Chapter seventy-two - Noelle C. Richards

“Ik moet gaan,” fluisterde ik tegen Liam. “Ik bel je nog wel, als ik meer weet, oké?” “Oké.” Ik kon horen dat hij glimlachte, waardoor ik dat ook deed. Ik drukte het gesprek weg en opende de deur. “Ik ben niets aan het doen,” zei ik zuchtend tegen mijn moeder. Ze zag mijn viool op het bed liggen. “Waarom speel je niet?” Weer zuchtte ik. “Ik had even geen zin meer.” “Waarom zou je in hemelsnaam midden in het stuk stoppen?” “Ik had even geen zin meer! Ik oefen uren, hier en op school! Mag ik ook eens!” “Sla niet zo’n toon aan, jongedame!” Ik rolde – uit mijn moeders zicht – met mijn ogen. Ze keek nog even argwanend door mijn kamer en beende toen weer weg. Ik liet me op mijn bed vallen, naast mijn viool. Ik staarde naar het plafond. Mijn leven was een puinhoop.
Die avond kon ik niet slapen. Mijn gedachten schoten heen en weer, van Liam naar Aiden, van Aiden naar Liam. Vlak voordat ik in slaap viel, had ik mijn keuze gemaakt. De volgende keer dat ik Aiden zag zou ik het uitmaken. En met die gedachte viel ik eindelijk in slaap.

De volgende ochtend stond ik aarzelend voor mijn kledingkast. Normaal had ik er nooit last van maar nu wist ik echt niet wat ik aan moest doen. Niets leek goed genoeg. Maar waarvoor? Als ik Aiden zou zien, zou ik een punt achter onze relatie zetten. Als je het nog een relatie wilde noemen. Als hij me zag probeerde hij me uit de weg te gaan en dat deed je volgens mij niet in een relatie. Maar aan de andere kant, ik wilde hem laten weten wat hij liet lopen als ik het uitmaakte. Zoveel zelfvertrouwen had ik dan weer net wel. Mijn zelfvertrouwen had bij hem een flinke deuk opgelopen, de laatste tijd tenminste. In het begin liet mij me zweven, liet me merken dat ik speciaal was.
Uiteindelijk besloot ik te gaan voor een héél zachtroze, kort, strapless jurkje. Het was misschien een beetje koud, maar toen ik naar buiten keek zag ik dat het mooi weer was. De zon scheen me vrolijk tegemoet. Ik deed snel mijn make-up en deed mijn lange haren in een hoge paardenstaart. Toen pakte ik snel mijn tas in en pakte mijn vioolkoffer. Ik liep de trap af naar beneden en zei mijn moeder en Doug gedag. Mijn moeder keek me met een argwanende blik na, maar daar trok ik me niets van aan. Ik liep het huis uit, naar de bushalte.
Op school werd ik opgewacht door Paige, Marylin en Charissa. “Wow, wat zie jij er goed uit!” complimenteerde Paige. Ik glimlachte. “Wat is er met jou aan de hand?” vroeg Marylin verwonderd. Ik haalde diep adem. “Ik maak het uit met Aiden en laat hem zien wat hij mist.” Paige joelde. “Go girl!” Charissa trok een hoofd, maar zei er verder niets van. Ik keek uit over het schoolplein. “Hij is er niet. Nog niet,” zei Marylin. Teleurgesteld liet ik mijn hoofd zakken. “Kom.” Paige trok me mee naar binnen, want ik had het eigenlijk best koud. Ik legde mijn spullen in mijn kluisje en ging toen naar de aula, om daar te wachten tot de bel ging en ik naar piano zou mogen. Om de paar seconden draaide ik me om naar de ingang van de aula, om te zien of hij er al aankwam. Vlak voordat de bel ging zag ik hem. Stoer als altijd. Zijn haren lagen plat om zijn hoofd, maar hij was knapper dan ooit. Toen ik hem zag, brokkelde mijn vastberadenheid stukje voor stukje af. Paige kneep even bemoedigend in mijn schouder, maar ik kon het niet. Ik kon niet op hem afstappen en tegen hem zeggen waar ik al de hele ochtend op oefende. Ik kon onze relatie niet verbreken. Ik kon het niet.


Nog een stukje voor mijn awesome abo's
Btw: iedereen weet van hun 'relatie', behalve haar ouders (;

Reacties (5)

  • Collywobbles

    Go girl!(nerd)

    8 jaar geleden
  • xmustachex

    noelle je kan het, maak het uit!:)

    ik ben zo verslaafd aan jou verhaal! xxxx

    8 jaar geleden
  • JenniBieber

    go noelle! go noelle! je kan het! (yeah)
    snel verder! <3
    xx je nieuwe verslaafde abo(H)

    8 jaar geleden
  • Scenery

    Arm kind... ): Waarom zijn de eikels altijd zo knap?

    8 jaar geleden
  • CRIZZY

    Je kan het, je kan het!(yeah)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen