Foto bij 39 • Juliet Willis

Voorzichtig schoof ik de stoel waar ik op zat achteruit en stond ik recht. Ik wilde van de tafel weggaan, toen een warme hand zich rond mijn pols sloot. ‘Hé, waar ga je heen?’ Klonk de prachtige stem van Niall.
Mijn mondhoeken trokken een beetje omhoog. ‘Naar het toilet.’
‘O.’ Zei hij nu ook met een glimlach. ‘Snel terug, eh.’ Zei hij waarna hij mijn pols los liet en me met een glimlach nakeek hoe ik de kantine verliet. Voordat ik de deur van de kantine dichtdeed, keek ik nog even naar Niall en zag hem nog steeds glimlachen.
Oh, die jongen maakte me helemaal warm vanbinnen. Ik weet niet of het komt omdat hij diezelfde prachtige ogen heeft als Andrew, of dat het echt helemaal aan hem zelf ligt, maar hij doet iets met me. Iets goeds. Iets dat ik al een lange tijd niet meer gevoeld heb.
In de toiletten bleef ik even staan voor de spiegel. Een meisje keek me met een grote glimlach aan. In haar ogen kon ik een twinkeling zien, een twinkeling die sinds een dikke week terug was gekomen na jaren weg geweest te zijn. Haar bleke gezicht had ook terug wat meer kleur gekregen. Ik was blij dat ik dat meisje mezelf kon noemen.

Vijf minuten later was ik al weer op weg naar de kantine. Juist wanneer ik de hoek omging zag ik iemand tegen de muur staan, die ik liever niet zag staan. Met mijn ogen vlak voor mijn voeten gericht liep ik lang hem heen, maar ik werd tegengehouden toen ik mijn naam hoorde.
‘Juliet.’ Ik was verbaasd van de pracht van zijn stem. Ik had heel de tijd Niall zijn stem gehoord en was die van Liam helemaal vergeten. Liam zijn stem was de mooiste die ik ooit gehoord had. ‘Kan ik alsjeblieft met je spreken?’
Ik draaide me om en keek recht in zijn chocoladebruine ogen. In zijn ogen zag ik spijt en verdriet. ‘Waarom? Ik heb jou niets te zeggen.’
Hij zuchtte en zette een paar stappen dichter naar me toe. ‘Ik jou wel.’ Ik zweeg en dat zag hij blijkbaar als een teken dat hij verder mocht gaan. ‘Ik snap dat je dat van vrijdag niet verwachtte, maar waarom doe je nu zo tegen mij? Kunnen we niet gewoon vrienden blijven?’
‘Wat ik nu hoor, Liam, met zo iemand kan ik gewoon geen vrienden meer zijn.’
‘En wie zegt dat? Niall?’ Kwaad klopte hij op de muur naast hem. ‘Verdomme, Juliet! Hij speelt een spelletje met je, samen met Harry!’ Hij haalde even diep adem en keek me recht in mijn ogen aan. ‘Ik speelde ook datzelfde spelletje met je, maar ik heb je echt leren kennen en ik heb vrijdagavond tegen Niall, en de rest van de groep, gezegd dat ik ermee stop. Dat ik je niet wil kwetsen en daarom doen ze nu alsof ik niet besta.’
Mijn ogen waren groot geworden tijdens zijn uitleg. ‘Liam.’ Kwam er met moeite over mijn lippen. Ik kon het gewoon niet geloven. ‘Hoe kan je zoiets zeggen over je vrienden? Dat je zo’n leugen zou verzinnen om mij alleen maar voor jezelf te winnen. Dat is echt laag, Liam, weet je dat?’
‘Ik meen het, Juliet! Ik ben niet aan het liegen! Ze spelen gewoon een spelletje met je. Ik wil je niet terug gebroken zien.’
‘Ik meen het ook, Liam. Verdwijn van onder mijn ogen!’ Na die woorden liep ik terug weg, recht naar de kantine.


Do you like? <3

Reacties (12)

  • Salute

    Verder!! <333

    9 jaar geleden
  • xBaps

    Verder!!!

    9 jaar geleden
  • Winterr

    Zij is dom !

    9 jaar geleden
  • SadCalum

    liam geeft om haar en dat heeft ze gewoon niet door... ik denk dat naill en harry gewoon iets flikken waardoor juliet tegen liam op komt te staan

    9 jaar geleden
  • XxLxX

    Love je story <33
    Ga je snel verder??
    'Xxx

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen