Foto bij Hoofdstuk 51

‘Ik verloor de controle voor korte tijd Amber, god mag weten wat er met je had kunnen gebeuren’ ‘Embry!’ zei ik hard, maakte me van hem los, sloeg mijn armen over elkaar en ging boos een paar meter haast hem lopen. Ik hoorde hem zuchten, maar hij zei niks. Maar goed ook, ik was nu echt boos. Hij kon hier niks aan doen en hemzelf een beetje de schuld gaan geven. In stilte liepen we naar mijn huis toe. Hoe dichter we erbij kwamen hoe meer Embry’s schouders gingen hangen. Waarom wist ik niet, maar uiteindelijk zag hij er zo gebroken uit. Zijn blik was op de grond gericht. En ik wist nu al dat zijn ogen gepijnigd stonden. Voor mijn huis stopte ik met lopen en draaide met een zachte zucht naar hem om. en zoals ik al had gedacht was de blik die ik in zijn ogen zag door het vage licht van de lantaarnpaal droevig. ‘Sorry van net’ ik keek hem recht in de ogen en een zwak glimlachje krulde om zijn lippen. ‘Mij ook Amber’ zijn ogen twinkelden nog niet mee maar het kleine glimlachje is al een begin. ‘Blijf je hier vannacht?’ ik schaamde me bijna dat ik het vroeg nadat ik zo boos op hem was, maar ik kon het toch niet laten. Dat glimlachje veranderde in een normale glimlach en zijn ogen begonnen bijna meteen te glimmen waardoor er bij mij ook een megaglimlach op mijn gezicht kwam. Dit was de Embry die ik graag zag. Ik grabbelde naar zijn hand en vond hem. Ik verstrengelde mijn vingers met de zijne en trok hem mee naar de deur die ik zachtjes opende. Het was op een klein lichtje in de gang na donker en in de kamer zelf brandde de lampen nog wel. Langzaam hing ik mijn jas op en zuchtte diep, op naar de confrontatie. Toen ik de kamer instapte met Embry achter me trof ik dikkie dik als eerste aan. Hij zat op de bank. Zijn buik die nogal groot was zakte wat opzei. Mijn moeder kwam vervolgens de keuken bijna uit gehuppeld met natuurlijk eten. Toen ze ons zag werd haar enthousiasme een stuk minder en keek ze me bijna boos aan. ‘Wat doe je hier?’ vroeg ze boos en ik keek haar ongelovig aan. ‘Het is verdomme kwart over 10 s’ávonds!’ ‘Ik was naar school’ zei ik zacht ‘en – en Will was daar’ ‘vanuit New York?’ onderbrak mijn moeder mij verbaasd en net zo verbaasd keek ik op en knikte. ‘Waar slaapt hij?’ ik haalde mijn schouders op dat ik het niet wist en wendde mijn blik langzaam weer af. ‘Waarom heb je niet gevraagd of hij bij ons kwam slapen’ vroeg ze fel ik kromp ligt ineen en Embry’s aanwezigheid voelde ik duidelijk achter me. Hij legde voorzichtig zijn warme hand op mijn schouder. En zijn warmte brandde door mijn shirt heen. ‘Kom’ fluisterde hij. Ik knikte en draaide me ellendig om. ‘Je bent zo’n waardeloos kind’ hoorde ik mijn moeder nog zeggen. En zonder mijn moeder of Embry een blik waardig te keuren strompelde ik de trap op. Embry’s zachte voetstappen volgden me op de voet naar mijn kamer en toen ik neerzakte op het bed ging Embry troostend naast me zitten en sloeg zijn arm om me heen. Hij hield zich verder gewoon stil, hij zat daar alleen maar met zijn arm om me heen. Ik drukte mijn hoofd gewillig tegen zijn borst en een zachte snik verliet mijn hond. ‘Wat heb ik fout gedaan Embry?’ snikte ik. ‘Alles was zo mooi, en toen besloot ze opeens te verhuizen en draaide ze zo bij.’ Snikte ik verstikt ‘Sst, het is niet jou schuld, rustig maar’ hij wreef zacht over mijn rug terwijl hij de rustgevende woordjes zei steeds opnieuw en opnieuw.
De bel schalde door het huis heen. Iet wat verbaasd keek ik op van Embry’s shirt. Richting de deur. Ik was er vrijwel zeker van dat mijn ogen dik en rood waren van het huilen. Snel wreef ik nog een keer met de rug van mijn hand onderlangs mijn ogen om de overige tranen weg te vegen. En keek toen beschaamd richting Embry’s shirt waar een gigantisch natte vlek van mijn tranen zaten. ‘Het spijt me van je shirt’ fluisterde ik, de bel verder vergetend. Hij glimlachte zwak en zijn vinger gleed zacht langs mijn wang. ‘Ambeer!’ werd er hard naar boven geschreeuwd door mijn moeder. Waardoor ik schrok en me weer aan Embry vastklampte. Langzaam liet ik me weer los en stond op. ‘Ben er zo weer’ zei ik en een grimas kreeg ik nog net over mijn lippen.

Sorry dat ik niet eerder gepost heb, maar ik had verjaardag van mijn vader en moest met paarden bezig, en daar komt nog bij dat sinds gister mijn 7 maand oude kitten opeens niet meer thuis is gekomen terwijl die altijd s'avonds voor het donker of tegen het donker thuis komt. Dus ik ben veel aan het zoeken en zit minder op de computer

Reacties (7)

  • crazychickxx

    hopelijk vind je snel je kitten.
    snel verder!

    7 jaar geleden
  • kickassgirl

    Snel verder(flower)

    7 jaar geleden
  • Maeror

    niet erg;)
    hopelijk vind je je kitten(H)
    ga je zo snel mogelijk weer verder?
    dankje(K)

    7 jaar geleden
  • IceCreamLick

    Succes met je kitten!

    7 jaar geleden
  • Frederique95

    Snel verder

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen