Foto bij Eerste

Ik werd zozeer in beslag genomen door het gesprek van die morgen, dat ik misschien wel Amons eerste zou zijn op dat gebied, dat ik me nauwelijks kon concentreren op de danslessen.
Mahelia leerde ons een nieuwe dans, die we die avond uit zouden voeren voor Amon... hij had vandaag (voor het eerst waarschijnlijk) een drukke dag waarbij hij met regeringszaken moest helpen, en we hadden van de Sultan de opdracht gekregen om hem een fijne avond te geven.
Ik was de enige die dat volslagen belachelijk vond. Al mijn haremvriendinnen waren enthousiast over dit plan, en wilden maar al te graag meewerken aan een verwenavond voor de jonge vriend van de Sultan.
Het was een ingewikkelde, lange buikdans, waar we veel onze heupen en borstkas bij moesten gebruiken, rare kronkels met onze armen moesten maken en onze benen verleidelijk allerlei kanten op bewegen. Ik voelde er niks voor. Alles wat Amon ertoe aan zou zetten mij te... nemen, stond me niet aan.
Maar ik moest wel meewerken. Toen we anderhalf uur geoefend hadden op deze moeilijke dans, mochten we eindelijk rusten en iets eten. Daarbij moest ik contstant luisteren naar het geklets van de andere meisjes, die zo`n zin in vanavond hadden. 'Ik ga zó mijn best doen dat hij wel naar me moet kijken!,' nam Cari zich voor.
'Ik hoop dat mijn topje diep uitgesneden is,' zei Tezy, en ik moest mijn best doen om niet met mijn ogen te rollen.
Arzi lachtte. 'Ik heb wat gezien van onze nieuwe buikdanskleren, en ik moet zeggen dat het er erg leuk uit zag,' zei ze geruststellend.
'Bij dat stukje dat we met onze kont moeten draaien, zeg maar, ga ik knipogen naar Amon,' vertelde Banu.
'Ben je gek?,' riep Ozlem geschrokken uit. 'Ámon is degene die naar ons moet knipogen, niet wij naar hem! Misschien kijkt hij je wel afkeurend aan!'
Die gedachte deed Banu terugschrikken. 'Dat mag niet... ik glimlach wel alleen naar hem, dan.'
Een tijdje gingen deze zinloze gesprekken verder. Ik kouwde langzaam op een stuk mango terwijl ik uit het grote raam van het balkon staarde. De lucht was helderblauw en de zon scheen fel, zag ik. Jammer dat we niet zomaar naar buiten mochten...
Ik voelde me nog steeds een beetje bang. Stel dat Amon binnekort zou besluiten dat het tijd was om iemand te ontmaagden? Ik walgde bij de gedachte. Amon!
Ik bedoel, hij was inderdaad knap en lang enzo. Maar hij dacht dat wij allemaal zijn bezit waren. Dat hij zomaar elk meisje mocht zoenen dat hij tegenkwam. En dat wij niks te zeggen hadden. Hij had een hoge dunk van zichzelf en ik mocht hem totaal niet, sterker nog, ik was een beetje bang voor hem. Die blik die je soms in zijn ogen zag als hij naar een meisje staarde... zo gevaarlijk, zou je wel kunnen zeggen. Alsof hij je iets aan zou doen als je niet onmiddelijk al zijn bevelen zou opvolgen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen