Foto bij V. On my way to freedom (part 2)

Het lag niet ver van het kasteel, maar in jaren was er niemand geweest. Er gingen wilde verhalen over rond. Het behekste bos, het levende bos, het zwarte bos... Dat waren de namen die de mensen eraan gegeven hadden. Het bos zou leven. De bomen, de struiken, het gras, alles. Het zou alles verzwelgen wat in hun gebied kwam. Ik stond er nu recht voor. De mensen zouden er waarschijnlijk niet doorheen komen, of in ieder geval twijfelen. Dat was ook wat ik deed. De Elfenlegendes vertelden niets over het bos, maar dit leek op meer dan bijgeloof. Alle wegen leden om het bos heen, dat leek me niet voor niets. Bovendien ging het gerucht dat dit bos een soort afscheiding was van de Norêt-wouden. Daar gingen genoeg Elfenlegendes over. In de Norêt-wouden zouden wezens leven die gestrafd waren door Dÿane. Verbannen naar het bos, om daar voor eeuwig rond te spoken. Ze zouden de Elfen haten, omdat wij de godin aanbidden. Ik wist niet wat ik ervan moest geloven, maar ik had de Norêt-wouden wel eens van een afstandje gezien. Ze hadden me behoorlijk bang gemaakt.
Een geluid haalde me uit mijn gedachten. Waren dat nou de hoeven van paarden? Ik moest nu besluiten. Farae werd ook onrustig. Ik haalde diep adem en spoorde hem aan.
We liepen het bos in. Meteen werd het een stuk donkerder om me heen. De zon scheen nauwelijks door de bladeren heen. Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat dit normaal was in een bos. Ik was weer even gersutgesteld, totdat ik iets opvallends hoorde: niets. Elk bos is vol geluiden: het gezang van vogels, het lopen van eekhoorns of het gefladder van vogels. Hier was niets van dat. Het leek wel of alle dieren naar mij keken terwijl ik voorbij reed. Ik hoorde alleen de bomen zacht ruisen. Was dat de wind of vertelden ze elkaar over mij? Mijn oren waren gespitst en mijn ogen open. Ik merkte dat Farae ook onrustig was. Het enige goede aan deze situatie was dat ik geen andere hoeven meer hoorde. Ik was mijn achtervolgers kwijt. Tenminste, dat hoopte ik.
Nu vroeg ik me af wanneer het bos en of ik wel goed reed. Ik volgde nu een pad dat was gemaakt door de bosdieren, maar ik vroeg me af of die me het bos uit kon leiden. Ik wilde hier liever niet al te lang blijven.
De stilte maakte me nog steeds zenuwachtig, maar ik begon er aan te wennen. Ik vroeg me af waar mijn achtervolgers nu waren. Hadden ze een andere weg genomen? Dan zou ik straks ver op ze voor zijn, als ik hier niet verdwaalde. Of zouden ze me achterna zijn gekomen? Dat leek me niet erg logisch. Ik was al behoorlijk bang geweest, dat moest voor en mens nog veel erger zijn. Ik had niet al heel mijn leven verhalen over dit bos gehoord. Nee, als ik niet verdwaalde was ik in het voordeel. Als ik niet verdwaalde en als de mensenlegenden het bij het verkeerde einde hadden.

Reacties (5)

  • Artemiz

    Spannend.. <3

    9 jaar geleden
  • Mugiwara

    Ik neem een pauze nu, maar ik ga morgen zeker verder lezen!
    I'm loving it! (:

    9 jaar geleden
  • FearlessLove

    (H)

    9 jaar geleden
  • Allysae

    omg
    snel verder

    9 jaar geleden
  • 2Gether

    Wow... Spannend.:O
    Check je privéberichten voor mijn theorie over hoe het verder gaat. Het zou zo koel zijn als dat zou kunnen.:)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen