Foto bij Hoofdstuk 56

‘Hier lieverd’ Emily drukt me een luchtig jurkje in mijn handen en wat ondergoed vervolgens pakt ze mijn vrije hand me te begeleiden richting de badkamer. ‘En hier kun je douchen, neem de tijd’ nog steeds heeft ze een zachte glimlach op haar gezicht, ook nu ze wegloopt nog steeds. Zou ze daar ook kramp van krijgen? Zuchtend begin ik me uit te kleden als ik de badkamer deur op slot heb gedraaid. Zodra ik onder de douche sta en de warme stralen mijn huid raken begin ik mij langzaam te ontspannen. Een tevreden zucht volgt al snel. Met een geheel warm en ontspannen lichaam stap ik uiteindelijk de douche uit. Snel droog ik me af met de handdoek die Emily voor me had klaargelegd, vervolgens schiet in het ondergoed en het jurkje. Mijn blik viel op een plastic tas waar ik vervolgens mijn natte spullen in duwde en dan toch maar in de badkamer laat staan. Twijfelend doe ik de badkamerdeur van het slot en loop langzaam naar beneden. Onderaan de trap blijf ik een beetje opgelaten staan. Bijna de hele pack zat er. Beschaamd kijk ik naar beneden en blijf twijfelend staan waar ik al stond. Toen het gesprek opeens stopte kijk ik langzaam omhoog. Nog altijd twijfelend. Alle ogen waren op mij gericht waardoor ik al snel weer omlaag keek. ‘Amber’ zei Embry verbaasd. Opnieuw keek ik op richting Embry, toen ik hem recht in zijn ogen keek verbleekte de rest. Het enige wat ik zag waren zijn mooie ogen. Als vanzelf verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Toen werd ik ruw uit die trance gehaald doordat er hard werd geschreeuwd dat we een kamer moesten gaan zoeken. Opnieuw keek ik beschaamd naar beneden. ‘Amber’ opnieuw drong de zachte warme stem van Embry door waardoor ik opnieuw opkeek zijn ogen waren zacht en je kon gewoon niet om zijn glimlach heen kijken zo breed. ‘Kom’ hij stak zijn hand uit en twijfelend keek ik naar mijn blote voeten. Uiteindelijk zet ik dan toch maar de eerste stappen in zijn richting. zijn bemoedigde glimlach spoorde me aan om nog iets sneller te lopen en zodra ik bij hem ben trekt hij me snel op schoot. ‘Weer helemaal warm’ fluistert hij. Zijn warme adem kietelt. Al knikkend draai ik mijn hoofd iets bij zodat ik zijn gezicht kan zien. Het staat vrolijk. Zijn ogen schitteren bijna. ‘Had je de plastic tas voor je kleren nog gevonden?’ onderbrak Emily ons zacht. Haar ogen iets bezorgd en een lieve glimlach vormde haar lippen. ‘Ja, ik heb hem alleen nog boven staan’ zei ik alknikkend en glimlachte wat twijfelend terug. ‘Ah oké. Muffin?’ ze stak het blad met muffins uit die ze al een tijdje in haar handen had en keek de jongens even streng aan toen ze hem uitstak naar mij. Snel pakte ik een muffin vanaf voordat de jongens ze opaten met hun ogen. Vervolgens pakte ze er zelf 1 en stak toen het blad richting Embry uit. ‘1’ haar strenge blik deed haar werk en Embry pakte netjes 1 muffin die hij vervolgens meteen geheel in zijn mond propte. Mijn grote ogen deed hem lachen en schouderophalend keek hij me aan. Snel nam ik ook maar een klein hapje van mijn muffin en toen ik naar het blad keek waar net nog zeker 22 muffins oplagen zag ik tot mijn verbazing dat er geen 1 meer stond. Als vanzelf verstevigde ik mijn greep op mijn muffin voor iemand hem afpakte. ‘Amber’ met een schuin oog keek ik naar Seth die mij aankeek en mij ook had aangesproken. ‘Uhuh?’ vragend draai ik me naar hem om ‘Mag ik jou muffin?’ zijn blik was al niet meer op mij gericht maar op mijn muffin. ‘Nee die is van mij’ zei ik beteuterd toen hij zijn hand al uitstak om hem over te nemen ik trok hem iets weg en met dat ik het deed werd mijn muffin uit mijn hand getrokken en toen ik omkeek zag ik Jacob nog net een grote hap nemen ‘JACOB’ zei ik halfboos hij keek onschuldig op waardoor ik mijn lach niet in kon houden. ‘Hij smaakte goed?’ probeerde hij het goed te maken en ik sloeg verontwaardigd mijn armen over elkaar. ‘Oké oké sorry’ zei hij lachend en ik knikte goedkeurend.

De donkere nacht trok mijn aandacht al snel en het feit dat ik niet thuis was beangstigde me ook nog wel. De vraag om een uitbarsting van mijn moeder was groot dus ik besloot dat het tijd was dat ik dan toch maar is de confrontatie aan moest gaan. Ik stond op veegde Emily’s jurkje recht en draaide me om zodat ik de meeste mensen aan kon spreken. ‘Ik ga maar is naar huis’ deelde ik zo achteloos mogelijk mee. Ik wist dat de jongens wisten hoe het bij mij thuis was. Maar dat probeerde ik zo goed mogelijk te negeren. ‘Emily? Ik pak even mijn spullen van boven goed?’ ‘Tuurlijk lieverd, pak maar’ ik knikte liep om de jongens heen en langzaam liep ik de trap op. De plastic tas stond nog op precies dezelfde plek als dat ik hem had neergezet met mijn schoenen ernaast. Mijn voeten stak ik in mijn natte koude schoenen. Het sopte een beetje maar besloot ik maar te negeren. Snel pakte ik mijn tas op, liep naar beneden en glimlachte wat verlegen. ‘Ik zie jullie nog wel’ zei ik glimlachend tegen iedereen. ‘Amber wacht even.’ Embry werkte zichzelf soepel omhoog en beende naar me toe. Pakte mijn hand en glimlachte ‘ja ik ben klaar’ zei hij lachend. Hand in hand liepen we richting mijn huis. Embry maakte wat flauwe opmerkingen waar ik erg om moest lachen. De lichtjes van ons huis kwamen veel te snel in zicht en mijn humeur zakte als vanzelf. ‘Amber’ zuchtte Embry. Verwachtingsvol keek ik op en zijn blik stond bezorgd. ‘Ik vertrouw het niet’ zijn stem klonk kwetsbaar en ik had bijna medelijden met hem. ‘Ik vertrouw hem niet in jou huis, je moeder is één ding maar die Will’ de afschuw in zijn stem liep over en zijn ogen werden vijandig. Strak naar het huis kijkend hield hij mijn hand goed vast alsof ik elk moment richting mijn huis zou rennen. ‘Embry, ik moet naar binnen’ ik hoorde nog net zijn kiezen niet op elkaar klappen. Uiteindelijk zuchtte hij, gaf hij zich over. ‘Als er wat is, bel me. Ik vertrouw het echt niet.’

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen