Foto bij 29 • Juliet Willis

Die voormiddag vloog echt voorbij. Een les leek maar vijf minuten te duren, buiten die zonder Liam, die leken wel een eeuwigheid te duren. Maar ik was blij toen de bel door het lokaal galmde dat aangaf dat het middag was. Normaal haat ik middagen omdat ik toch maar alleen aan een tafel zit, maar Liam had beloofd om buiten dit lokaal op me te wachten en dan samen met me te gaan eten.
Ik propte zo snel ik kon mijn spullen in mijn zak en nog geen halve minuut later stond ik buiten het lokaal. Tot mijn verbazing stond Liam al glimlachend op me te wachten.
‘Jij bent snel.’ Lachte ik zachtjes en ging naast hem staan.
Hij haalde zijn schouders op. ‘Zayn was weer een hele tijd aan het praten en dat mens van biologie dacht dat ik het was waardoor ik mijn boeltje na een half uur al kon pakken.’
‘Moet je dan niet buiten wachten totdat ze zegt dat je binnen mag zodat ze je straf kan geven?’
Weer haalde hij zijn schouders op. ‘Ze zal me wel niet missen. Maar nu heb ik honger.’ Hij sloeg zoals vanmorgen zijn arm over mijn schouders en zo liepen we naar de kantine.
De tafel naast de vuilbak was mijn vaste plek. Niemand wilde daar zitten en omdat niemand naast mij wilde zitten, ging ik daar maar zitten. Ik kreeg dan wel vaak een halfvol drankblikje naar me toegesmeten maar ik was er zo goed als honderd procent zeker van dat dat vandaag niet ging gebeuren. Niet als Liam naast me zat.
Ik ging al aan de tafel zitten terwijl Liam wat eten ging halen in die drukte. Natuurlijk had ik daar nooit last van doordat ik geen geld kreeg om eten te kopen. Ik moest het doen met twee boterhammen.
Voordat ik mijn eten gepakt had, stond Liam al aan de tafel met een hele plateau vol lekkers. Mijn ogen werden groot bij het zien van de hoeveelheid. Kan één persoon zoveel wel opeten? Dat is gewoon alles wat ik in een hele week naar binnen krijg.
‘Ik wist niet wat je wilde, dus ik heb zowat van alles gepakt.’ Hij zette de plateau met een glimlach voor me neer.
Aarzelend pakte ik mijn brooddoos uit mijn zak en liet die zien. ‘Ik had al eten.’
Hij pakte mijn brooddoos af, opende die en keek me daarna met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Oké, dus jij verkiest twee boterhamen met droge kaas boven dat.’ Hij wees naar de plateau waar onder andere een bord met pasta op lag.
Ik lachte even. ‘Goed, ik zal dit wel eten.’ Ik pakte de appel die in een hoekje lag eraf en beet er een klein hapje uit. ‘Dank je wel.’ Zei ik zachtjes nadat ik mijn mond leeg gegeten had.
‘Graag gedaan.’ Ik zie aan hem dat hij iets wilt zeggen, maar dat hij twijfelt.
‘Zeg het maar.’ Moedig ik hem aan.
Hij keek even verbaasd op maar kijkt dan terug naar zijn handen die op de tafel liggen. ‘Ik wil dat je eerlijk bent, Juliet.’ Hij kijkt weer op en wendt deze keer zijn blik niet af. ‘Wat-’
‘Ah, hier ziet je, Liam.’ Hoor ik plots naast me.
Geschrokken kijk ik op en zie naast de tafel heel het groepje staan. Ze hebben allemaal ook een plateau vast, met ook daarop wat eten. Nee! Nee! Alsjeblieft niet! Kom alsjeblieft niet aan deze tafel zitten.
‘Waarom zit je hier? Ach, het maakt niet uit. Hier kan het ook gezellig zijn.’ De jongen die het dichste bij Liam stond, ging naast hem neer zitten en al snel volgde de rest ook. Naast me kwam Niall zitten, met daarnaast Harry. Oh, dit ging zo’n leuke namiddag worden.
Een luide zucht ontsnapte uit mijn mond.


Sorry dat het zo verschrikkelijk saai is. Maar ik hoop toch dat jullie ervan genieten & een kudo en reactie achterlagen.
:Y)

Reacties (6)

  • Arachme

    Tuurlijk niet, ik wil weten wat liam wil vragen aan haar^^
    ben blij dat je terug schrijft
    x

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen