Foto bij II. An unexpected turn (part 1)

"Wat!" was het eerste wat ik riep. Ik herstelde me snel weer, want ik besefte dat ik niet echt tactvol was. "Ehh... het spijt me. Zie je, ik ben een Elf en we zijn van verschillende volkeren. Ik zal zo'n 900 jaar ouder worden dan jij, als je al honderd wordt. Bovendien, ik ken je nauwelijks! In ons rijk doen we niet aan gedwongen huwelijken. Ik kan niet met je trouwen." Hij keek niet teleurgesteld.
Hij stond op, trok zijn kleren recht en zei beheerst: "Dat zijn een hoop woorden voor 'nee' alleen." Hij liep rustig terug naar zijn troon, en ik hoorde figuren bewegen bij het gordijn achter Menro. Voor ik het wist, hielden twee koninklijke bewakers me vast. Ik wilde me snel losmaken, maar ik bedacht me bij het zien van twee boogschutters die hun pijlen op mij richtten. Die zagen er niet uit als amateurs en Elfen zijn ook niet onsterfelijk! Waarom doet hij dit?
Alsof hij mij gedachten kon lezen, vroeg hij: "Waarom ik dit doe? Wel, ik wil een groot verenigd rijk waarin mensen en Elfen samen in vrede leven. Dat wilde ik graag bereiken door met jou te trouwen. Maar jammer, je wilde niet." Ademloos keek ik hem aan. Meende hij dit nou serieus? Ja, het leek alsof hij serieus was. Was hij gek geworden? "O ja, misschien had je het al geraden. Maar laat het duidelijk zijn: binnenkort vallen we je rijk binnen. En het zou best handig zijn als we een gijzelaar hadden. O wacht, die hebben we! Recht voor mijn neus. Is dat even toevallig! De Elf die niet met me wilde trouwen. Komt dat even goed uit!" Hij lachte. "Sorry, even gek doen." Hij was echt gestoord! "Mijn oom was niet zo lief. Niet zo aardig van mijn vader om me daar heen te sturen. Maar ja, we dwalen af. Je snapt het?" Nu was hij stil, en met een klein knikje liet hij de bewakers weten dat ze me moesten meenemen naar een of andere donkere kelder. Dit had ik niet helemaal verwacht...
"Wacht!" riep ik ineens, en tot mijn verbazing stopten de bewakers nog ook. "Je kunt dit niet doen." zei ik tegen Menro. "We hebben een vredesverdrag." Hij keek me even geamuseerd aan en pakte een gekreukeld perkament uit zijn zak. "O, deze?" Ik knikte. Die kon hij toch niet zomaar negeren? "O ja, dit stuk perkament... Kijk er maar eens goed naar."En nadat hij dat gezegd had, gooide hij het kostbare verdrag in de haard. Nog net zag ik de likkende vlammen de vrede zien verteren, voordat de bewakers me meesleurden.

Reacties (5)

  • Artemiz

    Tjonge, die kan ook niet tegen zijn verlies. Niet echt het type waar je mee wil trouwen.

    9 jaar geleden
  • Dess

    Dat mag niet...

    9 jaar geleden
  • ImmaBeAPenguin

    :8zo'n soort blik zal ze wel hebben gehad

    9 jaar geleden
  • Mugiwara

    Oeeh ik vind je schrijfstijl leuk, lekker luchtig. (:
    En ik mag die Menro niet zo ;o. Ik ga verder lezen~

    9 jaar geleden
  • FearlessLove

    :O

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen