Chapter seven – Noelle C. Richards

De dag was voorbij en ik zat nu thuis achter mijn piano. Ik oefende het nieuwe stuk voor mevrouw Johnson. Ik moest het morgen beter doen dan vandaag, anders had ik waarschijnlijk echt een probleem. De dag was verder redelijk rustig verlopen. Vioolles was zoals altijd fijn geweest. Ook daar had ik een nieuw stuk, waar ik weer hard op zou moeten oefenen. Morgen zou er tijdens het eerste uur een mededeling gedaan worden. Volgens Pam was het heel belangrijk, maar alles zou morgen uitgelegd worden. Ik was wel heel erg benieuwd. Ieder jaar werd er een evenement georganiseerd waar de hele school aan meedeed. Muziekuitvoeringen, kunstexposities en dansvoorstellingen werden er die dag allemaal gegeven. Ik had een vaag vermoeden dat die mededeling morgen daar over ging, maar dat wist ik nooit zeker. Ik zuchtte. Mijn aandacht voor het stuk was langzaam weggleden terwijl ik over die mededeling nadacht. Tegenwoordig zocht ik uitvluchten om maar geen piano te hoeven spelen. Tenminste, voor mevrouw Johnson. Daarom legde ik het stuk op de grote witte kap van de vleugel en zette mijn handen opnieuw op de toetsen. ‘Kiss The Rain’ was niet heel moeilijk, als je het doorhad. Ik had dit stuk in mijn vijfde pianojaar moeten spelen en sindsdien was ik er verliefd op. Ik was toen tien jaar, en het was net na de dood van Nicole. Ik was nog jong, maar ik was gebroken. Toen ik dit stuk kreeg kon ik daar mijn gevoel in kwijt. Mijn moeder heeft er meerdere keren om moeten huilen. Terwijl mijn vingers over de marmeren toetsen gleden, gleed er ook een eerste traan naar beneden en spatte op mijn knie uiteen. Net als mijn leven, op die ene fatale dag.

Ik voelde mijn kussen langzaam nat worden. Mijn tranen vielen uiteen op het katoen en voegden zich samen, zodat ze een vlek vormden. De vlek was kleurloos, maar begon door mijn mascaravlekken langzaam zwart te worden. De hele dag kwam er uit. Het hele weekend. De hele maand. De afgelopen jaren. Ik had al zo vaak gehuild. Eens in de zoveel tijd was een goede huilbui nodig. Anders kon ik het niet aan. Dit leven niet. Sinds Nicole er niet meer was, was mijn leven leeg. Mijn ouders hadden een doel gesteld, een doel wat ik probeerde te bereiken. De top halen. Beroemd worden. Muziek maken. Dood gaan. Voortleven als een legende. Ik stond op, kleedde me gaan, ontbeet, ging naar school, kreeg les, ging weer naar huis, oefende mijn stukken, at weer, douchte en ging naar bed. Dat was mijn leven, dag in dag uit. Elke dag hetzelfde om dat ene doel te bereiken.
Maar dit was mijn leven, en ik moest daar het beste uithalen. Ik zou lol maken, met Marylin en Paige. Ik zou school doorstaan. Ik zou mevrouw Johnson doorstaan, zodat ik ooit op mijn eigen benen kon staan. Zodat ik niet meer afhankelijk zou moeten zijn van anderen, zodat ik het alleen aan kon.

“Noelle, het eten staat op tafel!” riep Doug vanuit de gang voor mijn kamer. Ik stond op van het bed en keek in de spiegel in de badkamer. Ik zag er niet uit, maar daar zouden mijn ouders maar mee moeten leven. Het was namelijk deels ook hun schuld. Ik veegde een beetje mascara sporen van mijn wangen met een nat washandje. Het moest maar hoor. De sporen van mijn verdriet waren duidelijk zichtbaar, maar daar zou ik mee moeten leven.


De C staat voor Christina (;
Ik voel me slecht, omdat ik dit verhaal verwaarloos, en daarom ga ik nu snel nog een stukje schrijven, oke?

Reacties (4)

  • RandomnessXx

    Kiss the rain
    YIRUMA!!
    omg die man is zoooo goed.
    En kiss the rain is echt mooi, alleen hebben ze het verpest door Rue's lullaby ervan te maken.
    )):

    7 jaar geleden
  • allofyou

    Kiss the rain is zo een mooi stuk!
    Het doet me telkens opnieuw weer huilen.

    Dit is echt een mooi verhaal!

    8 jaar geleden
  • NessieBessie

    men neef had het is doorgespeeld
    echt zo mooi <3
    een klasgenoot kan het spele, hij heeft het zichzelf geleerd:)

    8 jaar geleden
  • AcceptYou

    Mijn vriendin kan dat liedje ook spelen, zo mooi!!!
    Love the story!
    en schrijf maar snel nog een nieuwe!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen