Foto bij III. A plan and a goodbye (part 2)

Terre is het Elfenrijk. Willen jullie meer weten over legendes en mythen van mensen en Elfen? Willen jullie een kaart? Antwoord in reactie:)

Voetstappen. Hij kwam. Ik maakte wat snik-geluidjes, en liep naar de deur. Ik keek hem even zielig aan, en daarna keek ik snel weer weg. Hij had mijn rode ogen gezien. Mijn schouder schokte even, en ik hoopte heel erg dat het zou werken. En ja, dat deed het! "Wat is er?" vroeg de jongen, en ik hoorde bezorgheid in zijn stem. Hoewel hij deze wel probeerde te verbergen. "Niets..." zei ik met een gebroken stem. Een verdrietig persoon zegt nooit meteen wat er is. "Het is gewoon zo..." Ik veegde mijn zogenaamde tranen weg. "Ik... Nou... Koning Memro was altijd een goede vriend van me, en nu is hij dood." Dat wist ik niet zeker, maar ik ging er wel vanuit. Menro had hem toch oopgevolgd? Dramatisch verborg ik mijn gezicht in mijn handen, en ik snikte wat. "Hij is niet dood." Wat? Dit was niet gepland! Ik wou vragen zijn graf te bezoeken, en dan te ontsnappen. Ik keek weer op. "Niet?" Hij schudde zijn hoofd. "Hij heeft helaas een vreselijke ziekte. Hij staat op het punt om dood te gaan..." Hij keek ook even omlaag. "Zou... Zou ik hem alsjblieft nog één keer mogen zien?" zei ik. "Ik kan hem misschien helpen. Met Elfenmagie."
Nu zou het allemaal kunnen mislukken. Het hing van zijn reactie af. "Ik kan eigenlijk niet.." Hij keek me nog één keer aan. "Maar misschien..." Hij pakte de sleutel en opende de deur. Ik kon wel juichen, het was gelukt! Maar dat deed ik natuurlijk niet. "Ik moet je wel vastbinden." zei hij, en ik liet rustig mijn handen vastmaken. Hij nam me mee uit mijn cel. Zijn domste fout.
Na een paar trappen en gangen stonden we voor een deur. Hij opende de deur naar een kamer en maakte mijn polsen los. De jongen sloot de deur en bleef zelf buiten wachten. Ik wreef over de mijn polsen en keek rond. Achterin de kamer stond een groot bed. Ik liep erheen. Zoals verwacht lag Memro erin, amger en ziek. Het deed pijn om hem zo te zien. "Shÿra. Dus je bent ontsnapt." Hij was verrassend helder van geest. Hij had best door wat er om hem heen gebeurde. "Nog niet." antwoordde ik. "Maar wel snel." "Ja, ja... mooi!" Hij pakte mijn arm. "Shÿra, jij kunt jouw rijk en mijn rijk redden. Een lange oorlog zou beide oorlogen verwoesten. Menro heeft me vergifd en dat zal hij met dit land doen." Ik was verrast. Dit was compleet nieuw voor me. Maar ik had het van Menro kunnen verwachten. "Ik kan je genezen. het komt goed." zei ik, maar ik wist dat ik niets kon doen tegen het vergif. Het was te lang ingewerkt. "Nee, doe geen moeite. Met mij komt het niet goed. Maar wel met jou. Ga snel. Ga naar Terre en bereid je voor op een invasie. De verrassing zijn ze dan kwijt. Ga, Shÿra!" ik keek hem aan. "Als ik je niet kan genezen, laat me dan je pijn wegnemen." En voor hij kon protesteren, legde ik mijn hand op zijn voorhoofd en liet mijn magie door zijn aderen stromen. Hij glimlachte. "Ga nu, prinses der Elfen. Vrouwe van het licht , dochter van Dÿane. spoedig zal ik je godinnenmoeder zien. Vaarwel." hij zuchtte. "Vaarwel, koning Memro. Heer der mensen. Vaarwel vriend." Deze keer waren de tranen die over mijn wangen rolden wel echt. Maar ik moest verder. Ik zou de twee rijken redden.

Reacties (7)

  • Artemiz

    Ben benieuwd of 't haar gaat lukken, die twee rijken te redden.(A)

    9 jaar geleden
  • Dess

    Aahhww... :'(

    9 jaar geleden
  • ImmaBeAPenguin

    (H)U story

    9 jaar geleden
  • FearlessLove

    (H)

    9 jaar geleden
  • RadioTapok

    Superleuk verhaal!
    Dat van een kaart en legendes is een goed idee.

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen