Foto bij 020. Momma lovin'

Chapter twenty - Noelle C. Richards

Lacherig zaten we weer in de auto. Het concert was zó geweldig geweest, niet normaal. Ik voelde de adrenaline door mijn lijf gieren, gewoon omdat ik iets gedaan had wat ik normaal nóóit zou doen. Ik wriemelde aan het bandje om mijn pols. Ik probeerde het af te doen, want als mijn ouders het zouden zien, zou ik zo ongeveer dood zijn. Ik zag een hand mijn pols vastpakken, Marylin. “Rustig…” fluisterde ze, zodat het Paige’s aandacht niet zou trekken, die druk met haar vader aan het praten was. Praten met was misschien een groot woord, want Paige praatte eigenlijk en haar vader knikte maar een beetje. Ik legde mijn hoofd tegen het raampje – Paige zat tussen Marylin en mij ingepropt – en sloot mijn ogen. De beelden van vanavond schoten door mijn gedachten. Liam, Harry, Zayn, Niall en Louis die zich uitsloofden om het hun fans naar hun zin te maken. Niet dat dat heel erg moeilijk was, we waren met weinig tevreden, zeg maar. Op het moment dat ze Stand Up zongen, had ik me speciaal gevoeld, alsof ze het voor mij gezongen hadden. Snel schudde ik die gedachte weg en concentreerde op de borden die voorbij vlogen. Toen dat ook geen goede afleiding bleek te zijn pakte ik mijn telefoon erbij. 23 gemiste oproepen, van mijn moeder. Ik wist dat ze beschermend was, maar zo erg hoefde toch ook weer niet? Stuk voor stuk – om iets te doen te hebben – opende ik ze en verwijderde ze. Daarna waren haar 12 berichtjes aan de beurt. Wat ben je aan het doen? tot NOELLE REAGEER NU! tot Je zit nu echt zwaar in de problemen. Ik liet ze verschrikt aan Marylin zien. Die keek er met grote ogen naar. “Je bent bij mij, echt!” fluisterde ze. Paige was nog steeds met haar vader aan het praten. Ik verwijderde ook de berichtjes. Ik zou er morgen wel achterkomen, hoopte ik. Ik begreep heus wel dat ze ergens boos om was, maar ik zou niet weten waarom. Ze kon niet weten dat ik bij het concert was geweest, toch?

Paige’s vader parkeerde de auto en wij stapten uit. De lichten brandden allemaal nog, wat erop wees dat haar moeder nog wakker was, aangezien haar vader terug naar zijn werk gegaan was nadat hij ons afgezet had. Ik wreef vermoeid in mijn ogen. Het concert had me toch wel uitgeput, wat niet gek was aangezien we de hele tijd hadden staan springen. Haar vader opende de deur en wij strompelden naar binnen. Paige’s moeder was nergens te bekennen, dus gingen we maar naar boven. We poetsen onze tanden en gingen daarna snel op bed liggen. Onze spullen waren allemaal al hier, namelijk. Ik sliep echt bijna toen de deur openging. “Noelle?” Aan de stem hoorde ik dat het de moeder van Paige was. “Ja…?” vroeg ik slaperig. “Je moeder heeft gebeld…” Ik was meteen weer wakker. “Waarom?” “Waarom lieg jij over het fit dat je hier bent, en niet bij Marylin?” Ik slikte. Het was maar goed dat ze mijn gezicht niet kon zien. “Mijn moeder vermoordt me als ze erachter komt dat ik hier ben, en niet daar…” “Volgens mij weet ze dat al, liefje.” “Nee!” Ik wist gewoon dat Paige’s moeder nu knikte. Ik zuchtte diep. “Kom eens even,” zei ze en langzaam sloeg ik de dekens weg en stond op. Ik volgde haar naar de gang, en later naar beneden. Daar zette ze thee en gaf me een beker, voordat ze naast me ging zitten. “Waarom mag ze niet weten dat je weg bent geweest…?” “Omdat ze wil dat ik mijn hele leven wijdt aan school en mijn toekomst…” antwoordde ik na een tijdje. Ik wist niet hoe ik het anders moest formuleren. Ze trok me in haar armen en knuffelde me. Ik had geen tranen, niet op dit moment, maar zo zou een knuffel van een moeder moeten zijn. Zo zou een knuffel van mijn moeder moeten zijn. Een knuffel die weerspiegelde dat een moeder van je hield…

Reacties (4)

  • RandomnessXx

    aw dat is zo zielig..

    7 jaar geleden
  • vasxhappenin

    Aaawh... Snel verder <333

    8 jaar geleden
  • AcceptYou

    AWH, wat zielig..
    ga snel veder, make it better.

    8 jaar geleden
  • Catching

    Awh ,
    snel verder.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen