Foto bij 008. Insecurity

Chapter eight - Noelle C. Richards

We zaten in de stampvolle collegezaal. Alle leerlingen waren druk aan het praten met vrienden of mensen die naast hun zaten. De directrice van de school stond voorin en probeerde ons stil te krijgen, iets wat met geen mogelijkheid lukte. “Ik weet niet of ik het nou zielig moet vinden…” zei Paige, terwijl ze naar de directrice gebaarde. Ik grinnikte, maar antwoordde niet. Langzaam maar zeker werd het helemaal stil en kreeg de directrice, mevrouw Maise onze aandacht. “Dames en heren, ik wil graag een mededeling doen, daarom heb ik jullie hier bijeengeroepen.” Toen waren ook de laatste mensen stil en kon ze verder gaan. “Zoals jullie weten organiseren wij elk jaar een Hudson Perfoming Art Day. Dit jaar willen we dit weer doen, alleen er is één ding. Deze school bestaat dit jaar 175 jaar en daarom willen we iets speciaals doen. Daarom willen we een Hudson Performing Art Night aan deze speciale dag toevoegen.” Er ging geroezemoes door de zaal heen. Marylin, Paige en ik keken elkaar verrast aan. “Tijdens deze avond zullen de verschillende afdelingen optreden. Omdat jullie helaas niet allemaal mee kunnen doen, zullen er audities gehouden worden. Van elke afdeling worden er een paar leerlingen geselecteerd die mee mogen doen aan deze fantastische avond. Daar vertrouw ik op. Als jullie deze zaal verlaten krijgen jullie allemaal een brief waar alles op uitgelegd staat. Het strookje kun je invullen en later bij de desbetreffende leraar inleveren. Veel succes allemaal!” We stonden allemaal weer op en dromden de trappen af naar beneden. Ik graaide snel een brief mee, en stond voor dat ik het wist al weer buiten het lokaal.

“Gaan jullie je inschrijven?” vroeg Paige in de pauze. Marylin bestudeerde het blad en knikte. “Ik ga denk ik voor een solo, of duet.” “Jij?” vroeg Paige aan me. Ik haalde mijn schouders op. “Sowieso in een ensemble. Voor de rest weet ik het nog niet.” “Liefje, niet zo onzeker zijn. Dan het zondag misging, dat kan gebeuren. Het zal niet nog een keer gebeuren, echt niet.” “Maar wat als dat wel gebeurd?” “Noe, je moet hier echt mee ophouden. Je bent een fantastisch persoon en een fantastische violiste,” zei Paige. Alleen jammer dat ze geen verstand had van vioolspel. “Ze heeft gelijk. Met zo’n instelling gaat het helemaal nooit goed komen,” zei Marylin. Ik slikte. “Oké, ik zal er over nadenken. Wat ga jij doen?” Paige haalde haar schouders op. “Ik ga het er met Joe en Clarissa over hebben.” Joe, Clarissa en Paige waren de leiders van hun crew, Temptation 404. Ze waren echt fantastisch, al zei ik het zelf. “Je moet echt meedoen. Hudson kan zoiets wel gebruiken…” zei ik. “Ja, net als jij. Hudson kan jou ook gebruiken.” “Ja, maar jij hebt geen minderwaardigheidscomplex.” “Jij ook niet. Kom op zeg. Geloof in jezelf, dan komt het allemaal wel goed. Pam vertrouwt op je, wij vertrouwen op je en wat Johnson zeg kan jou helemaal niets schelen, oké?” vroeg Marylin streng. Braaf knikte ik. Wat zou ik moeten zonder deze twee fantastische meiden?

“Vanochtend kregen we de mededeling…” begon ik tijdens het eten. Meteen hadden mijn ouders weer aandacht voor me. “Omdat het Hudson dit jaar 175 jaar bestaat willen ze een Hudson Performing Arts Night doen.” “Oh, wat leuk!” Mijn vader en moeder hadden ook op het Hudson gezeten en vonden de HPAD’s altijd helemaal geweldig. Ik vertelde over de audities. “Je moet echt meedoen, liefje,” zei mijn moeder. “Het zal vast geweldig worden,” vulde mijn vader haar aan. “Misschien kan je weer iets met Marylin doen!” zei mijn moeder weer. Ik keek haar eventjes aan. Ik had af en toe het idee dat ze liever Marylin als dochter had…


Met veel reacties morgen weer een stukje!!

Reacties (2)

  • lilarrzaill

    awh, ik vind het echt zo zielig voor haar!
    nieuwe abo
    snel verder!

    8 jaar geleden
  • AcceptYou

    Wat zielig! She's Amazayn!!
    Ik wil meer!!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen