Foto bij Hoofdstuk 49

‘Ik.. Ik moet je mijn excuses aanbieden. Ik wou het niet, echt niet, het ging vanzelf en.. en ik’ hij kwam gewoon niet meer uit zijn woorden en ik wist niet waar hij het over had. Ik keek hem vragend aan ‘wat? Waar heb je het over’ stamelde ik. Bang keek ik hem aan. Bang dat hij wegging en niet meer terugkwam. Toen hij me recht aankeek werd zijn gekwelde blik alleen nog maar erger. Automatisch deed ik weer een stap naar voren en keek hem bezorgd aan. ‘Wat is er’ fronste ik. ‘I-ik, het spijt me Amber, ik snap als je nu zegt dat je me niet meer wil zien.’ Dat laatste fluisterde hij zo zacht dat ik dacht dat ik het verkeerd had verstaan. ‘Wat?’ fluisterde ik. ‘Ik zal het echt snappen Amber.’ Fluisterde hij. En hij zette een stap naar achter. ‘Nee Embry wacht, ik kan je niet missen. Ik hou van je’ hij keek op. Er was een sprankje hoop te zien. ‘Niet weggaan. Alsjeblieft’ fluisterde ik. Het klonk bijna wanhopig. Nu wendde ik mijn blik. Toen opkeek zag ik dat hij een paar stappen dichterbij had gezet, in zijn ogen hoop. ‘Meende je dat’ zei hij zacht en ik knikte overtuigend. ‘Ja dat meende ik.’ zelf nam ik ook een pas zijn kant op en aarzelend stak ik mijn hand uit om zijn hand te pakken. Halverwege aarzelde ik even. Ik keek op, vroeg toestemming. Hij glimlachte echter geruststellend en pakte voorzichtig mijn hand die halverwege was gestopt voorzichtig vast. Zachtjes trekt hij me dichter naar zich toe. Ondertussen hield hij strak mijn gezichtsuitdrukking in de gaten. Het enige wat ik doe is voorzichtig glimlachen. Langzaam maak ik mijn handen los uit de zijne, sla ze vervolgens om zijn middel en leg mijn hoofd tegen zijn ontblote borst. Langzaam slaat hij zijn armen om me heen. Het doet me denken aan die keer dat ik bijna was aangevallen door die vampier. Toen deed hij het ook zo langzaam en voorzichtig. Hij drukte zijn gezicht in mijn haar. Murmelde wat, wat ik niet kon verstaan en zuchtte vervolgens. Uiteindelijk bevrijdde ik me uit onze omhelzing en keek hem glimlachend aan. ‘Het geeft echt niet’ glimlach ik en pak zijn hand vast. ‘Je bent veel te goed voor me’ zegt hij glimlachend en duwt me zachtjes verder het bos in. Hand in hand liepen we door het bos heen. Er hing een ontspannen stilte en we voelden ons allebei niet aangesproken om iets te gaan zeggen. ‘Hoe gaat het met je buik?’ verbrak Embry uiteindelijk de stilte. Ik haalde mijn schouders op. ‘Op dit moment merk ik er niet veel van’ hij knikte alleen en zei verder niks meer. Hij loodste me zonder moeite door het bos heen tot een klein riviertje. ‘Dit Amber, dit is de grens’ zei hij langzaam.

Siiiiiiiiiiinnterklaasje kom maar binnen met je knechhttt

Sinterklaas vandaag! iemand nog wat leuks gedaan met sinterklaas?:)

Reacties (6)

  • HAZZASMIND

    i love embry and i love this story <'3 en in real heet ik amber muwhaha:p

    6 jaar geleden
  • kickassgirl

    Ik heb sinterklaasbasketbal gespeeld. En raad eens mijn team werd tromgeroffel...... laatste terwijl we nog veel hadden gescoord maar we kregen een lekker chocoladeletter:O(Y)

    7 jaar geleden
  • XxDarknessxX

    GEWELDIG <3
    vlug verder !!:D
    Xx

    7 jaar geleden
  • GlassyGirl

    super
    meer pleas

    7 jaar geleden
  • Frederique95

    Cute (h)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen