten.
Nadat we onze lunch ophadden, liepen we naar buiten. Aan de achterkant van het immense gebouw was een binnenhofje. Het gebouw was gebouwd in U-vorm en daartussen was het ‘plein’. Het was een grote vlakte met veel bloemen, gras en bomen, helemaal passend bij de school. Marylin en ik lieten ons in het gras zakken en Paige zei ons gedag en liep naar een paar van haar anderen vrienden. Ik pakte mijn iPhone erbij en zette wat muziek op, terwijl Marylin een schrift gepakt had en verder ging aan het stuk was ze aan het componeren was. Dat kind was echt geschrift.

Na het pauze had ik vioolles. Marylin had kunstgeschiedenis, het saaiste vak op aarde. Waarschijnlijk nog saaier dan gewoon geschiedenis. “Succes meid,” grinnikte ik. Ze keek me alleen maar eventjes vernietigend aan en stak haar tong uit, voordat ze een andere gang insloeg. Ik liep door en kwam uit bij het lokaal van Pam. Ik had eerst een uur alleen les, daarna kwam er een ander meisje bij. “Hallo!” begroette Pam me vrolijk. Ik groette haar terug en pakte mijn viool uit. Nadat ik ook gestemd had, vroeg ze me eventjes te komen zitten. “Wat is er?” vroeg ik, maar eigenlijk wist ik het al. Ze wilde praten over gisteren. “Hoe kwam het? Het begin was fantastisch, maar daarna was alles weg…” Ik slikte eventjes en de tranen sprongen in mijn ogen. “Meisje, niet huilen! Je bent hier om te leren! Als je verteld wat er aan de hand was, kunnen we daaraan werken.” “Ik weet het niet. Ik maakte een foutje en toen was mijn hele concentratie weg…” Er drupte een traan op mijn hand, die ik in mijn schoot had gelegd.
We praatten nog een tijdje en daarna vroeg Pam me om het stuk van gisteren nog een keer voor haar te spelen, zoals eerdere weken. Maar dit was om het af te sluiten, en opnieuw te beginnen.



Welkom, nieuwe abo's!
Weten jullie waar de C. in Noelle C. Richards voor staat?

Reacties (3)

  • xNiallator

    Ik denk voor Cowell [:
    Misschien late reactie, maar ik ontdek je story nu pas (: x
    (K)

    8 jaar geleden
  • AcceptYou

    Nope, tell us.
    Maar het is geweldig!!! En ik wil meer!!!
    Dus snel veder!!

    8 jaar geleden
  • Catching

    Nee sorry
    snel verder <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen