Foto bij 027. Talk that talk

Chapter twenty-seven - Noelle C. Richards

“Dus… ben je fan?” hoorde ik ineens een stem vragen. Zonder om te kijken wist ik bij wie die stem hoorde. Ik draaide me om en probeerde iets zinnigs te bedenken om te zeggen, zonder over te komen als een complete idioot. Ik keek naar mijn schoenen en mompelde: “Hoezo?” Ik keek nog steeds niet op toen hij antwoord gaf. “Je polsbandje.” Ik keek naar mijn pols, en zag inderdaad het polsbandje dat ik had gekregen bij hun concert. “Soort van. Mijn beste vriendin sleepte me mee.” Ik durfde naar hem te kijken. Hij glimlachte en trok daarna zijn wenkbrauw op. “En je durft jezelf geen fan te noemen… nadat je What Makes You Beautiful speelde, zonder dat wij er waren?” Ik grinnikte, zonder mezelf voor schut te zetten, maar gaf geen antwoord. Na veel twijfel had ik toch mijn bandje omgehouden. Ik had het ook af kunnen doen, om mijn ouders een plezier te doen, maar eigenlijk wilde ik dat niet. Elke keer als ze het zagen, keken ze er minachtend naar, maar dat probeerde ik zoveel mogelijk te negeren. “Je speelde mooi… had je ze echt nog nooit gespeeld?” Ik schudde mijn hoofd en glimlachte een beetje. Blijkbaar had ik mezelf iets minder voor schut gezet dat ik in eerste instantie dacht. “Is piano je hoofdvak?” Ik dacht even na over mijn antwoord. “Ja en nee.” “Wat moet ik daar nu weer mee?” grinnikte hij. Ik haalde lachend mijn schouders op. “Eigenlijk is viool mijn hoofdvak, het denk een gedeelde eerste plek.” Wow, dat was een hele zin, zonder ook maar één keer rood te worden of te gaan stotteren. Totdat ik weer naar zijn gezicht keek. “Dus je doet de hele week niets anders dan piano en viool spelen?” Hij klonk ongelovig. “Moderne dans is mijn bijvak, maar daar doe ik verder niet echt iets mee.” Het was even stil. “Wow, en toen dacht ik dat ik het druk had.” Ik grinnikte weer, iets wat ik de hele tijd leek te doen. “Dat is niet echt te vergelijken, geloof ik.” “Maar toch…” “Ik heb er zelf voor gekozen.” Dat loog ik, maar dat hoefde hij niet te weten. Niemand wist het, alleen ikzelf. Marylin wist wel dat mijn ouders vierkant achter mijn ‘carrière’ stonden, soms een beetje té veel, maar dat was het. Ze wist niet dat ik gillend weg wilde rennen, om nooit meer terug te kijken. En als zij het niet wist, hoefde Liam Payne het al helemaal niet te weten. Hij was nu hier, maar hij zou straks weggaan, om nooit meer terug te komen. Hij was beroemd, kwam elke dag honderden – misschien wel duizenden – meisjes tegen, waarvan hij de volgende dag er geen een meer zou herkennen. Dus waarom zou ik mijn hele levensverhaal aan hem gaan vertellen? Waarschijnlijk zou hij me compleet voor gek verklaren.

Een half uur later waren de jongens weer aan het zingen. Uiteindelijk had ik een nog redelijk normaal gesprek met Liam gehad. Matthew wilde nog wat laatste dingetjes proberen en had Niall zijn gitaar laten pakken. Die jongen kon echt goed spelen, niet normaal. Niet dat ik verstand had van gitaar, maar het zag er heel ingewikkeld uit. Maar hij had laten vallen dat hij dat ook van mijn pianokunsten vond, wat ik dus echt niet begreep. Maar goed, ieder z’n ding. Hij speelde een stukje van Moments. Ik speelde niet mee, aangezien het eerste stuk voor gitaar geschreven was. Ik keek niet naar de jongens toen Liam aan het zingen was, want dan zou ik gaan kwijlen, dacht ik. Toen Harry zong keek ik toch, aangezien ik niets anders te doen had. Liams krullen schudden vrolijk toen ze aan het refrein begonnen. Ik glimlachte. One Direction stond hier voor mijn neus te zingen en ik kon ze als iedere andere fan alleen maar als een imbeciel aanstaren. Ik spoorde niet.


Kijk hoe amazayn Marit is:
@juuulxx_ okee,komt'ie wel straks dan?
@juuulxx_ jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, dan ga ik nu lezen #uitbarstingvanblijheid
@juuulxx_ leeeeeeeeeeuk! snelverder! <'3333333 heb ik al eens gezegd dat je geweldig kan schrijven?
@juuulxx_ JE KAN GEWELDIG SCHRIJVEN <'3333

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen