Foto bij Chapter two (three weeks before christmas)

Jake Fraun

“Jake, Jake wordt wakker. Jake, het sneeuwt!” riep Charlie blij. Ik opende langzaam mijn ogen en knipperde tegen het felle licht. “Jake, kom nu”, zei Charlie ongeduldig. Hij trok aan de mouw van mijn blouse en ik stond op. Ik liep achter hem aan, de gure wind in. Wattige witte vlokken vielen uit de hemel en smolten op mijn neus. Dit kon niet waar zijn. Charlie keek me met een grijns aan. Ik lachte naar hem en besloot hier van te genieten, voor zolang het kon. Charlie pakte wat sneeuw bij elkaar en gooide het mijn richting uit. Ik maakte ook een sneeuwbal en gooide die expres mis. Charlie gierde van het lachen en ik was blij dat ik hem zo gelukkig zag. “Sneeuwman!!!” gilde Charlie plots in mijn oor en ik zette geschrokken een stap opzij. “Ja, is goed hoor. Maar laat je mijn trommelvliezen heel dan?” lachte ik en Charlie knikte heftig. Ik maakte een klein bolletje en rolde dat door de sneeuw. Charlie deed mij na en een kwartier later had hij al een tamelijke bal. Ik rolde nog eventjes door en Charlie keek me een beetje teleurgesteld aan. “Wat scheelt er?” vroeg ik bezorgd. “Die van jou is veel groter”, zei hij beteuterd. Ik grinnikte zachtjes. “Kom, zullen we die van jou ook groter maken?” vroeg ik en Charlie knikte blij. We rolden tot zijn bal nog groter was dan die van mij. “Nu zullen we ze op elkaar zetten”, zei ik en ik hief mijn sneeuwbal voorzichtig op. Charlie gaf me nog een kleine sneeuwbal als hoofd en ik plaatste hem bovenop. “Ga jij maar wat steentjes zoeken”, zei ik hem en Charlie begon direct in de sneeuw te wroeten, op zoek naar steentjes. Toen hij er eindelijk een stuk of vijf gevonden had, duwde hij ze in de buik van de sneeuwman. “Hoe ga je hem noemen?” vroeg ik en ik duwde een dikke steen in het gezicht van de sneeuwman, nu had hij ook een gezicht. Charlie keek peinzend voor zich uit. “Meneer de sneeuwman”, zei hij toen en ik moest lachen. “Wel, zeg eens hallo tegen meneer de sneeuwman.” “Hallo meneer de sneeuwman”, zei Charlie en hij hield het takje dat een arm moest voorstellen even vast. “Jij nu ook”, zei hij toen. “Hallo meneer de sneeuwman, alles goed?” zei ik en ik ging dicht bij het gezicht van de sneeuwman staan, zodat het leek alsof hij iets tegen me fluisterde. Toen ik terug naar Charlie keek, zag ik dat hij klappertandde. “Heb je het koud Charlie?” vroeg ik en Charlie knikte bibberend. Ik pakte zijn ijskoude handje vast en trok hem terug naar het winkelcentrum. “Kom Mister Captain, we gaan een paar handschoenen kopen voor jou”, zei ik en Charlie lachte blij. Ik koos voor de goedkoopste winkel en ging daar naar binnen. Onmiddellijk werden we opgewacht door warme lucht. Ik hoorde Charlie gelukzalig zuchten. Ik liep meteen door naar de winterkledij om daar een goedkoop setje handschoenen uit te kiezen. Ik had niet veel geld, dus ik moest opletten wat ik kocht. Ik nam een veel te groot paar grijze handschoenen uit het rek en liet die aan Charlie zien. Het probleem was, als ik kleine handschoenen kocht, kon ik er niets mee doen. Dus het was slimmer om een beetje te grote handschoenen te kopen. Charlie nam ze van mij over en schoof ze over zijn handjes. Natuurlijk waren ze veel te groot, maar ze waren wel lekker warm. “Is het zo goed?” vroeg ik, me toch een beetje schuldig voelend dat ik hem niets beters kon geven. Charlie knikte blij. Hij gaf de handschoenen terug aan mij en ik ging betalen. Toen we de winkel terug uitkwamen werden we weer overvallen door de kou. Ik gaf Charlie meteen zijn handschoenen zodat hij geen kou zou lijden. “Ze zijn mooi. Dank je Jake”, zei hij en ik keek hem vertederd aan. Die handschoenen waren spuuglelijk, maar hij was blij dat hij het warm had. “Zullen we nog een stukje brood gaan eten?” vroeg ik en ik knikte richting onze ‘slaapplaats’. Charlie knikte blij, waarschijnlijk had hij al langer honger maar durfde hij het niet te zeggen. We gingen terug zitten en ik gaf hem een stuk brood en een koekje. “Charlie, luister eens naar me, als je honger hebt, moet je dat gewoon zeggen oké? Ik zorg er wel voor dat je iets kan eten”, zei ik hem toen en ik keek hem indringend aan. Charlie zei niets, maar kauwde rustig op zijn brood. Ik liet hem rustig eten en nam zelf een slok van het flesje water. Ik keek naar de passerende mensen en het viel me op dat het drukker was. Ik stond op en klopte mijn broek af. “Ik ben zo terug, blijf hier. Is dat goed?” vroeg ik. “Ja hoor, kom je terug?” vroeg hij toen en ik zag de angst in zijn ogen voor het antwoord. “Altijd, dat beloof ik je”, zei ik en ik drukte een kus op zijn voorhoofd. Ik liep naar de supermarkt en liep direct door naar de kassa. “Excuseer juffrouw, weet u hoe laat het is?” vroeg ik aan de jonge kassierster. Ze leek me niet veel ouder als mij, misschien achttien jaar? “Het is nu half vier”, antwoordde ze met een verleidelijke glimlach. Het deed me niets. Ik wist dat ik iets zou moeten voelen, maar ik had het niet. De kriebels, vlinders, vleermuizen, hoe je het ook wilt noemen, ik had het nog nooit gevoeld. Ik knikte en zei hij haar gedag. Het was half vier, dus de dag was al half om. Ik liep gauw terug naar Charlie en zakte naast hem op de grond. Charlie keek me zuchtend aan. “Verveel je je?” vroeg ik en alweer voelde ik me schuldig, ik hield te weinig rekening met hem. “Zullen we mensen kijken?” stelde ik toen voor, omdat ik ook niet goed wist wat we anders konden doen. “Ja, heb je die gekke vrouw al gezien?” vroeg Charlie fluisterend. Ik boog me samenzweerderig naar hem toe en antwoordde toen nee. Charlie wees naar iemand rechts van hem en de vrouw zag er inderdaad een beetje grappig uit. Ze droeg een dikke, lange, zwarte mantel en op haar hoofd had ze een soort hoed/muts die versierd was met veren. “Zou ze vriendelijk zijn?” vroeg ik Charlie en ik deed haar gezichtsuitdrukking na. Charlie schoot in de lach en schudde zijn hoofd. “Nee, volgens mij zegt ze alleen maar: ‘Jake, zoiets doe je niet’”, antwoordde Charlie. “Jake, foei, zoiets doe je toch niet”, zei ik met een bekakt accent en ik vertrok mijn mond tot een streep. Charlie gierde van het lachen en rolde over de grond. “Jake, sto-hop, je bent veel te grappig!” zei hij tussen twee lachbuien door. “Goed dan, oh, wat denk je van die jongen”, zei ik en ik wees naar een jongen van ongeveer tien jaar die bij de cd winkel stond. Charlie volgde mijn vinger en begon spontaan te blozen. “What the”, zei ik en ik keek nog eens naar de jongen. Pas toen bemerkte ik het blonde meisje dat naast hem stond. Haar haar zat in een vlecht die over haar chocoladebruine jas viel. Ze droeg donkerblauwe laarsjes en zag er erg schattig uit. Ik grinnikte. “Je vindt haar leuk”, zei ik en porde in Charlies buik. Zo jong, en nu al verliefd. “Nietes”, reageerde hij fel, maar hij sloeg zijn ogen neer toen het meisje zich omdraaide. Ze had een lief gezichtje en haar amandelvormig, blauwe ogen fonkelden. Ik stond grijnzend op en trok Charlie overeind. “Kom, misschien wil ze wel samen met jou spelen”, zei ik en ik sleurde hem richting de cd winkel. Het meisje had duidelijk door dat we haar in het vizier hadden en ze frunnikte zenuwachtig aan het randje van haar jas. “Hallo, ik ben Jake en dit is Charlie. Hoe heet jij?” vroeg ik en ik duwde Charlie naar haar toe. “Evangeline”, fluisterde ze zachtjes en ik zag dat ze lichtjes bloosde. “Wel Evangeline, heb je zin om samen met Charlie buiten te spelen?” vroeg ik haar toen. Ze dacht even na, maar knikte toen. “Is je mama hier?” vroeg ik. Ze knikte en wees naar een blonde vrouw die sprekend op haar leek. Ik liep naar de vrouw toe en tikte op haar schouder. Ze draaide zich om en schrok een beetje toen ze zag dat Charlie en Evangeline achter mij naar elkaar stonden te lachen, ze zagen er erg schattig uit. “Evangeline!” zei ze geschrokken en Evangeline werd rood. “Mevrouw, vindt u het goed als Charlie en Evangeline even gaan buiten gaan spelen?” vroeg ik haar en de vrouw kalmeerde een beetje. “Eh, oh, ja natuurlijk. Kan ik je vertrouwen?” vroeg ze toen. “Natuurlijk, we blijven gewoon hier op het voorplein van het winkelcentrum, u kan ons van hieruit zien”, antwoordde ik en ik wees naar de plek door het raam. “Goed dan, Evangeline, gedraag je. Ik kom je halen als ik klaar ben. Als dat geen probleem is voor jullie natuurlijk”, zei ze en ik schudde mijn hoofd. “Geen probleem hoor, wij blijven nog een tijdje hier”, antwoordde ik beleefd. “Wat is je naam eigenlijk?” “Ik ben Jake, en dit is mijn broertje Charlie.” “Ga nu maar spelen.”

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen