Foto bij Chapter eight (three weeks before christmas)

Jake Fraun

Ik trok Charlie nog wat dichter tegen me aan, ik had het koud. Na enkele dagen begon ik dan eindelijk de koude door mijn dunne kleren te voelen. Ik was verbaasd dat het zolang had geduurd, maar ik was er wel blij om. Alleen, wist ik nu niet meer wat ik moest doen. Ik was radeloos. Ik had geen geld meer, maar ik wilde ook niet meer profiteren van iemand anders, zo wil ik Charlie niet opvoeden. Er moet een oplossing zijn, ik weet alleen nog niet de welke. Charlie nestelde zijn hoofd in mijn nek en sloot zijn ogen. Ik voelde mij ook best wel moe, het was een lange dag geweest, en ik besloot dat het een goed idee was om te gaan slapen. Ik leunde wat naar achter, met mijn rug tegen de muur en legde mijn wang op Charlies hoofd. Ik sloot mijn ogen en wenste een betere dag, morgen. “Het komt allemaal goed Mister Captain, het komt allemaal goed”, mompelde ik tegen Charlies haar. “Thank you”, fluisterde ik, voor het feit dat we tot nu toe al zoveel geluk hebben gehad. Nu ja, buiten dan het feit dat papa, en het feit dat mama, maar goed, voor even vergat ik alles. Ik viel zachtjes in slaap, met de prachtige bruine ogen in gedachten.
“Jake, wake up”, fluisterde iemand. Ik voelde hoe een hand op mijn arm me zachtjes schudde. Verward opende ik mijn ogen en keek recht in de prachtige bruine kijkers. Het chocolade leek te vloeien, ik werd er helemaal week van. “Jake, gaat alles goed?” Ik knipperde verbaasd en besefte toen dat hij het tegen mij had. Hij sprak tegen mij. Verbaasd luisterde ik naar het geluid van zijn stem. Zijn stem was al gevallen, dat was duidelijk hoorbaar, maar het stoorde niet. Het had iets sexy, dat was het juiste woord. Zijn stem was ongelooflijk sexy. Een rilling kroop over mijn rug, waar dacht ik toch aan?! Hij zat hier verdomme voor me en het enige wat ik kon was denken hoe sexy zijn stem was. “Ehm, ja alles is goed hoor”, fluisterde ik en ik vloekte inwendig om mijn schorre stem. “Waarom lig je hier dan te slapen?” vroeg hij verbaasd. Die had ik moeten zien aankomen. Ik glimlachte ongemakkelijk terwijl ik een reden probeerde te bedenken waarom Charlie en ik hier lagen te slapen. Ik kon niets bedenken, welke goede reden had ik? “Omdat we moe waren?” Mijn stem ging omhoog op het einde, waardoor het eerder als een vraag klonk en nog ongeloofwaardiger overkwam. “Waarom gaan jullie dan niet thuis slapen, het is hier toch veel te koud?” Ja, daar had hij een punt hé. Wat moest ik nu zeggen: ‘Ja, dat zou het meest logische zijn. Maar het probleem is nu eigenlijk dat wij geen thuis meer hebben, we zijn, laten we zeggen, buiten gegooid door onze eigen moeder.’ Alsjeblief zeg, hoe zielig klinkt dat. “Ehm, tja, ehm” Volwassen, Jake, heel volwassen. Nu kom je helemaal als een gestoorde freak over. Ik schrok van mijn eigen gedachten, sinds wanneer kon het mij schelen hoe ik op anderen overkwam. Hij keek me zo bezorgd aan, alsof hij precies wist wat er gaande was. Plots zag ik mama’s blik weer voor me, hoe ze ons aankeek, vol haat en nog iets. Iets wat ik geen naam kon geven. Ik kreeg een brok in mijn keel. Pas veel te laat besefte ik dat er een traan over mijn wang rolde. Ik veegde hem ruw weg en ik voelde mijn kaken kleuren. Slim, juist nu moet ik huilen, nú. Ik keek verlegen naar mijn handen die rond Charlies middel lagen. “Jake, wat is er?” vroeg hij geschrokken, de paniek was duidelijk hoorbaar in zijn stem. Er rolde nog een traan uit mijn ooghoek en ik snikte. Hij plaatste zijn vingers onder mijn kin zodat ik hem wel moest aankijken. Ik schaamde me kapot voor mijn onzinnige reactie. Maar hij maakt zoveel bij me los. Hoe hij het deed was mij een raadsel, maar hij deed het. En ik vond het niet erg. Ik voelde me … op mijn gemak bij hem. Het was vreemd, ik kende hem niet. “Ik … eh”, brabbelde ik, helemaal in de ban van het feit dat hij me aanraakte. Zijn huid tegen de mijne was heerlijk, heerlijke golven rust gepaard met opwinding golfden door me heen. Ik kon niets anders dan in zijn ogen verdwalen, zijn ogen. De poorten naar zijn ziel. Oh god, als dat waar is, dan is zijn ziel prachtig. Zo eerlijk, teder en hartverwarmend. Hij wierp nog een bezorgde blik op mij en Charlie voor hij zich omdraaide. Toen zijn vingers verdwenen, werden de zinderingen ook enigszins afgezwakt. Ik ademde beduusd en zag pas toen hoe hij zat. Hij zat op zijn knieën voor mij. “Jongens”, riep hij en draaide zich toen terug om. “Jake, heb je zin om vanavond met ons mee te komen?” vroeg hij toen. Zin? Ik wilde schreeuwen en roepen van blijdschap. Mijn hart daverde als een galopperend veulen. “Eh, graag”, antwoordde ik na een tijdje.

Het spijt me echt verschrikkelijk dat ik gister niets heb gepost, maar ik was een soort van verbannen van de computer duss...:$Maar goed, ik hoop dat deze ontmoeting het een beetje goed maakt? *wenkbrauwwiebel* En als ik drie reacties heb, nog een deeltje vandaag. Het staat al klaar dus...

Reacties (4)

  • Troians

    Awh
    snel verder
    please (pruillipje)
    kus

    9 jaar geleden
  • unfbieber

    pleas snel verder <.333
    ik w8 op het volgende deeltje:)

    9 jaar geleden
  • unfbieber

    van mij telt ook als 3x ;$?

    9 jaar geleden
  • unfbieber

    pleas mensen doe een reactie zetten .. IK WIL HET VOLGENDE DEEL !!
    snel verder <.3333333

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen