Foto bij 10. Jaloers?

Het had minstens een halfuur geduurd, voordatAmon ons had laten gaan. Terwijl mijn vriendinnen aan het dansen waren, voelde ik steeds hoe Amons hand zich om mijn middel krulde, over mijn schouder gleed en onder mijn topje verdween, zodat ik me alles behalve gemakkelijk voelde.
Ik voelde zijn adem in mijn nek, die steeds sneller leek te gaan. Pas toen één van zijn vrienden klaagde dat hij honger had, mochten we weg.
Ik rénde bijna de zaal uit, en toen ik omkeek, zag ik iets in Amons ogen wat me bang maakte. Hij keek alsof hij voortaan het recht had te beslissen wat ik mocht doen.
Toen we terug in het haremhok waren, merkte ik dat Arzu, Sila en Ozlem me heimelijke blikken toewierpen terwijl ze op hun sofa`s gingen zitten en de haarspeldjes uit hun haar begonnen te halen.
'Wat is er?,' wilde ik verontwaardigd weten. Ik kon er niet tegen als mensen iets tegen me hadden, zonder dat ik wist waarom.
Niemand antwoordde. Ozlem begon haar haar te kammen, Arzu poetste de lippenstift van haar mond en Sila trok haar topje en pofbroek uit om haar nachtjapon aan te trekken.
Ik keek het "hok" rond. Tezy stond voor de spiegel haar make-up weg te wassen, Cari maakte haar voeten schoon, Banu en Dünya lagen op de kussens op te grond zachtjes te praten.
Waarom keek niemand naar me, waarom praatten ze niet met me?
'Wat is er?,' wilde ik nog een keer weten. Net deden ze nog volkomen normaal!
Eindelijk keek Cari op. 'Wil je ons jaloers maken, Lara?,' vroeg ze fel.
Verbaasd keek ik terug.
Het duurde even voordat ik wist wat ik moest antwoorden. 'Natuurlijk niet... waarom zou ik...'
Toen alle meiden me aankeken, had ik het door. Ze dachten dat ik het expres deed. Dat ik ze jaloers wou maken door Amon te verleiden.
'Je hoeft niet met ons te praten als je alleen om Amon geeft, hoor. En je hoeft ook niet je best te doen, want je bent verreweg de mooiste van ons allemaal,' zei Tezy bits.
'Maar dat wil ik helemaal niet! Geloof me, ik vind die Amon maar een slijmbal. Ik kan er niks aan doen dat hij aan me loopt te frunniken!'
Wanhopig keek ik iedereen aan. Ze moesten snappen dat ze het helemaal verkeerd opgevat hadden, ik wilde Amon voor geen goud voor mezelf hebben. Wat bij betreft konden ze hem in stukjes snijden en met elkaar delen.
'Het zal wel, Lara,' mompelde Ozlem terwijl ze verderging met haar haren kammen.
Ik hield mijn mond, trok mijn pyjama aan en ging zwijgend op mijn sofa liggen, met mijn rug naar de rest toe. Een traan ontsnapte uit mijn oog. Nu had ik last van Amon, en vertrouwden mijn kamergenoten me opeens niet. Het duurde een hele tijd voordat ik, na heel wat gepieker, in slaap viel.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen