Foto bij 045. Misplaced

Chapter fourty-five - Noelle C. Richards

Ik plofte neer op de bank, naast mijn moeder die met haar laptop op schoot zat. “Hoi mam.” Ze keek op en glimlachte. “Gaan we al eten?” vroeg ik. Ze schudde haar hoofd. “Doug is nog bezig, en je vader is nog niet thuis.” Ik knikte. Bij nader inzien wist ik dat wel, want ik had zijn auto niet zien staan. Maar ik had het te druk met Aiden om het door te hebben. Ik had ja gezegd op zijn vraag of ik zijn date wilde zijn naar het bal. Ik glimlachte weer bij de gedachte. Mijn moeder keek me raar aan, dus trok ik mijn gezicht weer in de ploot. “Oké, dan ga ik nog even piano spelen.” Mijn moeder knikte goedkeurend en ik liep de trap op naar mijn kamer. Ik ging op de pianokruk zitten en legde mijn vingers op de toetsen. Het stuk wat ik moest spelen stond op het randje, maar ik keek er niet naar. Mijn handen speelden vanzelf Gotta Be You, waar ik de afgelopen dagen op geoefend had. Ik zong de woorden zachtjes mee, terwijl ik de clip ook in mijn hoofd had. Ik hield van die typische Engelsmannen. Ik zou Engeland nooit in mijn leven verlaten, zelfs niet om mijn ouders te ontvluchten. Groot-Brittanië was groot, weet je.
Na Gotta Be You moest ik toch echt gaan repeteren voor piano, anders zou het morgen echt niet goed komen. Ik speelde het stuk een aantal keren en probeerde het zo goed mogelijk te begrijpen. Johnson had zich weer aardig uitgeleefd, het stuk was echt supermoelijk. Wel heel mooi, maar dat was het al snel. Toen Doug me riep om te gaan eten, kon ik de eerste paar maten al zonder moeite spelen, waar ik best blij mee was. Misschien zou ze me dan een beetje ontzien, morgen. Maar daar durfde ik eerlijk gezegd niet op te hopen.
Ik ging beneden aan de eetkamertafel zitten en wachtte tot Doug kwam met de pannen. Toen ik mijn eten kreeg, schoven ook mijn vader en moeder aan. Ik herinnerde me dat ik hen nog moest vertellen over het gemaskerde bal. Ik nam nog een hap eten en wachtte tot ook mijn ouders zaten. Ik probeerde het zo lang mogelijk uit te stellen, maar uiteindelijk moest ik er toch in geloven. “Mam, pap?” Ze keken op, en hun ogen stonden vragend. “Euuhm…” Hoe moest ik in vredesnaam beginnen? “Vandaag werd er een briefje opgehangen…” Ze keken me nieuwsgierig aan. “De school gaat een…” Ik ademde in. “Gemaskerd bal houden.” Ik ademde weer uit. Het hoogste woord was eruit. Nu hoefde ik alleen nog maar te vragen of ik mocht gaan. “Mag ik gaan?” De blik in mijn moeders ogen veranderde. “Nee.” Ook mijn blik veranderde. Ze gunde me ook niets. “Waarom niet?” Mijn moeder keek me even boos aan, voordat ze haar aandacht op mijn vader vestigde en hem veel betekenend aankeek. “Dat leidt je aandacht alleen maar af van het doel. Je moet goed kunnen zijn op de Performing Arts Night.” “Niet goed, perfect. Briljant,” vulde mijn moeder aan. “Na het bal heb ik nog bijna 5 maanden om alles perfect, briljant te krijgen,” zei ik rustig. Van buiten mocht ik er misschien onbezorgd uitzien, vanbinnen kookte ik. “Je gaat niet,” zei mijn moeder voor de laatste keer. Daarmee was ons gesprek afgelopen. Ik legde mijn vork neer – nadat ik ontzettend veel moeite had moeten doen om die niet in haar richting te smijten – en schoof mijn stoel naar achter. Dramatisch liep ik de eetkamer uit en stormde ik naar mijn kamer. Mijn territorium, mijn eigen plekje. Ik pakte mijn telefoon en belde Aiden. Ik moest hem spreken. Ik moest van iemand horen dat ik niet een complete mislukking was.

Reacties (1)

  • lilarrzaill

    huh, mijn reactie is weg...
    nou ja ik haaaaaaaat die moeder van haar nu zo erg!! Dat is gewoon echt gemeen!
    snel verder!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen