Foto bij Chapter three (three weeks before christmas)

Jake Fraun

“Kom jongens, we gaan een sneeuwman maken!” zei ik en ik gaf Charlie en Evangeline een duwtje in de rug. “Hé, ik ben wel een meisje”, protesteerde Evangeline toen. “Sorry, kom jongen en meisje, we gaan een sneeuwman maken!” Evangeline lachte. “Maar Jake, we hebben toch al een sneeuwman gemaakt?” merkte Charlie toen op. Ik stopte even en trok een denkend gezicht. “Dat is waar. Kom jongen en meisje, we gaan een sneeuwvrouw maken”, besloot ik en Evangeline en Charlie gniffelden. “Kijk Evangeline, die grote bol heb ik gemaakt”, riep Charlie trots toen hij bij onze sneeuwman stond. “Wauw”, reageerde Evangeline bewonderend. Charlie kreeg een blosje op zijn wangen en hij zag er echt schattig uit. “Gaan jullie een sneeuwvrouw maken, of moet ik helpen?” vroeg ik hen. “Nee, wij kunnen dat wel alleen, toch Evangeline?” zei Charlie en Evangeline knikte instemmend. “Goed dan, ik zal hier zo, op het bankje gaan zitten, goed?” zei ik en Charlie en Evangeline knikten. Ik ging op het bankje zitten en keek geamuseerd toe hoe Evangeline voorzichtig een beetje sneeuw opraapte en dat bij elkaar duwde tot een balletje. Charlie echter had op korte tijd al een mooi gevormde bal. Charlie rolde de bal door de sneeuw tot hij hem niet meer vooruit kreeg. “Moet ik even helpen?” stelde ik voor. “Nee nee, wij kunnen dat wel”, zei Charlie snel en ik grinnikte. Door een zachte zucht keken we allebei om en zagen we hoe Evangeline een pluk haar uit haar gezicht veegde. “Moet ik je helpen?” vroeg Charlie aan haar. Evangeline knikte blozend en ze deed een stapje achteruit zodat Charlie doorkon. Ik hoorde Charlie Evangeline zachtjes uitleggen hoe je het best een sneeuwbal kon maken en ik grinnikte zachtjes. Zij waren echt het schattigste tweetal dat ik ooit heb gezien. Als ik nu in een gewone situatie zat, zou ik haar thuis hebben uitgenodigd. Ik vervloekte mama, dat ze ons dit aandeed. Ik vroeg me af wat ik moest doen. Waar moest ik heen met Charlie als het geld op was? Ik probeerde er niet aan te denken, maar ik wist dat het niet lang zou duren voor ik me daar wel zorgen over zou moeten maken. Of een slaapplek, Charlie kon niet eens in zijn eigen bedje slapen. Of een warme maaltijd. Of een kerstboom. Kerstmis, ik kon hem niet eens een fatsoenlijke kerst geven! Ik probeerde de brok in mijn keel weg te slikken, maar het lukte niet. Charlie zou dit jaar geen kerst vieren en dat was mijn schuld. Ik had hem bij mama moeten laten. Hoe goed mijn bewegingsredenen ook waren, het was dom om te denken dat ik voor Charlie kon zorgen. Ik was zijn vader niet! Hoewel ik het dichtste in de buurt kwam van. Ik zuchtte en legde mijn gedachten het zwijgen op. Charlie en Evangeline hadden ondertussen al een mooie sneeuwvrouw gemaakt. “Is ie niet mooi?” vroeg Charlie toen aan mij. “Maar natuurlijk wel, hij is prachtig!” zei ik enthousiast. “Maar wat gaan we nu doen?” vroeg Charlie zich hardop af. “We kunnen…eh…we zouden ook een sneeuwkindje kunnen maken?” stelde Evangeline fluisterend voor. “Wat een goed idee! Dan is het een sneeuwfamilie”, reageerde Charlie enthousiast. Ik grinnikte om zijn enthousiasme, het was duidelijk dat Evangeline er voor iets tussen zat. “Goed, werken jullie nog maar wat door. Ik zal me wel weer op het bankje verschansen”, zei ik en ik ging terug zitten. Ze begonnen alle twee weer sneeuw bijeen te rapen en af en toe hoorde ik hen giechelen. Het was fijn om Charlie gelukkig te zien, hoe hopeloos de situatie dan ook was. De laatste maand had hij niet meer zo gekeken. Sinds papa stierf. En mama gaf ons er de schuld van. In het begin was het slechts klagen, maar de laatste dagen was het ondragelijk. Elk onbenullig dingetje was mijn schuld, ik was het altijd geweest. Niets kon ik nog goed doen. Ik begreep dat ze het moeilijk had, maar moest ze het daarom op ons afreageren? Ik dacht het niet. Een slag in mijn nek deed me uit mijn gedachten opschrikken. Ik draaide mijn hoofd en voelde toen iets koud via mijn nek naar beneden glijden, mijn trui in. Sneeuw. Charlie en Evangeline keken me met een kwajongensblik aan en Charlie had nog een beetje sneeuw aan zijn handschoen hangen. “Oh die krijgen jullie terug”, zei ik nepdreigend en Charlie en Evangeline liepen gillend weg. Ik greep vlug wat sneeuw bij elkaar en liep hen toen schreeuwend achterna. “Waaaaaaaah”, gilden ze en ik had ze al snel ingehaald. Ik gooide de sneeuwbal met slechts weinig kracht zodat hij zachtjes de jas van Evangeline raakte. “Hebbes”, zei ik en ik sloot hen beide in mijn armen. Charlie en Evangeline werden tegen elkaar geduwd en ze begonnen alle twee te blozen toen hun neuzen elkaar raakten. Ze waren echt te schattig voor woorden. Charlie boog voorover en voor een seconde dacht ik dat hij haar ging kussen, waar ze natuurlijk nog veel te jong voor waren. Maar in de plaats daarvan fluisterde hij iets in haar oor. Toen ik Charlies duivelse lach zag en Evangelines grijns, wist ik dat het tijd was om te rennen. Ik draaide me om, maar was net te laat want ze hadden beide al een handvol sneeuw vast die ze naar mij gooiden. Ik werd vol in mijn rug geraakt en gaf me over. “Genade, alsjeblief, genade”, smeekte ik en ik zakte op mijn knieën. Ze keken me peinzend aan, zouden ze me laten gaan? Ik trok een pruillip en zette puppyoogjes op. Evangeline fluisterde iets in Charlies oor waarna Charlie het woord nam. “Goed, we laten je vrij”, sprak hij op plechtige toon waarna hij naar Evangeline keek. “Was het zo goed?” Evangeline knikte. “Evangeline, het is laat. We gaan naar huis”, riep de moeder van Evangeline plots. Evangeline keek ons spijtig aan en ik zag Charlie verdrietig terug kijken. “Kom schatjes, het is al laat”, zei ik toen geen van beiden in actie leek te komen. Ik gaf hen een duwtje richting het winkelcentrum. “Kom je morgen weer?” vroeg Charlie toen fluisterend. Evangeline knikte opgewekt. “Mama, mag ik morgen weer komen spelen?” vroeg ze en ze keek haar mama smekend aan. Haar moeder keek naar mij. “Jake, was het toch?” Ik knikte. “Gaat dat voor jullie? Ik begrijp het best als het niet gaat hoor.” “Nee hoor, geen probleem. Wij zijn hier al van heel vroeg dus, kom maar wanneer je wilt”, antwoordde ik. “Mag het mama?” smeekte Evangeline. “Goed dan, ik breng je morgen wel. Zeg nu maar gedag tegen je vriendje want zij moeten vast ook naar huis om te gaan eten.” Eten. “Hoe laat is het mevrouw?” vroeg ik haar. Ze keek op haar horloge. “Nu is het acht uur. Hoe geraken jullie thuis? Wonen jullie in de buurt? Ik wil jullie wel een lift geven hoor”, zei ze toen. “Dat is heel vriendelijk, maar het is niet nodig, dank je”, sloeg ik haar aanbod vriendelijk af. Ze knikte en gebaarde toen aan Evangeline dat ze moest doorlopen. Ik sloeg mijn arm over Charlies schouder en samen keken we hoe Evangeline en haar moeder weg liepen. Net voor ze de hoek omsloegen, draaide Evangeline zich om en zwaaide nog een laatste keer. “Kom, we gaan een koekje eten”, zei ik en ik duwde Charlie terug de warmte in. Ik liet me tegen de muur afzakken tot op de grond en klopte toen op mijn schoot waar Charlie plaats nam. Ik gaf hem een koekje en de fles water. “Vond je het leuk?” vroeg ik waarna ik zelf ook een slokje water nam, morgen zou ik een nieuwe fles moeten kopen. “Ja, bedankt dat ik met haar mocht spelen”, zei hij en hij sloot zijn ogen terwijl hij op zijn koekje sabbelde. “Heb je honger?” Wat een stomme vraag, natuurlijk had hij honger! “Een stukje brood is goed”, antwoordde hij toen. Ik vervloekte me voor de zoveelste keer vandaag dat ik niets beters voor hem had en gaf hem een groot stuk brood. “Ik mis mama, ik mis thuis”, zei Charlie zachtjes toen hij uitgegeten was. Ik gaf hem een dikke knuffel en liet zijn hoofd tegen mijn borst rusten terwijl ik zachtjes over zijn hoofd streelde. “Wil je terug?” Ik wilde dat hij wist dat hij terug kon, dat hij een keus had. “Blijf jij dan bij me?” Ik beet op mijn lip. “Nee” “Dan wil ik niet terug. Jake, beloof me dat je me nooit achterlaat” “Ik beloof, Charlie, dat ik jou nooit van mijn leven zal achterlaten.” “Dan is het goed. Heb jij ook zin in Kerstmis?” “Ja hoor, jij ook?” “Ja” “Wat vind jij het leukste aan Kerstmis?” “De mooie boom die we samen versierd hebben, samen liedjes zingen voor de openhaard en de pakjes natuurlijk!” Ik grinnikte en woelde door zijn haar. Plots kreeg ik een idee. “Ik zal er voor zorgen dat jij dit jaar ook een boom kan versieren” Charlie hief zijn hoofd zodat hij me aan kon kijken. “Echt waar?” “Echt waar” Charlie nestelde zich terug tegen me aan terwijl hij zachtjes “dank je” fluisterde. “Het komt allemaal goed Mister Captain, het komt allemaal goed”, zei ik en we vielen samen in slaap.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen