Foto bij Chapter One (three weeks before christmas)

First chapters always suck, right?

Jake Fraun POV

“Eruit jullie, maak dat je weg komt! Ik wil jullie nooit meer zien! Het is allemaal jullie schuld” schreeuwde ze. Charlies ogen waren groot en angstig toen mama de deur voor onze neus dicht zwaaide. Ik was verstijfd van angst, ik wist niet wat ik moest doen. Charlie begon zachtjes te snikken en draaide zich naar mij. “Wanneer mogen we terug naar binnen?” Mijn hart brak toen ik de tranen zag blinken in zijn ogen. “Ik…eh”, slikte ik. Wat moest ik hem zeggen? Hoe leg je aan een vijfjarige uit dat zijn mama ons er uit heeft gezet. Ik kon het niet bevatten. Normaal gesproken zou ik nu door de achterdeur naar binnen stormen en zeggen dat dit waanzin was. Maar de blik die in haar ogen lag was onbeschrijfelijk. Een rilling gleed over mijn rug toen ik erover nadacht. Die blik stond op mijn netvlies gebrand, voor altijd. Charlie nam mijn hand vast en ik keek hem aan. “Ik heb het koud Jake”, fluisterde hij zachtjes en ik nam zijn handje vast. Hij voelde ijskoud aan. Ik wierp een blik op zijn kleding. Charlie droeg slechts een lichte blouse en een spijkerbroek. Ik trok mijn trui uit en gaf hem aan hem. “Hier Mister Captain”, zei ik en ik probeerde te glimlachen. Charlie lachte en trok de trui over zijn hoofd. “Dank je Jake”, zei hij. “Wat moeten we nu doen?” vroeg hij toen. Ik keek hem zwijgend aan. Ik wist niet wat we moesten doen. Waar konden we heen? Misschien moest ik vragen of Charlie mocht blijven, hij was nog te jong om zijn moeder te verliezen. Maar ik, ik wilde niet meer terug. Ze was te ver gegaan. Ik had er genoeg van om aan te horen dat het mijn fout was, hoewel ik er niets aan kon doen. Maar ik kon Charlie hier toch niet achterlaten, alsof hij een stuk vuil was. En mama zou hem ongetwijfeld met schuldgevoelens overladen. Dat kon ik hem niet aandoen. Dat ze mij zo had behandeld, tot daar aan toe, maar Charlie mocht ze dat niet aan doen. Ik nam Charlies handje vast en samen met hem liep ik naar het centrum. “Ik ga er voor zorgen dat je het warm hebt”, zei ik toen en stapte stevig door. Het centrum lag op ongeveer een halfuur stappen. De avond begon te vallen en het begon te miezeren. Ik vloekte binnensmonds en hoopte dat Charlie het niet had gehoord. Ik wilde dat hij hier niet onder zou lijden. Ik kon hem geen huis aanbieden, maar ik wel een thuis. Ik voelde in mijn broekzakken, hopende dat er nog iets van geld in zat. Ik had geluk, ik had het wisselgeld van de boodschappen nog op zak. We naderden het centrum, dat was duidelijk door de straatverlichting. Ik keek naar Charlie en hoorde toen zijn zware ademhaling. “Gaat het Charlie?” vroeg ik en ik stopte even om hem aan te kijken. Hij was uitgeput. Ik hurkte voor hem en gebaarde dat hij op mijn rug moest gaan zitten. “Lukt het om op mijn rug te geraken?” vroeg ik toen hij niet reageerde. “Jake, ben jij dan niet moe?” vroeg Charlie toen. “Nee, nog niet. Kom, ik draag je wel op mijn rug. Maar je moet er dan wel eerst opkruipen.” Charlie knikte en sloeg zijn handjes om mijn hals. Pas toen ik zeker wist dat hij goed zat, stond ik op. “Het komt goed Charlie, het komt goed”, mompelde ik en ik liep het laatste stuk tot het centrum. Ik besloot dat het het beste was als ik iets te eten kocht voor Charlie. Ik zelf had niet zo’n honger, ik kon best een avondje zonder. Toen we in de supermarkt waren, zette ik Charlie terug op de grond. “Waar heb je zin in?” vroeg ik aan hem. Hij dacht even na. “Misschien best iets pikant”, zei hij peinzend. Ik keek hem vragend aan. “Waarom? Sinds wanneer eet je graag pikant?” vroeg ik. “Wel, dan krijg je toch zo’n warm gevoel in je buik?” antwoordde hij simpel. Ik was met stomheid geslagen. “Je bent veel te slim voor mij Mister Captain”, zei ik, niet goed wetend wat ik anders moest zeggen. Uiteindelijk kocht ik een flesje water, en brood en een klein pakje koekjes. Ik rekende alles af en telde het geld dat ik nog over had. Nog € 28,70. “Charlie, ik weet niet hoeveel jij hier van snapt, maar vind je het goed als we hier nog even blijven. Hier is het warm”, legde ik uit. Charlie knikte en zakte naast me op de grond. De tegels voelden koud aan, maar het was beter dan in de bijtende wind te zitten. Ik gaf hem het flesje water en scheurde een stuk brood af. Charlie begon gulzig te eten en ik gaf hem nog een stuk brood. Zo zaten we een tijdje, in stilte op het zachte kauwen van Charlie na. “Waarom eet jij niets?” vroeg hij toen. “Ik heb geen honger”, antwoordde ik hem, hoewel het niet helemaal waar was. Ik voelde me leeg, op. Charlie geeuwde en ik zag dat zijn oogjes dichtvielen. “Ben je moe?” Charlie knikte. “Kom maar hier en slaap een beetje. Morgen zal alles beter zijn”, beloofde ik hem. Ik wist nog niet hoe, maar morgen zou alles beter zijn. Charlie trok de capuchon van mijn trui over zijn hoofd en nestelde zich in de holte van mijn arm. Ik trok hem dicht tegen me aan zodat hij het zeker niet koud zou hebben. “Gaan we morgen terug naar mama?” vroeg Charlie plots. De vraag overviel me. “Nee” Het klonk hard en kil, maar ik ging er niet over liegen. “Charlie kijk me eens aan”, beval ik zachtjes. Charlie keek me met slaapoogjes aan. “Het komt goed, het komt allemaal goed”, beloofde ik. Charlie zei niets, maar nestelde zich terug in de holte van mijn arm. Ik legde mijn wang tegen zijn hoofd en sloot mijn ogen. “Het komt goed Mister Captain, het komt goed”, mompelde ik zachtjes waarna ik in slaap viel.

Reacties (3)

  • AmiZero

    Die moeder doet me denken aan de moeder van een vriendin van mij. Die zet haar ook steeds uit huis, hoe kan je je zelf dan nog mens noemen ):

    9 jaar geleden
  • Troians

    Zooooooo zielig:(
    Snel verder

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Zoooooooo SCHATTIG!!!!!!!!!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen