Foto bij VI. The woods (part 1)

Ik reed al uren door het bos en de nacht zar eraan te komen. Tenminste, dat dacht ik. Het bos was zo donker dat ik het verschil tussen dag en nacht nauwelijks kon zien, maar tenzij mijn gevoel van tijd helemaal was verdwenen, zou het snel nacht worden.
Het bos leek nu niet meer zo stil als eerst. Langzaam kwamen alle bosdieren in beweging, alsof ze nu gewend aan me waren.Dat was prettiger dan de stilte van hiervoor.
Een eekhoorntje schoot voor de de hoeven van Farae langs en bleef naast het paard stilstaan. Het leek wel of het diertje me nastaarde, maar hoewel hij er erg schattig en pluizig uitzag, beviel het me niet.
Ik wist nog steeds niet of de legendes waar waren, maar wat ik wel wist was dat er een kern van waarheid inzat. Het hele bos gaf je het gevoel constant bekeken te worden. Geen wonder dat de mensen er van alles omheen verzonnen!
Ik moest nu echt gaan beslissen hoe ik de nacht door ging brengen: onbewaakt en slapend? Dan zou ik de volgende dag helder zijn, maar ik was slapend natuurlijk wel een makkelijke prooi. Aan de andere kant, als ik niet ging slapen en gewoon zou doorrijden was ik morgen waarschijnlijk slaperig. Dan zou ik waarschijnlijk niet op mijn hoede zijn. Maar slapend in het zadel zou veiliger zijn dan slapen op de grond. Bovendien had ik altijd Farae nog. Over zijn uithoudingsvermogen hoefde ik me geen zorgen te maken, want eenhoorns kunnen wel wat hebben. Eigenlijk wist ik het ook wel. Ik zou hier nooit goed kunnen slapen. Ik zou dus gewoon doorrijden. Dan zou het einde ook eerder in zicht komen. Hoopte ik. Want wat als ik in slaap viel en verdwaalde? Ik wilde er niet aan denken. "Ik vertrouw op jou, jongen." fluisterde ik tegen mijn eenhoornhengst, in de hoop dat hij me begreep.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen