Foto bij Chapter five (three weeks before christmas)

De vrouw zei niets, maar liet me rustig doen. Plots sloeg ze haar armen om me heen en drukte me tegen haar aan. Ik verloor mijn zelfcontrole en begon zachtjes te huilen. Toen ik een halfuur later uitgehuild was, gaf de vrouw me vriendelijk glimlachend een papieren zakdoekje aan. “Bedankt”, zei ik oprecht. Ze wuifde het weg. “Mijn naam is trouwens Sophie”, zei ze en ik glimlachte. “Bedankt Sophie” “Ach, het is al goed. Hebben jullie geen honger eigenlijk?” vroeg ze en ik schudde vlug mijn hoofd. Ik wilde haar niet nog meer vragen. Maar mijn rammelende maag verraadde me. Ze keek me even afkeurend aan. “Je moet niet zo liegen, daar is niemand bij gebaat”, zei ze streng maar lachte daarna. Ik lachte ook en ik voelde me opgelucht, het voelde goed om te lachen. “Jake?” Charlie klonk paniekerig en ik stond direct recht om naar hem toe te lopen. “Rustig maar Mister Captain, het is goed nu”, suste ik hem en ik ging naast hem zitten en trok hem op schoot. Charlie keek nieuwsgierig om zich heen en glimlachte naar Sophie. “Heb je lekker geslapen?” vroeg ze terwijl ze hem vertederd aankeek. Charlie was dan ook een superschattig kindje. Charlie beet verlegen op een vingertopje en ik knikte. “Heb jij een beetje honger?” Charlie knikte gretig. “En jij blijft bij jouw vorige mening?” vroeg ze nog eens voor de zekerheid. Ik knikte en Sophie verdween naar, wat ik veronderstelde, de keuken. “Gaat het een beetje?” vroeg ik aan Charlie die nog steeds zijn ogen uit keek. “Ja, het is hier lekker warm”, antwoordde hij simpel. Ik wilde hem vragen of hij iets van deze nacht had gemerkt, maar ik wilde het hem niet uitleggen als hij van niets wist. Na een hoop gestommel kwam Sophie terug met een dienblad vol eten. “Tast maar toe”, zei ze en ze plaatste het dienblad op een tafel. Charlie nam gretig een broodje waar hij een stuk van scheurde. Ik nam schuchter een boterham en begon er aan te knabbelen. Ik was Sophie erg dankbaar, maar ik kon niets voor haar terugdoen. Ik voelde me schuldig. “Hier kleintje, drink maar”, zei Sophie en ze hield Charlie een beker, warme chocolademelk vermoedde ik, voor. Charlie greep ernaar met zijn handjes wat een enorm schattig beeld opleverde. Sophie overhandigde hem de beker en Charlie begon gulzig te drinken. Hij slaakte een kreetje toen hij zijn keel verbrandde, maar dronk toen snel verder. Ik grinnikte toen ik hem zo bezig zag. Charlie keek gelukkig, zijn oogjes blonken. Voor even, heel even, dacht ik dat de problemen weg waren. Ze waren niet weg, maar ik kon ze even vergeten. Ik wierp een blik op de klok en zag dat het al half elf was. “Jongens, het spijt me, maar ik moet beginnen met de voorbereidingen voor de middag”, zei Sophie toen ze mijn blik volgde. Ik slikte, ik wilde vragen of we nog eventjes hier mochten blijven, in de warmte, maar durfde niet. “Jullie mogen natuurlijk hier blijven zolang jullie willen”, ging ze toen verder alsof ze mijn gedachten kon lezen. Charlie kirde tevreden en nam nog een broodje. “Weet je zeker dat jij niets meer eet?” vroeg Sophie toen met een bezorgde blik op mij. Ik knikte en keek toen terug naar Charlie, ik vond het heerlijk om hem te zien genieten. “Wil je nog iets drinken? Nog een tas koffie? Of chocolademelk, je vraagt het maar hoor”, zei ze toen. “Nee, bedankt, ik heb echt genoeg”, antwoordde ik en ik schonk haar een glimlach, ze was echt lief voor ons. Maar ik wilde niet van haar profiteren, want dat deden we eigenlijk. We profiteerden van haar goedheid en haar bezorgdheid. Maar ik kon Charlie toch moeilijk verbieden iets te nemen, hij was zo blij nu. Sophie verdween terug naar achter en begon met de voorbereidingen, zoals ze gezegd had. Charlie at rustig door en ik keek glimlachend toe. Zo bleven we een tijdje zitten. Na een tijdje begonnen de mensen binnen te druppelen en tegen half één was het overvol in het restaurant. Er waren ondertussen ook al vier serveerders aangekomen die Sophie en haar man kwamen helpen. Haar man was een grappige vent, ik had hem slechts kort gesproken. Charlie en ik zaten nu in een hoekje van het restaurant, terwijl we rustig de mensen om ons heen in ons opnamen. En daar hadden we nog lang gezeten, moest ik niet plots twee blonde bekende vlechtjes hebben opgemerkt. “Charlie? Charlie!” Evangeline kwam naar ons toe gelopen en ik zag hoe verschillende mensen zich omdraaiden en naar ons keken. Fijn, nu stonden we ook nog eens in de kijker. “Evangeline!” schreeuwde Charlie toen en hij veerde van zijn stoel. Ze liepen in elkaars armen en gaven elkaar een dikke knuffel. Ik hoorde mensen vertederd lachen, terwijl anderen hen afkeurend aankeken. Onwillekeurig moest ik lachen, hun leven was nog zo gemakkelijk. Als je ouder wordt, wordt het alsmaar moeilijker. Charlie bood Evangeline meteen zijn glas vruchtensap aan, waar hij enkele seconden nog van had gedronken. Ik liet hem begaan, maar ik hoopte dat Sophie het begreep. “Gaan we nog een sneeuwfamilie maken?” vroeg Evangeline toen waarop Charlie heftig knikte. Ik grinnikte om zijn enthousiasme en nam toen een pen uit het pennenbakje.


Alloah lieve mensen! Het spijt me dat ik bij de vorige chapters niets persoonlijk schreef, ik was het een beetje vergeten:$Maar goed, wat ik dus wil zeggen is: bedankt voor de lieve reacties en voor de drie abo's, het zijn er misschien niet veel, maar ik ben toch blij dat ik er al mensen zijn die mijn verhaal lezen en goed vinden. Dit is mijn eerste (halve) bromance, dus tips, suggesties, vragen... zijn altijd welkom!

Reacties (2)

  • Explore

    hoeo eigenlijk halve bromance??
    xx

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Jake is cool!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen