Foto bij Chapter four (three weeks before christmas)

Jake Fraun

“Hé, jullie daar! Maak dat je wegkomt!” Ik schrok wakker en zag in de verte een schim. Hij kwam langzaam dichterbij en ik herkende het blauwe uniform. “Charlie, rustig blijven”, fluisterde ik zachtjes terwijl ik hem stevig vast nam en begon te rennen. Ik liep de koude in en de gure wind beet in mijn wangen. Ik hield Charlie nog dichter tegen me aan zodat hij geen last van de kou zou hebben. Ik rende en rende terwijl ik probeerde te bedenken waar we heen moesten. De witte sneeuw vormde een uitzichtloze vlakte en ik zuchtte hopeloos. Waar moesten we naar toe? Toen zag ik de oplossing, de openbare toiletten. Het was niet het meest luxueuze, maar het was de enige oplossing als ik niet wilde dat Charlie zou doodvriezen. Ik ging het kleine gebouwtje binnen en de urinegeur drong mijn neusgaten binnen. Het was er vies en plakkerig, maar we waren er beschut tegen de vallende sneeuw. Ik liet me op de grond zakken en keek naar Charlie. Hij had enkel even met zijn oogjes geknipperd, maar hij was al weer weggezakt. De koude wind kroop onder de deur door. Het was er kouder dan in het winkelcentrum, maar het was beter dan niets. Goed genoeg om de nacht door te komen. Vermoeid sloot ik mijn ogen en al snel viel ik in slaap.
Een luid kabaal liet me opschrikken uit mijn slaap. Ik rechtte mijn rug en spitste mijn oren om zo te achterhalen waar het lawaai vandaan kwam. Pas toen zag ik de twee schimmen aan de andere kant van de kleine ruimte. Aan hun gelal te horen, hadden ze een glas teveel op. Ik hield me gedeisd en hoopte dat Charlie er doorheen zou slapen. Gelukkig waren de mannen te zat om te merken dat ze niet alleen waren. Ze lalden er op los en mijn oren deden pijn van het lawaai. Tot het plots werd onderbroken door een misselijkmakend geluid, gevolgd door de zure geur. Ik zag hoe de langste van de twee voorover gebogen stond en ik sloeg mijn hand voor mijn neus voor ik zelf ook moest kokhalzen. Ik stond in twee tellen recht en draaide mijn rug naar de mannen hopende dat Charlie hier geen last van had. Ik moest hier weg, zo snel mogelijk. Ik besloot dat we het beste terug konden gaan naar het winkelcentrum en daar onder het afdakje wachten tot de eerste mensen arriveerden. Ik draaide me vliegensvlug om en rende snel naar buiten. Het was dan wel koud buiten, ik kon terug vrij ademen. Ik rende terug naar het winkelcentrum en perste me tegen het raam zodat de sneeuw net tot aan de tippen van mijn schoenen kwam. Charlie had gelukkig door dit alles heen geslapen en daar was ik heel blij om. Het viel me op dat het al licht was, de eerste auto’s reden al door de straten. Ik hoopte dat het niet lang meer zou duren voor er iemand zijn of haar winkel kwam opendoen. Charlie voelde ijskoud aan en ik wilde hem zo snel mogelijk in de warmte. Ik zong zachtjes voor me uit om de tijd wat te doden. Ik moest mezelf tegenhouden om niet op te springen van blijdschap toen ik de eerste mensen het winkelcentrum zag binnengaan. Jammer genoeg waren het geen winkeleigenaars, maar nu kon het niet lang meer duren. En inderdaad, nog geen kwartier later kwam de restaurantbazin aan. Ze ontgrendelde de deur en wierp toen een blik op ons. Ze leek even na te denken en kwam toen op ons afgelopen. “Zaten jullie hier gisteren niet ook al?” vroeg ze en ik wist even niet wat ik moest doen. Ach ja, waarheid duurt het langst. “Ja” “Hebben jullie hier geslapen?” vroeg ze geschrokken. Ik knikte, een bijna onmerkbare beweging maar zij had het wel gezien. “Oh, lieve help, kom binnen. Ik zal wel iets warms maken voor jullie”, reageerde ze snel en ze hield de deur voor ons open. Ik stond op met Charlie in mijn armen en schonk de vrouw een dankbare blik voordat ik binnenging. We werden meteen door de warmte omhuld en ik haalde trillerig adem, warmte. Ik ging in een hoekje zitten en drukte mezelf tegen de verwarming waardoor het leek alsof ik mijn rug verbrandde. Ik slaakte een gesmoord kreetje waardoor Charlie even met zijn ogen knipperde en de vrouw me bezorgd aankeek. Ik richtte mijn blik blozend op de grond. Ik was die vrouw zo dankbaar. “Voor jou een koffie? En voor dat schattig kleintje?” vroeg de vrouw en ze keek me vragend aan. “Graag en ik hoop dat Charlie nog eventjes slaapt”, piepte ik zachtjes. Mijn stem was schor van het zwijgen en van de vermoeidheid. Ze draaide zich terug om en liep naar de toog. “Bedankt”, zei ik schor en ik probeerde te slikken om zo mijn stemgeluid te versterken. Maar ze had me gehoord en keek me glimlachend aan, de bezorgdheid lag nog steeds in haar ogen. Ze zette de koffiemachine en het begon luid te zoemen. Ik had het ondertussen lekker warm en ik bedacht hoe ik Charlie dichter bij de verwarming kon krijgen zonder hem wakker te maken. Ik vond er niets beter op dan hem dicht tegen me aan te drukken zodat ik mijn warmte aan hem kon doorgeven. De vrouw kwam terug met twee mokken koffie. Ze knielde naast me neer en bood me de tas aan. Ik nam hem dankbaar aan en duwde gretig mijn handen rond de hete tas. Ik verbrandde mijn vingers, maar het kon me echt niets schelen. Voorzichtig nam ik een slokje en ik voelde de hete vloeistof door mijn lichaam glijden, het gaf me een heerlijk warm gevoel. De vrouw hield me al die tijd nauwlettend in de gaten, maar liet me rustig van de warmte en de koffie genieten. Pas toen ik terug een beetje normaal deed, stelde ze haar eerste vraag. “Hoe oud zijn jullie?” Ik slikte, moest ik haar alles vertellen? Ik was het haar verschuldigd en eigenlijk wilde ik het haar allemaal vertellen. Ik had al mijn frustratie en verdriet opgekropt en ik voelde meer en meer de drang om het iemand te vertellen. Maar ik wilde niet dat ze ons naar de politie zou sturen, of nog erger, terug naar huis. Nee, ik wilde niet terug naar huis. “Charlie is mijn broertje, hij is vijf jaar oud, ik ben Jake en ik ben zestien”, zei ik haar en haar ogen werden even groot. “Hoelang verblijven jullie al op straat?” vroeg ze met een verstikte stem, medelijden was nu duidelijk in haar ogen te lezen. “Nog niet lang, nog maar twee nachten”, zei ik en ik probeerde het zo luchtig mogelijk te laten klinken. Maar ik faalde faliekant, hoe kon ik het luchtig laten klinken? Wat is er normaal aan twee kinderen die al twee nachten op straat leven? Ze opende haar mond om nog iets te zeggen, maar ze veranderde toen toch van gedacht. Uiteindelijk vroeg ze het toch. “Zijn jullie weggelopen?” Dat wilde ze daarjuist ook al vragen en ik begreep meteen waarom ze twijfelde: welke vijfjarige loopt er nu weg van huis? Ik schudde mijn hoofd en ik zag aan haar gezicht dat ze al zoiets gedacht had. “Mama heeft het moeilijk de laatste tijd en het werd haar even teveel en daarom stuurde ze ons het huis uit”, ratelde ik, lichtelijk in paniek. Waarom verdedigde ik haar? Zij had ons eruit gegooid, ze had Charlie aan zijn lot overgelaten. Ik schrok toen Charlie begon te bewegen in mijn armen en ik verstarde even. “Zullen we je broertje anders even in de zetel daar leggen?” stelde de vrouw voor terwijl ze wees naar een zeteltje aan de zijkant van het restaurant. Ik knikte en hief Charlie op. Ik liep naar het zeteltje en liet Charlie er voorzichtig in zakken. Ik trok de capuchon van mijn trui die hij nog steeds aanhad over zijn hoofd en aaide over zijn voorhoofd. Ik ging terug naast de vrouw zitten die nu in kleermakerszit zat. “Wil je vertellen wat er is gebeurd?” vroeg ze, haar stem klonk vriendelijk. Het was geen bevel, ik had een keuze. “Mijn vader is een maand geleden gestorven aan kanker. Mijn moeder heeft het er heel moeilijk mee dat hij er niet meer is. Ze geeft mij er de schuld van. Maar eergisteren, ze schreeuwde tegen ons, dat deed ze wel vaker, maar de blik in haar ogen”, mijn stem stokte in mijn keel en ik probeerde te slikken. “Die blik in haar ogen zal ik nooit vergeten. De pure haat, ze meende toen ze zei dat het onze schuld was. Ze schreeuwde naar ons dat we weg moesten gaan en nooit meer terug komen. Ze heeft Charlie op straat gezet”, zei ik en mijn stem klonk op het einde verontwaardigd. “Ze heeft ons op straat gezet alsof we een stuk vuil zijn. Charlie kan nog niet zonder zijn moeder”, piepte ik en ik snikte even. Een verloren traan rolde over mijn wang.

Reacties (2)

  • Troians

    Zo zielig
    Snel verder
    Kus

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Moeilijke tijden

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen